Düşünülen, tasarlanan şeyi gerçekleştirme iradesi ve yeteneği çok önemli…

Demek ki… Önce hayal etmek, düşünmek gerekiyor. Sonra da bunu uygulamaya sokmak.

Düşündün, yapmadın… Neye yarar?

Düşünmeden yaptın… Yapma daha iyi!

Kalkınma yolunda emekleyen şehirlerde;

‘Düşünen ve yapan’ idarecilere…

Bu anlayışla yapılanmış sivil kuruluşlara…

Bu bilinçteki vatandaşa… Çok ihtiyaç var.

***

Erzurum’da yılın ilk ayında yapılan ve daha sonra yapılması planlanan bazı etkinlikler…2012’nin Erzurum için ‘Hareketli’ bir yıl olacağına işaret ediyor.

Sayın Vali’nin önderliği ile düzenlenen ‘Kış Sporları Festivali’ bir anda dikkatleri şehrin üzerinde topladı.

Sanırım daha önce de benzer birkaç festival yapılmıştı.

Ancak, 2011’in yarattığı hava ve yeni tesislerin katkısıyla ‘Kar Sporları Festivali’ daha etkili oldu.

Medyadaki yansımalara baktım.

Gayet başarılı bir etkinlik.

Gelecek yıllarda daha profesyonelce faaliyetlere imza atılacağından hiç kuşkum yok. Önemli olan bir şekilde başlamak değil mi?

Bir bakarsınız gelecek yıllarda festivalde tüm dünyanın ilgisini toplayacak yıldız sanatçılar boy gösterdi.

Daha özgün ve orijinal gösteriler düzenlendi.

Sportif faaliyetlerin içine ustaca sindirilmiş ‘kültürel öğeler’ serpiştirildi.

Bu yıl ilki gerçekleştirilen ‘Kış Sporları Festivalinin’, gelecekte şehri ‘sektörün odağı’ haline getirecek büyük bir şölene dönüşeceğini umuyorum.

Sayın Valimizin şahsında emeği geçenleri kutluyorum.

***

‘Hareketlenen Erzurum’un’ diğer bir işaret fişeğini de ‘ERZURUM GÜNLERİ’ teşkil ediyor…

Ankara’da yapılacak ‘Erzurum Günleri’ için, ilgili sivil kuruluşlar ve şehir yönetimi örnek bir işbirliği sergileyerek, geleceğe yönelik umutlarımızı artırdılar…

ERZURUM Dernekler Federasyonu ile onlara destek veren Şehir Yöneticilerine teşekkür borcumuz var.

Bir ilki başardılar… Dadaşın sesini ilk kez şehir dışında bu kadar kapsamlı ve gür bir şekilde duyuracaklar…

Aman hepimiz yardımcı olalım, ilgimizi esirgemeyelim, Başkentte mahcup olmayalım.

Diğer büyük illerdeki vakıf ve derneklerimize ‘sıra sizde’ diyoruz…

***

Şehrin tanıtım ve organizasyona yönelik ‘hareketliliğine’ dair güzel bir etkinlik hazırlığı da Atatürk Üniversitesi Mezunları ve Mensupları Derneği (ERATÜN) ve Rektörlük işbirliği ile sürdürülüyor.

Organizasyon sayesinde TÜM MEZUNLAR  29 Haziran-1 Temmuz 2012 tarihlerindeERZURUM’DA BULUŞACAK, ERZURUM’U KKONUŞACAK…

Bu anlamlı çabayı da ‘Şehrin aksiyon atağının’ öncü unsurlarından biri olarak niteliyoruz.

El ele verip ATATÜRK ÜNİVERSİTESİ’Nİ mezunlarıyla buluşturalım, çıkacak sinerjiyi hemşehrilik enerjisiyle harmanlayıp ‘şehrin tanıtım ve aksiyon’ hanesine büyük bir artı olarak yazalım!

Bakar mısınız?  meramı çok güzel anlatan organizasyonun afişi bile ne kadar heyecan verici!

Vahdet Nafiz AKSU

Yürüyüşte ‘Hepimiz Ermeni’yiz’ sloganları atılınca, 10 Mayıs 2007’de bu sütunlarda bir yazı kaleme almış ve ‘Hayır, ben Ermeni değilim’ demiştim.

Aradan beş yıl geçti, dava sonuçlandı, bu sefer de davaya tepki olarak yine kalabalık bir yürüyüş yapıldı, yine birçok kişi ‘hepimiz Ermeni’yiz’ sloganları attı, pankartlar taşıdı…

Beş yıl önceki yazı bugünü de tahlil ediyor. O nedenle bir kere daha paylaşıyorum sizinle.

***

Hrant Dink’in üzeri gazeteyle örtülü cesedini televizyondan izlediğimde içim sızladı. Hele minicik kızının acı ve şaşkınlık dolu bakışları ile nasıl sarsıldığımı anlatamam.

Terörü bir kere daha lanetledim. Ocaklar söndüren kahpe kurşunlara kinimi bir kere daha biledim. Bulanık sularda balık avlattırılan kalleş tetikçilere ve onların arkasındaki güçlere lanetler yağdırdım.

Nasıl yağdırmam? Nice canlar verdik kahpe kurşunlara… Ne fidanlar devrildi gözlerimizin önünde. Toprağın kara bağrına cennete girer gibi koşan koç yiğitlerle dolu şehitliklerimiz.

Gönlümüzün şeref odalarında, kalbimizin kral dairelerinde nice şehit hatırasını misafir etmekteyiz yıllardan beri.

Kalleşliklerin, dalaletin, hıyanetin kol gezdiği bir mübarek vatan parçasının kellesi koltuğunda sevdalılarıyız.

Nazlı hilalimiz yüz dökmesin diye rengine renk katmadayız, ihtiyaç duyuldukça…

Ezanımız susmasın diye sesine ses vermekteyiz. Sancağımız düşmesin diye kara toprağa biz düşmekteyiz ıssız dağ başlarında, kuytu patikalarda…

Mayınlı yolları kent caddesi bellemiş, keyif turu atar gibi salınıp gezmedeyiz. Asırlardır ölümle evcilik oynuyoruz. Arkadan vuruluyoruz. Göğüsten hançerleniyoruz.

1915′lerin, 17’lerin Erzurum’unu düşünüyorum. Yanıkdere geliyor hatırıma.

Karnı hançerle yarılıp bebeği süngülenen anaları… Paramparça edilen Hırant’ın kızı yaşındaki yavruları…

Sonra Avrupa’nın göbeğinde pusuya düşürülen diplomatlarımızı…

Hayır, hayır… Bütün bunlardan Hrant sorumlu değil. Vatanına bağlı Türkiye Ermenileri de mesul değil.

O iyi bir Türk yurttaşıydı. Uluslararası bir toplantıda şöyle söylediğini dün bir köşe yazısında okudum ve çok etkilendim.

Şöyle demiş merhum: “”Ben, Ermeni asıllıyım ama önce Türk vatandaşıyım. Bu sebepten dolayı, sizlere içinde yaşadığım halkımın dili ile hitap etmek istiyorum”

Türklerin Türkçeden köşe bucak kaçtığı, müzisyenlerin uluslara arası yarışmalara İngilizce eserlerle katıldığı bir memlekette, Ermeni asıllı bir yurttaşımızın bu duyarlılığına şapka çıkarılmaz mı?

Dedim ya, Hrant cinayeti beni çok üzdü. Çok düşündürdü. Rahmetliye bir kinim, bir buğzum yok. Ailesine karşı insani hisler besliyorum, acılarını paylaşıyorum.

Lakin bu olayla ilgili üzüntüm, acım, öfkem sadece cinayetle sınırlı değil.

Hatta diyebilirim ki, cinayet sonrasında meydana gelen gelişmeler en az cinayet kadar etkiledi beni.

Kendi Milletinin, cemaatinin hak ve hukukunu koruma yolunda canını veren bir adam var karşımızda.

Bu menfur cinayeti kınamada ileri gidip milliyet değiştiren zavallılar koro halinde bağırıyorlar “hepimiz Hrant’ız, hepimiz Ermeni…” Hele bir de şu canım sarı gelin türküsünü çalmıyorlar mı televizyonlarda? İfrit oluyorum.

Keşke kendi vatanınızı sevmek ve milletinizin hakkını, hukukunu korumakta onun kadar olabilseydiniz…

Milletinizin değerlerini savunma uğrunda ölecek kadar kendinizi bu vatanın evladı hissedebilseydiniz.

“Bugün hepimiz Ermeni’yiz” dediğiniz aşk ve şevkle hayatınız boyunca hiç “Türk’üz” dediniz mi?

Hal bu ki bu olay karşısında “Biz Türk Milletinin bir ferdiyiz, ama bu olayı sizin kadar kınıyor, lanetliyoruz” deseydiniz daha makbule geçerdi, sözünüz, tavrınız…

Hiçbir soylu millet kendi milliyetini inkâr edenlere değer vermez, bilmez misiniz?

Lafın kısası, bu menfur cinayeti şiddetle kınıyorum. Ama bir Türk evladı olarak, bir Müslüman olarak kınıyorum.

Gerçek Ermeniler avazları çıktığı kadar bağırsınlar “biz ebediyen Ermeni’yiz” diye…

Ben de “Ermeni olmama hakkımı” kullanıyorum ve “ne bugün, ne yarın Ermeni’yim” diyorum…”

Bugün hepimiz Ermeni’yiz naraları gönlüme giran geliyor!

Dink’in katledilmesini bir’ Müslüman Türk’ olarak kınıyorum…

Vahdet Nafiz AKSU

“Erzurum Teknik Üniversitesi istişare toplantısı, Ticaret ve Sanayi Odası’nda düzenlendi.

ETSO’ daki tablo hoşuma gitti.

Bir yanda önemli sivil toplum kuruluşları, diğer yanda şehrin bilimsel geleceğinde önemli rol oynamaya aday Teknik Üniversitenin yönetim kadrosu.

Sayın Başkanı, Rektör Bey’i ve diğer katkıda bulunanları kutluyorum.

Bana ‘şehrin üzerinde yoğunlaşmamız gereken en önemli meselesi nedir?’ diye sorsalar, hiç tereddütsüz ‘Teknik Üniversite.’ Derim…

Teknik Üniversiteye yoğunlaşıp da ne yapacağız?

Yasa çıkmış, kadrolar tahsis edilmiş. Meselenin, çok mühim olan bu tarafı tamam…

Şimdi sıra kucağımıza verilen bu nadide çocuğa özenle bakmak, büyütmekte… Bir ebeveyn duyarlılığıyla ona ilgi, alaka göstermekte. İcap ederse, tatlı uykumuzdan bile fedakârlık ederek sabahlara kadar başında beklemekte.

Üniversitenin ‘şekle’ ilişkin en önemli meselesi şüphesiz ‘yerleşke’ tanzimidir. Kampusun, estetik ve fonksiyon itibarıyla tüm çağdaş ihtiyaçlara cevap verecek bir şekilde inşasına önem verilmesi gerekiyor.

Öğrenciler, fiziki imkânlar ve bilimsel ihtiyaçlar bakımından tercih edecekleri bölümleri listelerken, ETÜ’YÜ ‘ilk üç sıraya’ rahatlıkla yazabilmeli, gelecek on yıllarda…

Çabalar, bu doğrultuda olmalı…

Ancaaakkkk….

Sırf bu mudur, yapılandırma aşamasında dikkat edeceğimiz husus…

Atatürk Üniversitesi kurulurken çok itirazlar yükseldiğini biliyoruz… Özellikle İstanbul ve Ankara’da ‘işlerini güçlerini yoluna koymuş’ akademik lordlar; ‘Erzurum’da Üniversite mi olurmuş, birader!’ diye feryadı figanı basmışlardı…

Prof.Dr. Nurettin TOPÇU’nun bu tutarsız yaygaralara tokat gibi inen cevabı şöyledir:

“Üniversite, cemaate bela olacak bedenlerin değil, fikirlerin barınacağı yerdir. Mütevazı bir kulenin çatısı da ona kâfi gelir.

Eski asırlardan kalma bir kral sarayı olan Sorbonne, içinde dolaşan adamlarla çatırdayacak kadar harap bir binadır.

Fikir hayatına sahip olamayanlar ise, lüks ve sefahat içinde saraylarda sürükleniyorlar.

Yalnız Erzurum Kongresinin toplandığı binada değil, bir köylü evinde de üniversite açılabilir.

Çünkü onun gösterişe hiç ihtiyacı yoktur. Kendi tabii işleyişiyle bünyesini genişletir.”

***

Bir yandan ETÜ’ nün fiziki ihtiyaçlarını en iyi şekilde karşılarken… Yani gelinliğini en iyi modacılara tasarlatırken…

Diğer yandan ‘öze’ odaklanalım diyorum…

Üniversitenin bilimsel çapını belirleyecek ‘beyinsel ortama’ uygun toprağı şimdiden hazırlayalım… Yasayla tahsis edilen akademik kadrolara atamalar yaparken dikkatli olalım…

Hangi bölümlerin açılacağı önemli… ETÜ’yü küresel çapta iddialı hale getirecek bir yapılanma için kolların sıvanması gerek… ETÜ yöneticilerinin, bu yüksek hedefleri kavrayacak ve şekillendirecek vizyona sahip olduğuna inanıyorum.

***

Thomas A. Stewart’ın şöyle diyor:

‘İçinde yaşadığımız yeni çağda, zenginlik bilginin ürünüdür.

Bilgi, ekonominin başlıca hammadesi ve en önemli ürünü haline gelmiş bulunuyor.

Günümüzde zenginlik yaratmak için gerek duyulan sermaye varlıkları arazi, bedensel emek, imalat aletleri ve fabrikalar değildir.

Bunların yerini bilgi almış durumdadır.”

***

Michio Kaku, “Physics Of The Future” adlı eserinde çok önemli bir tespitte bulunuyor:

“Bir ülkede ortada yatırım yapacak buluş yokken, yatırım bankacılığı yapanlar artarsa çöküşün başlaması kaçınılmazdır.

Geleceğin zorluğu gençlere, başkasının parasını yönetmek üzerine kurulu kariyerleri değil,

Gerçekten refah yaratan meslekleri cazip kılmaktır.

Bunun çözümü, kafası çalışan öğrencilerin bilim dallarına yönlendirilmesi olabilir.”

Sayın Rektör’ün istişare toplantısındaki konuşmasını haberleştiren değerli medya mensupları, meseleye bu zaviyeden baktıklarında…

Rektör Bey’in “Erzurum’a önemli katma değer katmak için çalışacaklarına’ ilişkin sözlerinden çok…’Yüksek bilimsel hedefler içeren’ beyanlarını başlığa çekeceklerdir!

***

Geçenlerde, havaalanında bir dosta tesadüf ettim, arabasına bindik, hal hatır babından dostuma dedim ki; ‘işler nasıl, neler yapıyorsun?’

Gülümseyerek cevap verdi:’Sabah akşam büyük titizlik ve gayretle Güney Kore Cumhuriyeti için mesai yapıyorum…’

Epey bir miktar kredi çekerek yeni bir otomobil satın almış. Tesadüf ya… Cep telefonu da aynı ülkenin markası…

Oturmuş hesap etmiş, bilmem kaç yıl, kaç saatçalışacak ki o ülkeden ithal edilen ürünlerin parasını ödeyebilsin.

Dostum, kendini bu markalara ‘gelirinin ve ömrünün bir bölümünü’ tahsis etmiş gibi hissediyor ve diyor ki “biliyorum, bu durum küresel ekonominin bir sonucu, ama neden başka ülkelerin tüketicileri de sadece bizim elmamızı, armudumuzu yiyor da… Donumuzu, fanilamızı giyiniyor da… İleri teknoloji gerektiren ürünlerimiz için para sayan tüketiciler olmuyorlar!”

Dedim ki ona ‘ E, senin hesabına göre oğul uşah belli markaların ücretlisi haline gelmişiz, kredi kartlarımız büyük markaların elektronik kelepçesi gibi elimizi kolumuzu bağlamış!’

***

‘Yeni çağda zenginlik bilginin ürünüdür’ demiş ya adam…Yüksek bilim üreten fabrikalar, yani ‘Üniversiteler’ ve ‘Arge kuruluşları’ gece gündüz harıl harıl çalışarak…

Zenginlik devrimine giden ‘bilgi otoyollarını’ döşüyorlar…

Geleceğin ipini ellerinde tutuyorlar, istikbalin efendiliğini şimdiden garanti altına alıyorlar…

‘Katma değer’ dendi mi benim aklıma bunlar geliyor!

Vahdet Nafiz AKSU

Sözleri hüzün pompalar, müziği beynin keder noktasına keskin vuruşlar yapar.

Çift jandarma geliyor da kaymakam konağından

Fiske vursam kan damlar da kırmızı yanağından…

***

Güzel vatanımızın birçok ilçesini görmek nasip oldu.

İlçeye girersiniz… Ana caddede ilerlersiniz.

Önlerine ayağı kırık iskemleler dizilmiş kahvehanelerden geçer, çocukluğunuzun şehir bakkallarını andıran dükkânları geride bırakırsınız.

Gözünüze ilçenin en cici, en şirin, en derli toplu binası ilişir.

Kapısında ‘Hükümet Konağı’ yazıyordur.

Genellikle diğer ‘ resmi daireler de bu ‘saray’ın içinde yer alır.

Kapısında yüzleri kavruk, nasırlı elleriyle ‘istidalarını’ sallayarak içeri giren vatandaşlar görürsünüz.

Vatandaş, bu hökümat kapısından, bir mabede girer gibi hürmetle girer, kesinlikle şapkasını, takkesini, papağını, kalpağını çıkarıp, koltuğunun altına yerleştirir…

‘Kaymakam Beyini’ gördü mü şöyle bir toparlanır…

Kaymakam dediğin…

Bir küçük uşak…

Daha bıyıkları yeni terlemiş…

Okumuş, adam olmuş, kurs görmüş…

Gelmiş ilçenin en mühim koltuğuna oturmuş…

Oğul, torun, yeğen yaşında…

Ama değil mi ki, hökumat konağının bir numarası…

Devletin buradaki en büyük memuru…

Öyleyse hürmete layık… Öyleyse mühim, öyleyse değerli…

***

Eğer, çift jandarma bu konaklar önünden ilçeye doğru başı dik, alnı açık, gururla yürüyebiliyorsa…

Ama her bölgede…

Her ilde…

Her ilçede…

O zaman ülkenin en ücra köyündeki vatandaş bile başını huzur içinde yastığa koyup uyuyabilir…

O zaman ‘Dicle nehrinin kenarında otlayan kuzu bile’ güvendedir…

O zaman Devlet baştadır.

O zaman ‘kuzgun’ ile leşin irtibatı kesilmiştir.

***

Yok, eğer değil çift jandarma, jandarmanın teki, polisin çeyreği bile Kaymakam konağından çıkıp, ilçenin ana caddesinde şöyle bir tur atacak kuvvet ve kudreti kaybetmişse…

Ve bizim o güzel türkümüzün sözü sözlükten çıkmış şu hale gelmişse,

Eşkıyalar basıyor kaymakam konağını

Söndürmek kastıyla milletin ocağını…

Müziği ‘kürdilieşkıya’ makamına inkılap etmişse…

Ört ki ölem vaktidir.

***

PKK Partisinin manga komutanı Demirtaş, yanlış istihbarata dayalı o vahim olaydan sonra beyanatı patlattı;

‘Bugün ülke bölünmüştür’

Ey ağzı toprak dolası siyaset iblisi…

Boşuna heveslenme…

Bu ülke sana rağmen, size rağmen, kaymakam konaklarını basan eşkiyaya rağmen bölünmeyecek…

Senin gibi tosunlara, gurubunu oluşturan danalara ve şeddeli hain Zanalara nağmen bölünmeyecek…

Bölemeyeceksiniz!

Buna, öncelikle o bölgenin namus, haysiyet, vatanperverlik timsali Kürt Halkı izin vermeyecek…

Sonra da millet ve devlet…

***

Sınırdan geçerken yanlışlıkla öldürülen vatandaşlarımıza Allah rahmet eylesin…

Vahim bir olaydır…

Sayın Başbakan’ın içtenlikle söylediği doğrudur.’Hiç Devlet vatandaşını bombalar mı?’

Bir kasıt olmadığına inanıyoruz. İhmal, yanlışlık, ‘kast-ı mahsusaya müstenit ‘ bir durum varsa, ortaya çıkarılması, cezalandırılması Devletin boynuna borçtur…Elbette gereken yapılacaktır.

Yüreğimiz yanmış, içimiz kavrulmuştur.

Yakınlarının başı sağ olsun…

Onların acı vefatlarını kirli emellerine, bölücü siyasetlerine alet eden, Kaymakamlık basan eşkıya güruhuna lanet olsun…

_____________________

Yeni yılın tüm insanlığa, ülkemize, milletimize barış, mutluluk, huzur getirmesini temenni ediyor, okuyucularıma hayırlı seneler diliyorum…

Vahdet Nafiz AKSU

Vahdet Nafiz Aksu

Les gens heureux n’ont pas d’historie. Bu, “tarihi mutlu insanlar yapmaz” anlamında eski bir Fransız özdeyişidir. Doğrudur.

Ama ‘Tarihi alçaklar, sömürgeciler, kancıklar ve yalancılar da yapmaz; onlar tarihi sadece tahrif ederler.’  Bu da bir VNA özdeyişidir!  Daha doğrudur!

***

Fransız İhtilalı’nın üç temel ilkesini şöyle öğretmişlerdi bize:

Liberte (Özgürlük), Egalite (Eşitlik), Fraternite (Kardeşlik)…

Dünyayı derinden etkilemiş bu ilkeler; aklı boyundan kısa, ruhu çehresinden çirkin Sarkozy sayesinde şu hali aldı:

Ödleklik, Eblehlik, Kalleşlik…

***

Kanunî Sultan Süleyman Han; şöyle başlamıştı bunların ulu dedelerine yazdığı meşhur mektubuna;

Ben ki sultanlar sultanı, hakanlar hakanı hükümdarlara taç veren Allah’ın yeryüzündeki gölgesi Akdeniz’in ve Karadeniz’in ve Rumeli’nin ve Anadolu’nun ve Azerbaycan’ın ve Şam’ın ve Halep’in…

Mektubu tekrar okuyunca derin iç çekmelerle tefekkür ettim.

Bu ihtişam da bize ait…

Son elli senedir ‘düştüğümüz acz’…de bizim gerçeğimiz…

Fransız, İngiliz, İtalyan… Zulmün, haksızlığın, adaletsizliğin ete kemiğe bürünmüş  ‘haçlı zihniyetine’ inen Osmanlı şamarı…

Giderek kredi, yardım, AB hibesi için açılan dilenci eline dönüştü…

Sıkılan yumruk, açılan avuca dönüşürse işte böyle olur…

Ülkeler ardı ardına Türkiye aleyhinde kararlar alır…

Biz ne yaparız? Hemen Celallenir, Elçimizi çekeriz geri.

Aradan birkaç gün geçer, monşerleme faslı başlar…

‘Aman efendim, ilişkileri bozmayalım, on milyar dolarlık ticaret hacmimiz var, öfkemizi kontrol edelim…’

Yürekli sedalar bu pısırık dilenci anlayışına kurban olur ve derhal ‘geri çimeriz’ tüm yaptırım kararlarından..

Elçimiz geri gider, boykot Aslanlığı, kısa sürede görkemli bir yabancı hipermarket önünde kedileşmeye dönüşür…

Uzun zamandır büyük millet olma reflekslerini kaybettik…

Asıl kayıp da budur, ayıp da budur…

Dönemsel dünya siyasetinin şiddetli fırtınaları gün gelir sükûnete erer…

Ama milli haysiyet yozlaşırsa, onun tamiri son derece zordur.

Sarkozy’leme, narkozileme ile rencide ediler milli gururumuz eğer şimdi ayağa kalkmazsa, bir daha kalkacak mecali bulamayacaktır!

Türkiye Cumhuriyeti Avrupa ve tüm Dünya karşısında haysiyet sınavıyla karşı karşıya şu anda… Bu sınav ya geçilecek, ya çakılacak!

Peki, çakmamak için ne yapacağız?

Şunu iyice belleyeceğiz; ne uzak ne yakın tarihimizde yüzümüzü kızartacak, bizi dünya halkları önünde mahcup edecek hiçbir olay yoktur.

Hiç eziklik duymadan… Haklı olmanın gurur ve cesaretiyle…

Somut adımlar atacağız.

Otuz beş kırk satın alınmış Fransız Parlamenterin tükürdüğünü yalatacağız…

Üzerinde Fransız etiketi bulunan bir malı, ‘ab-ı hayat olsa’, satın almayacağız… Bedava verseler evimize sokmayacağız.

Kırmızı mumlu davetiye gönderseler, Fransız AVM’SİNE girmeyeceğiz..

Kapısına yöneldiğimizde milli vicdan freni absleşip, kilitlenecek

Fransız otomobilini bedava verseler almayacağız. Ambulans olarak kapımıza gelse,  binmeyeceğiz.

Hiçbir Fransız şirketi ihalemize girmeyecek, giremeyecek.

Hükümet, bu yolda attığı isabetli adımlarda sebat edecek.

Sayın Başbakan’ın açıkladığı yaptırım paketi, Fransa’yı etkileyecek unsurlar taşıyor…

Türkiye, yaptırımları bundan sonraki gelişmelere bağlı olarak kademelendirdi. Bunun için hedefte önce Senato ardından da Franca Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy var.

Kararın Senato’dan geçmesi halinde milyarlarca doları aşan Airbus uçaklarının alınmasına ilişkin karar da askıya alınacak.

Eğer Senato’dan geçen karar Sarkozy tarafından da onaylanırsa, Türkiye, Sarkozy’nin Türk hava sahasını kullanmasını da sınırlandıracak.

Bu gerçekten etkili olabilecek yaptırımlar, Fransa dize gelinceye kadar devam etmeli… Sürdürülebilir olmalı…

İki gün sövüp sayıp, celallenip… Sonra FRANSIZ AVM’lerine seğirtecek, evimizden Fransız markalarını eksik etmeyeceksek…

Hiç boşuna horozlanmayalım…

***

Melih Gökçek’in bir açıklaması hoşuma gitti. Demiş ki;

“Fransa Büyükelçiliği’nin karşısına Cezayir Anıtı dikeceğiz.”

Benzer haysiyetli bir haykırış da Erzurum’dan bekliyorum.

Birileri desin ki; ‘Erzurum Ermeni Mezalimi’ müzesini açıyoruz…’

ABD, FRANSA ve ALAMANYA’DA nice pısırık yüreklere velvele düşecek, göreceksiniz…

Birçok kere dile getirdiğimiz halde umursanmayan bu önerimizin ayrıntıları şu bağlantıyı tıklayarak okuyabilirsiniz:

http://www.vahdetnafizaksu.net/erzyaz.asp?hno=352

***

http://www.vahdetnafizaksu.net/erzyaz.asp?hno=387

Vahdet Nafiz AKSU

ENER olarak bir süre önce yaptığımız açıklamada ‘Kış Ekonomisi’ kavramı üzerinde durduk.

Bütünsel bir ‘Kış Ekonomisi’ anlayışıyla ‘KışTurizmi’ne yaklaşılması gerektiğine vurgu yaptık.

‘Kongre Turizmi, Kültür Turizmi, Termal Turizm gibi alanlara yönelerek turizm çeşitliliğini sağlamak gerektiğine işaret ettik.

Erzurum gibi büyük bir şehrin kalkınma atağının, sadece sınırlı ve klasik bir kış turizmi anlayışıyla sağlanamayacağına dikkatleri çekmeye çalıştık.

Aynı açıklamamızda şehrin, ‘Bilim, teknoloji ve yenilik’ potansiyeline işaret ettik.

‘Bilim, teknoloji ve yenilik’ dendiğinde  başımızı ellerimizin  arasına almamız gerekiyor.

Yerel yönetim kadrosunun, Üniversitelerin, STK’ ların gündeminde bu konu hep olmalı…

Şehrin geleceğine ‘bilgi otoyollarını’ döşemeden, iddialı hedeflerin hangisine ulaşabiliriz ki?

Turizm dediğimizde, Hayvancılık ve ilişkili sanayi diye didindiğimizde, sağlık sektörüne göz kırptığımızda, hizmet sektörü diye hayaller kurduğumuzda… İşin ucu doğal olarak gelip ‘Bilim ve teknoloji’ yarışına dayanıyor.

Böyle olunca da şehrin ‘Bilim, Teknoloji ve Yenilik Stratejisi’ hep gündemde tutulmayı hak ediyor.

Hak ediyor da… Ne kadar gündemimizi işgal ediyor?

Sanırım bu hususta biraz daha hassas olmamız gerekiyor.

Şehrin geleceğini planlayacak olanlar, diğer birçok ile göre avantajlılar.

Atatürk Üniversitemiz, köklü ve tecrübeli bir bilim yuvası.

Kurulma sancılarını daha dindirememiş, birçok üye şirketi tabela asıp yan gelip yatıyor olsa da umut vadeden TEKNOKENTİMİZ mevcut.

Teknik Üniversitemiz, genç soluğu ile koşuya katılmayı bekliyor.(Mikro elektronik, biyo teknoloji, nano teknoloji, yazılım, doku mühendisliği gibi bölümlere sahip olmadan ETÜ’nün bu misyonu ve önderliği yerine getirmesini mümkün görmüyorum. Teknik Üniversite’nin bu çerçevede yapılandırılması öncelikli meselemizdir)

Bu güzide kuruluşlarımız arasında iletişim ve yönetişim akışkanlığını sağlayabilirsek,

Üniversitelerdeki ve Teknokent’teki Ar-Ge altyapısını geliştirebilirsek…

Bu alanda çalışacak olan araştırmacı ve bilim adımlarının çalışma ve kazanç koşullarını iyileştirebilirsek…

Şehrin büyüme ve gelişme harcına bilim ve teknolojinin atılımcı soluğunu katmış oluruz. Şehrin ‘Becerikli – Girişimci – Yatırımcı’ sınıfının bu enerjiye çok ihtiyacı var.

Şehir için bir şans olan bilimsel potansiyeli Üniversite yerleşkelerinin dışına taşımadan, şehir ekonomisini varsaydığımız hedeflere nasıl taşıyabiliriz?

Dedik ya…

Öncelikle… Acilen…

‘Erzurum’un 2012-2016 Bilim, Teknoloji ve Yenilik Politikaları Uygulama Planı’ mızı oluşturacağız…

Peki, bu işi nasıl başaracağız?

Hemen vereyim cevabını;

Ana çerçevesi TÜBİTAK tarafından güzelce çizilmiş olan ulusal planı şehrimize uygulayarak…

Bilim ve Teknoloji Yüksek Kurulu’nun Ulusal çapta belirlediği hedeflerden yararlanarak ‘yerel ve bölgesel’ hedefler belirleyebiliriz.

Yerel ihtiyaç ve amaçları göz önüne alarak ‘Erzurum’un 2012-2016 Bilim, Teknoloji ve Yenilik Politikaları Uygulama Planı’ vakit geçmeden hazırlayabiliriz.

Bu hayati plan, şehrin geleceğe döşenen bilim ve teknoloji otoyolu anlamına gelecek. Bunu inşa etmeden hiçbir büyük hedefe ulaşamayacağımızı peşinen kabul edelim.

Ayrıntılarını bilemiyorum, ama bu konuda ciddi teşvik uygulamaları olduğundan haberdarım.

Özellikle Bursa Eskişehir Bilecik Kalkınma Ajansı’nın ‘Bilim ve Teknoloji ‘ alanındaki çalışmalarına bir göz atsak iyi olacak.

Vahdet Nafiz AKSU

Erzurum, geçtiğimiz günlerde ‘Bağımsızlığının 20. Yılında Azerbaycan-Türkiye İlişkileri’ konulu uluslararası sempozyuma’ev sahipliği yaptı.

Aziziye Belediye’sinin himayesinde gerçekleştirilen etkinliğin mimarı, Avrasya Ekonomik İlişkiler Derneği…

Dernek, bugüne kadar başka güzel etkinliklere de imza attı.

Avrasya coğrafyasıyla aramızda köprü teşkil eden aylık bir dergileri var.

Derneğin başkanı Hikmet Eren, Türk Cumhuriyetlerini tanıyan, onların sosyal ve kültürel yapılarına aşina biri…

O diyarlarda epey bir süre görev yapan Hikmet Bey, her ne faaliyet yapsa ‘Ah bunu Erzurum’da da gerçekleştirsem’ anlayışında bir memleket evladı…

Şimdiye kadar da birçok etkinliği Erzurum’da gerçekleştirme heyecanına birçok kere tanık oldum.

Zeminini yeni buldu demek ki…

Bu güzel etkinliğin Erzurum’da gerçekleştirilme fikrini hayata geçiren Aziziye Belediye Başkanı Fatih Cengiz Beyi kutluyorum.

İşte Kültürel Belediyecilik budur, böyle olmalıdır.

Küçük maliyetlerle demek ki büyük işler yapmak mümkün.

Diğer kuruluşlara da örnek olmasını dileriz, benzer etkinlikler görmek isteriz, muhtelif kuruluşlardan, sivil kitle örgütlerinden.

Daha önce sanırım GÜNEŞ VAKFI’NIN da benzer faaliyetleri olmuştu.

Atatürk Üniversitemizin uluslararası faaliyetlerinde son zamanlarda artış gözlüyoruz.

İşte böyle böyle, küçük adımlarla koşarak büyük hedeflere ulaşacağız.

***

Erzurum, bu gibi kültürel açılımlara devam etmeli.

Şehirden şehre uluslararası münasebetler…

Sivil kuruluşlar arası ilişkiler…

Ülkelerin, milletlerin kaynaşmasında önemli rol oynuyor.

Erzurum’da her yıl böyle birkaç etkinlik yapıldığını düşünelim. İşte size ‘kültür turizmi merkezi’ bir il…

Üniversitelerimiz her yıl birkaç uluslararası etkinlik gerçekleştirsin… İşte size bilim turizminde ‘odak şehir’ olma şansı…

Büyük ve ülkeler arası sportif faaliyetler ha keza…

***

Böyle ‘küçük adımlarla büyük hedeflere koşma’ keyfiyeti neden bu kadar mühim?

Bir nebze duralım üzerinde…

Yirmi birinci yüzyılda Dünya’da ‘yeni ticaret güzergâhları’ oluştu, oluşmaya devam ediyor.

Buna paralel olarak ‘yeni kültürel güzergâhlar’ oluşuyor, inkıtaa uğrayan ‘kadim güzergâhlar’ da tekrar ihya edilmeyi bekliyor.

Gidişat kesintiye uğramadan devam ederse Türkiye, 21.Yüzyılın İpek yolu haline gelecek…

Erzurum bu yolun ‘kale kapısı’ olacak…

Şehir fanatizmine kapılmadan söyleyebiliriz ki, dünya ölçeğinde Türkiye’nin önemi neyse, Anadolu coğrafyası için Erzurum’un önemi odur.

Şu tabloya bakar mısınız?

Ön Asya, Kafkasya, Orta Asya, Altaylar… Türk Milletlerinin vücuda getirdiği bağımsız Devletler: Azerbaycan Cumhuriyeti, Türkmenistan, Kazakistan, Özbekistan, Kırgızistan.

Bu müstakil Cumhuriyetlerden başka Rusya Federasyonu içinde yer alan Özerk Devletler: Tataristan, Başgırdistan, Çuvaş, Tuva, Buryat, Kalmık, Hakas, Balkar, Karaçay.

Erzurum, bu ülke ve toplulukların da kültürel ve bilimsel cazibe merkezi olma misyonunu göz ardı etmemeli…

Eğer bu alanda duyarlılık geliştirirse… Türkiye’nin gelecekteki “merkez ülke olma” keyfiyeti, Erzurum’a da yeni ve tarihi roller yükleyecektir…

İşte bu büyük roller için görünüştü küçük ama manası büyük adımlardır, böyle faaliyetler…

Vahdet Nafiz AKSU

Şirketlerin, kuruluşların, bireysel girişimcilerin olduğu gibi… Şehirlerin önünde de büyük fırsatlar adeta kuyruğa girmiş durumda…

‘Yaratıcı girişimci ‘patron ve yöneticilere sahip şirketler, bu fırsatları süngerin suyu emmesi gibi emiyorlar; geliştikçe gelişiyor, büyüdükçe büyüyorlar.

Tıpkı bunun gibi;

‘Yaratıcı girişimci’ yöneticilere sahip şehirler de gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atıyorlar.

“Erzurum’un kapısında bekleyen ‘büyük kalkınma ve yatırım fırsatlarını’ ne kadar değerlendirebiliyoruz?” sorusu çok temel ve okkalı bir sorudur.

Cevabı kişiden kişiye, bakıştan bakışa değişir.

Yazının başında belirttiğim; ‘Şehirlerin önündeki büyük fırsatlar’, yıllardan beri bizim kapımızda da kuyruğa girmiş durumda.

Kapıyı, pencereyi ardına kadar açma beceresini gösterebilirsek…
Yerel yöneticiler birer ‘yatırımcı, girişimci avcısı’ gibi uyanık ve cevval olursa…’
Kulakları yatırımcı sesinde, gözleri girişimci yolunda’ gece gündüz tam teyakkuzda ise…
Hükümet nezdinde ‘iş kovalayıp-iş bitirecek’ kabiliyetteyseler… Yüksek siyaset ve ekonomi bürokrasisi ile şehrin arasına duvar örmeyip, köprüler kuracak kırattaysalar…
Kapımızda nazlı misafirler gibi bekleyen ‘fırsatlar’, içeri girmekte tereddüt göstermeyecek.

***

Şehrin, maddi ve manevi kalkınma davası uzun ve sabırlı bir yolculuğu gerektiriyor.

Bu yolculuğa çıkarken yetenekli, girişimci, sağlam karakterli, dürüst kadrolara her şeyden çok ihtiyaç var.

‘Un hazır, su hazır, tekne hazır, helva yapamıyoruz’ deriz ya…
Yerel yöneticiler maharetli birer ‘helva aşçısı’ olmak zorundalar.
Şehrimizin ‘Üst bürokrasisi’ bu kıstaslara ne kadar uyuyor?
Onu sizler değerlendirin.
Ben izninizle başka bir şey yapayım.
Kalkınma maratonunda ipi göğüsleyen illerin yönetici kadrolarını takip etmeyi seviyorum. Çalışmalarını izliyor, notlar tutuyorum.
Onları sizinle paylaşayım.

***

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim birinci husus şudur:

Başta siyasi kadrolar ve kent yöneticileri, şehrin entelektüel sermayesinden yeterince yararlanmayı prensip edinmişlerdir. Tüm dünyaya yayılmış ‘hemşehrilerinin’ şehirleri için düşüncelerinden, projelerinden, imkânlarından azami şekilde yararlanmanın bir yolunu bulmuşlardır…

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim ikinci husus şudur:

‘Kolektif Deha’nın gücüne inanılmıştır. ‘Ağanın beyni üstüne beyin olur mu’ beşinci sınıf ego zıplamalarına şehir kurban edilmemiştir. Danışma ve dayanışma üst düzeydedir.

Şehrin ‘Üstün yetenek’ havuzu yosunlaşmaya bırakılmamıştır. Fikir med cezirlerine, beyin fırtınalarına kulak verilmiştir. Yöneticiler içe kapanmamış, meselelere kurumsal değil, bütünsel yaklaşılmıştır. Şehir, her türlü kişisel, siyasi ve mesleksel kaygının üzerinde mütalaa edilmiştir…

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim üçüncü husus şudur:

Torpil tüketen, emi dayı, siyasetçi stepneleri ile ayakta kalmaya çalışan bürokrat tipine değil; fikir üreten, proje yaratan, girişken, yaratıcı, dinamik memura itibar edilmiştir. Öylesi aranmış bulunmuştur.

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim dördüncü husus şudur:

Bürokrasi, mühim işleri ‘komisyona havale’ kolaycılığından sıyrılmıştır;
‘Katılım, müşavere, danışma platformları’ yaratma ve onlardan yararlanma maharetini kazanmıştır.

Yerel üst bürokrasi, ‘Global hizmet düzeyini ’ yakalamıştır. Yerel ihtiyaçların farkındadır, bu ihtiyaçları küresel yöntemlerle çözme pratiğini edinmiştir.

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim beşinci ve çok temel husus şudur:

Siyaset, enerjisini şehrin yüksek çıkarları doğrultusunda harcamaktadır, büyük işler, büyük projeler peşindedir.

Yerel siyasi aktörler, tıpkı bir semazen edasıyla iş görmektedirler. Bir elleri yukarıda, iktidarın üst katlarında… Diğer elleri hep halkın içinde… Yukarıdan aldığını aşağıya tevzi etmekte, aşağıdan tespit ettiği sorunları düzenli olarak yukarıya aktarmakta…

Halka karşı müşfik, merhametli, hamiyetli… Şehrin çıkarları söz konusu olduğunda kararlı, dirayetli, vakur ve icabında haşin… Fakir fukara, hasta, özürlü…’Başıma bir iş gelse ne gam, arkamda kapı gibi bakanım, vekilim var…’ emniyeti içinde…

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim altıncı temel husus şudur:

Bu şehirlerin üst bürokratları yetkilerinin farkında, sorumluluklarının bilincinde… Çok okuyorlar, araştırıyorlar… Makamlarına vidayla bağlı değiller, görevlerine halatla bağlılar. İdare-i maslahat ve yirmi dört saat istirahatle meşgul değiller…

Kısacası becerikli birer ORGANİZASYON ADAMI onlar… Yan gelip yatan Yorganizasyon adamı değil…

Şirketlerin, kuruluşların, bireysel girişimcilerin olduğu gibi… Şehirlerin önünde de büyük fırsatlar adeta kuyruğa girmiş durumda…

‘Yaratıcı girişimci ‘patron ve yöneticilere sahip şirketler, bu fırsatları süngerin suyu emmesi gibi emiyorlar;  geliştikçe gelişiyor, büyüdükçe büyüyorlar.

Tıpkı bunun gibi;

‘Yaratıcı girişimci’ yöneticilere sahip şehirler de gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atıyorlar.

“Erzurum’un kapısında bekleyen ‘büyük kalkınma ve yatırım fırsatlarını’ ne kadar değerlendirebiliyoruz?” sorusu çok temel ve okkalı bir sorudur.

Cevabı kişiden kişiye, bakıştan bakışa değişir.

Yazının başında belirttiğim;  ‘Şehirlerin önündeki büyük fırsatlar’, yıllardan beri bizim kapımızda da kuyruğa girmiş durumda.

Kapıyı, pencereyi ardına kadar açma beceresini gösterebilirsek…

Yerel yöneticiler birer  ‘yatırımcı, girişimci avcısı’ gibi uyanık ve cevval olursa…’

Kulakları yatırımcı sesinde, gözleri girişimci yolunda’ gece gündüz tam teyakkuzda ise…

Hükümet nezdinde ‘iş kovalayıp-iş bitirecek’ kabiliyette iseler… Yüksek siyaset ve ekonomi bürokrasisi ile şehrin arasına duvar örmeyip, köprüler kuracak kırattaysalar…

Kapımızda nazlı misafirler gibi bekleyen ‘fırsatlar’, içeri girmekte tereddüt göstermeyecek.

***

Şehrin, maddi ve manevi kalkınma davası uzun ve sabırlı bir yolculuğu gerektiriyor.

Bu yolculuğa çıkarken yetenekli, girişimci, sağlam karakterli, dürüst kadrolara her şeyden çok ihtiyaç var.

‘Un hazır, su hazır, tekne hazır, helva yapamıyoruz’ deriz ya…

Yerel yöneticiler maharetli birer ‘helva aşçısı’ olmak zorundalar.

Şehrimizin ‘Üst bürokrasisi’  bu kıstaslara ne kadar uyuyor?

Onu sizler değerlendirin.

Ben izninizle başka bir şey yapayım.

Kalkınma maratonunda ipi göğüsleyen illerin yönetici kadrolarını takip etmeyi seviyorum. Çalışmalarını izliyor, notlar tutuyorum.

Onları sizinle paylaşayım.

***

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim birinci husus şudur:

Başta siyasi kadrolar ve kent yöneticileri, şehrin entelektüel sermayesinden yeterince yararlanmayı prensip edinmişlerdir. Tüm dünyaya yayılmış ‘hemşehrilerinin’ şehirleri için düşüncelerinden, projelerinden, imkânlarından azami şekilde yararlanmanın bir yolunu bulmuşlardır…

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim ikinci husus şudur:

 ‘Kolektif Deha’nın gücüne inanılmıştır. ‘Ağanın beyni üstüne beyin olur mu’  beşinci sınıf ego zıplamalarına şehir kurban edilmemiştir. Danışma ve dayanışma üst düzeydedir.

Şehrin ‘Üstün yetenek’ havuzu yosunlaşmaya bırakılmamıştır. Fikir med cezirlerine, beyin fırtınalarına kulak verilmiştir. Yöneticiler içe kapanmamış,  meselelere kurumsal değil, bütünsel yaklaşılmıştır. Şehir, her türlü kişisel, siyasi ve mesleksel kaygının üzerinde mütalaa edilmiştir…

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim üçüncü husus şudur:

Torpil tüketen, emi dayı, siyasetçi stepneleri ile ayakta kalmaya çalışan bürokrat tipine değil; fikir üreten, proje yaratan, girişken, yaratıcı, dinamik memura itibar edilmiştir. Öylesi aranmış bulunmuştur.

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim dördüncü husus şudur:

Bürokrasi, mühim işleri ‘komisyona havale’ kolaycılığından sıyrılmıştır;

‘Katılım, müşavere, danışma platformları’ yaratma ve onlardan yararlanma maharetini kazanmıştır.

Yerel üst bürokrasi, ‘Global hizmet düzeyini ’ yakalamıştır. Yerel ihtiyaçların farkındadır, bu ihtiyaçları küresel yöntemlerle çözme pratiğini edinmiştir.

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim beşinci ve çok temel husus şudur:

Siyaset, enerjisini şehrin yüksek çıkarları doğrultusunda harcamaktadır, büyük işler, büyük projeler peşindedir.

Yerel siyasi aktörler, tıpkı bir semazen edasıyla iş görmektedirler. Bir elleri yukarıda, iktidarın üst katlarında… Diğer elleri hep halkın içinde… Yukarıdan aldığını aşağıya tevzi etmekte, aşağıdan tespit ettiği sorunları düzenli olarak yukarıya aktarmakta…

Halka karşı müşfik, merhametli, hamiyetli… Şehrin çıkarları söz konusu olduğunda kararlı, dirayetli, vakur ve icabında haşin… Fakir fukara, hasta, özürlü…’Başıma bir iş gelse ne gam, arkamda kapı gibi bakanım, vekilim var…’ emniyeti içinde…

Gıpta ile izlenen, hayranlıkla gözlenen ‘kalkınma atılımlarına’ imza atmış şehirlerde gözlediğim altıncı temel husus şudur:

Bu şehirlerin üst bürokratları yetkilerinin farkında, sorumluluklarının bilincinde… Çok okuyorlar, araştırıyorlar…Makamlarına vidayla bağlı değiller, görevlerine halatla bağlılar. İdare-i maslahat ve yirmi dört saat istirahatle meşgul değiller…

Kısacası becerikli birer ORGANİZASYON ADAMI onlar… Yan gelip yatan  Yorganizasyon adamı değil…

Genç kuşaklara kahramanlarımızı tanıtmak, onlara vefa göstermek her millet ferdinin birinci görevi olmalı… Bu elbette sadece ferdi bir görev değil, tüm kurum ve kuruluşların da vazifesi…

Geçen gün Erzurum Hava Limanında anlamı bir tören vardı.

Ulaştırma sektörünün önemli bir kuruluşu olan Devlet Hava Meydanları İşletmesi, “Erzurum Havalimanında milli kahraman Nafiz Kotan`ın ismini yaşatacak“ bir hizmete imza attı.

Erzurumlu tüccar Nafiz Kotan`ın, Türk ordusuna bağışladığı uçaklardan birinin maketi Erzurum Havalimanı`na asıldı.

12 metreboyundaki  makete Erzurumlu Nafiz Kotan adı yazıldı. Artık alandan gelip gidecek binlerce yolcu bu milli kahramanı hatırlayacak, ruhuna bir Fatiha okuyacak…

Yokluğun, yoksulluğun, yoksunluğun yunan gâvurundan daha şedit şekilde boğazımızı sıktığı Milli Mücadele  günlerinde… Ordu için koyun, merkep, bir çift çorap, biraz yiyecek devşirilen bu zalim dönemde…

Erzurumlu bir yiğit ortaya çıkıyor… Diyor ki, kongre sayesinde şehrimde başlayan bu var oluş mücadelesi kolsuz kanatsız kalmasın… Öyle bir katkıda bulunayım ki, düşmanın başına bomba kurşun yağsın…

Gidiyor postaneye, yetkili makamlara şu telgrafı çekiyor;

“İstanbul`dan satın aldığım ve buraya getirmeyi başardığım uçak bugün geldi. Adıma orduya armağan ediyorum. Kabulünü dilerim. Düşmanın üzerine ilk bombayı atacak olana iki yüz lira ödül vereceğim. Milletimizin esenliğe kavuşmasını ve başarıya ulaşmasını Allah`dan diler, saygı ile ellerinizden öperim. Erzurumlu Hacımehmetzade Nafiz.”

Nafiz KOTAN ‘a hangi güzel sıfatı versek yakışır… Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanı Sayın Binali Yıldırım, Ondan ‘ Milli Kahraman’ olarak söz etti, konuşmasında…

Evet, o gerçek bir Milli Kahraman…

Ve bir Millet, kahramanlarının değerini bildiği ölçüde ‘büyüktür.’

Genç kuşaklara kahramanlarımızı tanıtmak, onlara vefa göstermek her millet ferdinin birinci görevi olmalı… Bu elbette sadece ferdi bir görev değil, tüm kurum ve kuruluşların da vazifesi…

El alem, milletini büyük göstermek için ‘üretilmiş kahramanlar’ ve ulusal efsaneler yaratıyor… Kahraman zengini bir millet olarak biz ise, mevcut şahsiyetlerimizin izlerini silmeyi, onları vefasızlık ve kadirbilmezlik karanlığında unutmayı marifet sayıyoruz! Neyse ki Nafiz Kotan için bir şeyler yapıldı da, yüreğimize su serpildi…

Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanı Sayın Binali Yıldırım, bildiğiniz gibi Erzincanlı… Gözlemlerime göre komşuluk hatır ve hukukunu gözeten, Erzurum’u da şehrinden hiç ayırt etmeyen bir siyasetçi.

Devlet Hava Meydanları İşletmesinin, kurumu gerçekten çağdaş ve örnek bir noktaya taşıyan Genel Müdürü Orhan BİRDAL Bey de Erzincanlı… O da Erzurum’a gönül bağı olan bir değerli bürokrat…

DHMİ’nin üst yönetim kademesinde bir kıymetli Erzurum evladı daha var… Genel Müdür Yardımcısı Mehmet ATEŞ… Büyük bir görev bilinciyle karınca gibi gece gündüz çalışıp, kurumuna ve şehrine yararlı olma çabası içinde…

Gönül rahatlığı ile söylüyorum, Erzurum Havalimanı, hizmet kalitesi ve teknik donanım açısından ülkenin en iyi alanlarından biri… Ülkenin hava ulaşım üssü olma yolunda emin adımlarla yürüyen Erzurum,  bu başarı tablosunu yukarıda işaret ettiğim ‘kadroya’ borçlu büyük ölçüde…

Tabii ki, bir şehre getirilmesi düşünülen, planlanan, gerçekleştirilen hizmetlerin asıl onur payı, ‘şehrin siyasi önderlerine’ aittir. Nasıl ki aksaklıklardan onları sorumlu tutuyorsak, alkış gerektiğinde de aslan payı onların olmalı… Şehre hizmet noktasında Sağlık Bakanı Sayın Recep AKDAĞ ve diğer bazı siyasi şahsiyetlerin önemli payı olduğunu kim inkar edebilir?

Nafiz KOTAN isminin yaşatılması açısından bu çabayı önemsiyorum. Elbette bir kurumun kendi hizmet alanı içinde yapabileceği bu kadar olur… Sanırım Belediyelerimizden birisi de ‘Piknik alanına’ bu ismi vermişti… O da iyi… Ancak sanıyorum şehir daha büyük bir esere bu adı vermeyi gündeminden düşürmemeli… BU ÇABALARA EVET, AMA YETMEZ!

Kınalı bir koç, süslenmiş boynuzlarıyla fakirhanenin kapısını usulca tıkırdattı. Anladım ki evimize bayram gelmiş. Hoş gelmiş, sefalar getirmiş. Gönlümüze yine neşe, huzur, sürur yetirmiş.

İş odur ki, üç yüz altmış beş gün; her saat, her dakika gönül bayram halinde ola. Her nefeste can cananı bula.

Her lahza gönül, gürbüz koçlar misali, her hücresine bir bıçak sala; her zerresini huuu deyip, Mevla’ya kurban kıla. Tabak tabak etlere gönüller sos yapıla, fakir fukara sofrasına itina ile konula.

Büyüklerin haneleri sadece dört gün değil, ömrü billâh yol edile…

Kurban kanı akar akmaz temiz toprağa, ruhlara al al kanatlar takıla… Her dem o kanatlarla ilahi huzura çıkıla.

“Gardıroplar markalı elbiselerle dolu, bayramlık da neymiş” denilmeye, daha arifeden yavrulara cıcık cıcık elbiseler giydirile…

“Bayram benim neyime” sitemiyle çoluk çocuğa bir çorap dahi alamayanlar zinhar düşünüle…

Fukara evladına giydirilecek bir gömlek bile “Cennet hilati olarak geri gelecektir” böyle biline…

Üç yüz altmış dört gün gurur, kibir, haset pasıyla simsiyah olan gönül aynamız, aman ha dostlar, gözyaşı ve dua ile bir güzel cilalana, siline…

Hiç değilse bir an kurbanlık hayvanın can vermeden önceki bakışlarıyla bakıla, hakkın gözlerine…

“Kanı, eti erişmez” kurbanın hakka… Erişecek olanı bul, takdim et… İki cihanı nurdan kalkanlar ile tahkim et…

Nedir o dersen; arın tenden candan, hakka passız, pussuz bir gönül ver. Gönlü, sultana sadece bayramın dört günü değil, bir ömür ver!

Sevgisi eksik olana sevgi, övgüsü eksik olana övgü, aşı eksik olana aş ver… Et, börek, pide zor gelirse bir ince lavaş ver! Şu karda, kışta, kıyamette odunu olmayana odun, kömürü olmayana kömür ver!

“Bir nefes ötede yârin, kurban ol sen de arın” de, nefsinin kulağına… Vuslat, can vermekledir, şan vermekledir, nam vermekledir…

Can ver, şan ver, nam ver yaratana; zindan kıl dünyayı şu iblis alçağına!

Beden nemrutunu şöhret, şan, gurur, kibir limuzinlerine bindirip “Âlem bana kurban olsun” cakasıyla tur atmaktasın, bayram seyran dinlemeyip… Peygamber, kuru hasırlarda uyurdu, sen atlas döşeklerde yatmaktasın…

Menzilin senin cennet-i âlâmıdır? Cehennem zebanilerinin ayak kıltı mıdır? Var sen düşün! Kıldan ince kılıçtan keskin sıratta, nasıl altından kalkabilir ki, elli montofon kurban etsen, bu yükün!

Özü arınmaktır kurbanın; kirden, pastan, kibirden, şirkten… Ey kul! Sen ki firavunlar gibi görkemli saraylarda barınırsın, üç damla kurban kanıyla söyle, nasıl arınırsın!

Ey ayakları cennet ibrişimleriyle bağlı kınalı koçum, vakit saat geldi işte… Zat-ı yegânenin şavkıyla nurlanan gözlerinle… Bakıyorsun şu an gözlerime… Ruhundan kanat tak da eriştir Cenab-ı Hakk’a, dua diye mırıldandığım şu değersiz sözlerime…

Ve gelin kullar ses sese verip şöyle seslenelim Mevla’mıza… Cihan Padişahı Kanuni Sultan Süleyman Han’ın sözleriyle:

Kabedir kuyun nigara gelmişiz kurban için

Dostum etmez misin uşşakı kurban vaktidir

(Ey sevgili mahallen Kâbe’dir, kurban için gelmişiz/ Dostum, âşıkları kesmez misin, kurban zamanıdır)

Şimdi de VNA bir sual sormakta sana… Haydi, ver cevabını, al bir hac sevabını:

Bir koç kurban etmek ile bayramı buldun mu sen

Çıkıp arz-ı muallâya seyranı buldun mu sen

Kurban ile boğazlanıp kurban olmaktır bayram

Kurban ile kanatlanıp Mevla’nı buldun mu sen

Gurbette bayram 

Bugün arife, yarın bayram. Bayramını, sağlık sıhhat içinde, sevenlerinin yanında kutlayanlara ne mutlu.

Şu mübarek arife akşamında gurbet ellerde bayram edenleri düşünüp hüzünlenince Şeyh Sadî’nin şu şiirini hatırladım:

“Şikayet etmesi gereken bir kimse var ise, o da kaderin cilvesiyle gurbet yolculuklarına sevk olunarak dert dikenleri içinde yürüyen kimsedir.

Çok bahtiyar kimse odur ki, daima yabancıların vereceği sıkıntılardan uzak, babasının yakınları arasında yaşayarak kalbi hiçbir zaman darlığa uğramamış, hayatıletâfet ve şefkat tesellisiyle geçmiş olsun.”

Aziz şehidimiz, yavrumuz, canımız ciğerimiz onbaşı Mesut, Lalapaşa Camisi’nde kılınan cenaze namazının ardından tekbir ve dualarla cennet-i alaya uğurlandı.

Kalabalık meydanlara, caddelere, şehre sığmadı. O gün her evin, her babanın, her ananın evladı oldu Mesut. Her halanın, her teyzenin yeğeni… Her çocuğun ağabeyi, her ağabeyin kardeşi…

Evet, yine ateş düştüğü yeri yaktı.

Ama ateşin düştüğü yer yalnız aziz şehidin anasının, babasının yüreği değildi.

Lalapaşa camisinin önünde saf tutan binlerce dadaş yüreği, şehidin baba yüreği nasıl kavrulduysa içten içe öyle kavruldu.

Binlerce kişi Lalapaşa’ya kendi evladını yitirmiş bir baba şefkatiyle koştu. Vakur bir sükûnet içinde vazifesini yerine getirdi.

Bir aslan asaletiyle kükrerken bile, aziz şehidin ruhunu rencide etmemek için ne kadar da dikkatli ve özenliydi.

Taşkınlığa, istismara tenezzül etmedi.

Ne yazık ki tek şehidimiz Mesut’umuz değildi. Aynı gün başka vilayetlerimizde de benzer acılar yaşandı.

O yavrularımızın acısını da milyonlar yüreklerinde hissettiler.

Yetmiş beş milyon millet evladı Mesut’umuzun ve diğer yirmi dört evladımızın ‘yüreğini’, temiz dudaklarıyla öptüler.

Artık milletin yüreği bu manzaraları kaldırmıyor. Gönlümüzde takat, yüreğimizde tahammül kalmadı.

Kürtlere düşen tarihi sorumluluk

PKK terör sürüsünün durup durup böyle kudurmasında elbette dış faktörlerin büyük etkisi var… Baksanıza, 24 yavrumuzun şahadet şerbeti içtiği son olayda sekiz noktaya saldıran 200 teröristin tam 180 tanesi Suriye Uyruklu PKK’lı imiş…

Belli ki saldırının planlaması ve icrasında, ağır silahların temininde de ‘Dış destek ve yardım’ had safhada…

El âlemin fitne kaynattığı bu ortamda Kürt Kardeşlerimize tarihi bir sorumluluk ve görev düşüyor.

Sevgili Kürt kardeşler! Yıllarca kanlı terörün acısını, çilesini en çok siz çektiniz. Otuz bin yavrunuz kandırıldı, öz vatanına ihanet edip, o batıl yolda hayatını kaybetti. Yazık değil mi?

Hala sonu pişmanlık olacağı kesin ayrılıkçı maceralara pirim mi vereceksiniz? Artık kesin tavır koyma zamanıdır. Ömürlerinin baharında kalleş saldırılarla toprağa düşen Mesut’larımızın kanlı katilleri, içinizde barınıp, gündüz külahlı, gece silahlı alçaklar değil mi?

Bu tür eylemleri onaylamayan sessiz çoğunluğu tenzih ederek diğerlerine sesleniyorum:

Artık bir karar verin. İkiyüzlülüğü bırakın. Kimden yanasınız?

Hemen kapılarınızı, pencerelerinizi kapatın bu zehirli rüzgâra. Net tavır koyun ciğeri üç kuruş etmez örgüt kasaplarına.

Artık sizlerden ‘İçimizde size kanacak ahmak bulamazsanız, kardeşi kardeşe kırdıramazsanız, askere polise, öğretmene kurşun sıkacak parmak, mayın döşeyecek kalleş bulamazsınız bizde ‘ diye bir erkekçe haykırış bekliyoruz.

Sevgili Kürt Kardeşlerimiz; bugüne kadar terörü onaylamayan sessiz çoğunluğun, devletten yana bir ses vermesini bekliyoruz.

Eğer susamaya devam ederseniz, devletten yana net tavır koymazsanız…

İşler daha da kötüye gidebilir. Şehit cenazeleri arkasında saf tutan milyonların öfkesine muhatap olmamak öncelikle sizin yararınızadır.

Güneydoğuda terörle mücadelede askeri başarı sağlamamızın önemli unsurlarından birisi güvenlik güçlerimizin olağanüstü kahramanlığıdır.

Diğer önemli bir etken de yöre halkı olarak sizlerin tam anlamıyla örgüte teslim olmayışınızdır… Artık örgüte mesafeli duruşunuz da yeterli değil, tereddüt içinde olanlarınızın bugünden tezi yok kimden yana olduklarını bir an evvel açıkça ortaya koymaları gerekiyor.

Neden güneydoğu bayraksız bölge

Bu al Bayrağa birlikte kan akıtmadık mı? Asırlarca serhadlerde birlikte can vermedik mi? Çanakkalede şehitlerimiz sırt sırta yatmıyor mu?Kurtuluş mücadelesinde omuz omuza değil mi idik?

Ortak vatanımızın, ortak istiklalimizin  sembolü değil mi şu ay yıldızlı bayrak?

Bu soruma milyonlarca Kürt ‘elbette’ diyecek, bir ağızdan…

İyi de o zaman neden ay boynu sizin diyarlarda hep bükük, yıldızın şavkı hep sönük?

Hani Kürdüyle, Türkü ile sözümüz vardı, cihana hep birlikte haykırmıştık ki;

‘Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;

Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.’

Yunan, İngiliz, Fransız söndüremedi bu al sancağı, ama eyvahlar olsun ki…Sizin göklerinizden, evlerinizden, pencelerinizden iniverdi yıllardır bayrak…

Bayraksız vatan, çıplak gelin gibidir…Ve Ey Güneydoğu SEN YILLARDIR ÇIRILÇIPLAKSIN…

Önce bayrak geri gelmeli, her evde, her hanede bir bayrak dalgalanmalı…Bunu yapacak  olan sizlersiniz…HER KÜRT EVİNDE AL SANCAK DALGALANMADIKÇA BU MESELE ÇÖZÜLEMEYECEKTİR…

Artık yeni Mesut’lar kurban vermeye tahammülümüz kalmadı.

Erzurum başın sağ olsun, Aziz Şehitler, cennet köşkleriniz mübarek olsun!

Mesudumuza şu şiirciğimiz küçük bir armağan olsun.

Geldi ecel ömür buldu nihayet

Kaderden edilmez elbet şikâyet

Temiz ruhun peygambere emanet

Selam söyle mesut gardaş cennete

Yazmışsın ki üşümesin yüreğim

Millet diyor: ver yüreğin öpeyim

Sen üzülme cepheye ben gideyim

Canlar feda böyle yüce millete

Düşürmedin mesut bayrağı yere

Bu yakışır yavrum er oğlu ere

Göğsün siper ettin hain itlere

Kavuştun sen hiç bulunmaz servete

Yirmi dört yiğidin hepsi evladım

Hepsini canımdan bir parça saydım

Bir kere de bu gerçeğe ağladım:

Ölmeyince yiğit binmez kıymete

Nasıl dayansın ki bu derde yürek

Yakmaz mı ciğeri böyle bir firak

Mesut can nöbeti bizlere bırak

Şehidin canıdır direk devlete

Vahdet Nafiz AKSU

yazmışsın ki üşümesin yüreğim

millet diyor : ver yüreğin öpeyim

sen üzülme cepheye ben gideyim

canlar feda böyle yüce millete

düşürmedin mesut bayrağı yere

bu yakışır yavrum er oğlu ere

göğsün siper ettin hain itlere

kavuştun sen hiç bulunmaz servete

yirmi dört yiğidin hepsi evladım

hepsini canımdan bir parça saydım

bir kere de bu gerçeğe ağladım:

ölmeyince yiğit binmez kıymete

nasıl dayansın ki  bu derde yürek

yakmaz mı cigeri böyle bir firak

mesut can nöbeti bizlere bırak

şehidin canıdır  direk  devlete

Vahdet Nafiz AKSU

SORU: Erzurumlu hiç tedavi olmayan bir karamsarlık illetinden muzdarip… Biz bunu ‘kendine muhalefet etmek’ diye tarif ediyoruz. Karın ifade ettiği beyazlığın şehri Erzurum’da niçin karaya, siyaha yoğunlaşma hakim, niçin?

CEVAP: Rahmetli Cemil Meriç’in özdeyiş haline gelmiş ne güzel sözleri vardır. En çok da şunu severim; “Bu ülkede yaşanmaz diyenler, bu ülkeyi yaşanmaz kılanlardır”.

Ne zaman ‘Bu şehirde yaşanmaz arkadaş’ devamsız, intizamsız, insicamsız lafını işitsem hemen cevabı bu sözden ilhamla yapıştırırım: ‘Bu şehirde yaşanmaz diyenler, bu şehri yaşanmaz kılanlardır!’

Erzurum’u mecburiyetten katlanılan şehir olarak görmenin temelinde, burayı yaşanmaya layık bir yer olarak görmeme yanlışı yatıyor, şüphesiz…

Erzurum’un en çok eleştirildiği, Erzurumlular hakkında olumsuz kanaatlerin en çok dillendirildiği yer neresidir, biliyor musunuz?

Erzurum’u darağacına çekmek

Belki de bazılarınız şimdi şaka yollu ‘Kars’ diyeceksiniz… Fazla meraklanmayın, hemen cevap veriyorum: Erzurum!  Şaşırtıcı gelmesin bu cevap. Zihninizi yoklayın, nerede beş altı Erzurumlu bir araya gelmişse orada kesinlikle Erzurum darağacına çekiliyordur!

Ben de, çok yerde, çok ortamda şehrini, şehrinin değerlerini eleştiren, acımasızca sorgulayan dostlarla karşılaşıyorum.  Şehirde yaygın bir toplumsal stres, hatta kopkoyu bir depresyon hali mevcut…

Toplumsal eleştirinin bir ucu bazen topyekûn şehir eleştirisine de varır. Bunu olağan görmek lazım… Şehrin ekonomik ve sosyal göstergeleri ciddi sorunlara işaret ediyorsa… Şehirli elbette durumu eleştirecek… Aksaklıklar söylenecek, sorunları sürekli dile getirilecek ki çözüm yolları bulunabilsin.

Yenilenmek, yanlışları çözmek, kalkınma paradigmalarını yenilemek elbette gerekli… Ama bunu şehrin temel dinamiklerini ulu orta söz bombardımanına tutarak yapamayız ki!

Analitik tahliller ve objektif eleştiriler yönetici kesimin oksijeni, kanı, gıdasıdır. Siyasi ve bürokratik yöneticilerin her iş ve icraatına kabul temennaları çakılan, eyyam ve dalkavukluğun yaygın hale geldiği bir memlekettin vay haline.

Ancak sizin sual ettiğiniz, bizim cevaplamaya çalıştığımız durum bu değil. Erzurum’da şöyle bir toplumsal ruh halinin emareleri iyice belirgin hale gelmiş bulunuyor. Şehir seçkininden, ahaliye kadar yaygın bir söyleme sarılmış kitleler:

“Bu şehir bana ne verdi ki? Kardeşim bu şehir katlanılabilir bir kent mi Allah aşkına?”

Şükür hazinesi tarumar olmayan, insaf mekanizması felç haline gelmeyen bir ferdin bu soruyu dilinin ucuna bile getirmesi mümkün müdür?

Hele de bir toplum bu sloganı koro halinde söylüyorsa, toplumsal arızanın boyutları genel ve köklü bir bakımı gerektirecek hale gelmiş demektir.  “Kim katlanır bu şehre, bu şehirliye ” sorusuyla başlayan toplumsal ruhi çöküş, bir adım sonra şu kahredici hüküm cümlesiyle karşımıza çıkıyor: “Bu şehirde yaşanmaz…”

Dadaş ruhlara ne oluyor böyle?

SORU: Hangi ses ve hangi tarife kulak kesilmek gerek?

CEVAP: Bir kere peşinen şunu söylemeliyim: Bu şehrin işsizi, bu şehir bana iş vermedi dese haklıdır. Aşsızı aşım niye kaynamıyor dese mazurdur. Ancak dikkatimi çeken şu ki, koro halinde ağlaşanların büyük kısmı az çok işleri yolunda olan kesimler. Yani, bu şehir bana ne verdi ki diyenler aslında, “Ben bu şehre ne verebilirim” sualini her akşam başını yastığa koyarken sorması gerekenler arasından çıkıyor.

Erzurum denilince yüreğinin en ücra köşesi havalanan, gönlü kanatlanan, ruhuna nurlar üşüşen dadaş ruhlara ne oluyor böyle? Mücadele yerine teslimiyet, çare arama iradesi yerine koro haline ağlaşmalar bu toprağın çelik iradeli insanlarının harcı mıdır?

Erzurum’u yaşanmaz şehir ilan etmek yanlışı

Kuşkusuz şehrimizin de daha büyük ve kendine özgü sorunları mevcut… Ama bu sorunlar “Erzurum’u yaşanmaz şehir” ilan etmemizin gerekçesi olamaz. Aksine, bu sorunları yenme irademizle bu şehri yaşanır hale getirmek boynumuzun borcu olmalıdır. Bu şehir bana ne verdi ki iftirasından, bu bilincin duru ve berrak iklimine geçmeden hiçbir şeyi başaramayız.

Ve işte ENER bunun için var, bunun için gece gündüz umut şırıngaları gibi şifalı projelerle huzurunuza çıkıyor… Bu hususta söyleyeceğim son cümleler olabilir… Hacca giden günahkâr müminlerin arınıp, durulanıp tertemiz dönmeleri gibi…

Hemşehrilik farzı ve Erzurum’da yenilenmek

SORU: Son söz..

Erzurum’un maddi ve manevi iklimine kendini teslim edenler de ‘Hemşehrilik imanını’ tazelemiş olacaklardır… ‘Ol mahiler ki derya içredür deryayı bilmezler’ misali, Erzurum’un içinde yaşadığı halde, Erzurum’u bilmeyenlerle… Erzurum dışında yaşayıp Erzurum’u unutanların, Erzurum’da yenilenmeye ihtiyaçları var… Erzurum ikliminden belli aralıklarla taze soluklar almak, bir nevi hemşehrilik farzıdır… 

Kendini, şehrine acımaya, öfkeye ve başkalarını suçlamaya kaptırmamış aydınlar, olumsuzluklardan ders alarak, kötü şartları avantaja çevirebilir… bu taş, bu kaya niye bu yolda diye elbette eleştireceğiz, ama ‘Kayayı yoldan çekmek’ için hamlede bulunmak şartıyla…

Birçok sosyal, ekonomik ve kültürel sorunla boğuşan Erzurum’a en büyük kötülüğü yapan kişiler, şehirleriyle ilgilenmeyi sadece ‘eleştirmek’ sanıp, taşın altına elini sokmayan Erzurumlu aydınlar, bürokratlar, iş adamlarıdır. Hemşehri sermayenin ilgisizliği ise, tek tek şahısların bigâneliğinden daha ağır bir vefasızlıktır.

Vahdet Nafiz Aksu

İmralı Cezaevinde hükümlü terörist Abdullah Öcalan, bir süredir avukatlarıyla görüştürülmüyor…

‘Örgütünü Cezaevinden yöneten tek terörist başı’ olarak tarihe geçen ÖCALAN ile avukatları ‘devam eden davalar gerekçesi ile’ görüşmeler yapıyordu.

Madem görüşme gerekçesi ‘devam eden davalar’, öyleyse tüm görüşmelerin bu hukuki durumla sınırlı kalması lazım, öyle değil mi?

Hayır! Bugüne kadar öyle olmadı… Görüşmeden çıkan avukatlar her defasında siyasi açıklamalar yaptılar.

Avukat gibi değil ‘siyasi sözcü’ gibi davrandılar. Örgüt liderinin talimatlarını, siyasi görüşlerini, devlete meydan okuyan beyanlarını hem de kameralar önünde pervasızca dile getirdiler.

Giderek şöyle garip bir tablo ortaya çıktı.

Nasıl ki Bakanlar Kurulu toplantılarından sonra hükümet sözcüleri açıklamalar yaparsa, haftalık avukat görüşmeleri de aynı şekle büründü.

Örgütün ve kamuoyunun kulağı bu görüşmelerde… Kendisine hukukun tanıdığı bir teknik imkânı alabildiğine istismar ederek bir siyasi aktör haline gelen katil başı, güncel konular hakkında ne buyuracak(!)…Örgütüne ne talimatlar verecek…

Düşünebiliyor musunuz? Devletin cezaevinden bir kanlı katil ‘ateşkes bitti’ diyecek, kalaşnikoflar askerin üzerine ateş yağdıracak? ‘Gerilla! Biraz sakin ol, ateşe ara ver’ diye emir verecek, örgüt buna ‘emredersin’ diyecek!

Tabi, devlet yıllarca ÖCALAN’I, ‘PKK’YI kontrol amaçlı ‘kullanmak istedi… Avukat görüşmelerinin örgüt yönetme amacıyla hoyratça kullanılmasına sırf bu yüzden ses çıkarmadı…

Ama sonunda bunun da bir işe yaramadığı ortaya çıktı.

Ve nihayet doğru bir kararla avukat görüşmelerine mani olundu… Örgütle örgüt başının devlet garantili iletişimi kesiliverdi…

Baştan sinyal gelmeyince kuyruk huzursuz oldu… Sağa sola yalpalamaya başladı…

Ve bu görüştürülmeme durumunu protesto amacıyla Tutuklu ve Hükümlü Aileleri Hukuk Dayanışma Dernekleri Federasyonu (TUHAD-FED) ve Demokratik Toplum Kongresi’nin (DTK) desteğiyle Bursa’nın Gemlik İlçesinde bugün bir protesto yürüyüşü düzenlendi.

Basından öğreniyoruz ki, yürüyüşe katılmak üzere Diyarbakır’dan yola çıkan konvoyu, polis kent çıkışında durdurmuş.

Bu esnada polis ile bir BDP Milletvekili arasında tartışma yaşanmış…

Vekil, rütbeli bir polise “Ben Milletvekiliyim, halkın vekiliyim, sen kimsin” diye fırçayı basıyor.

Polis de “Ben de devletim” diyor…

***

Haberi okuyunca zihnim bulandı. Bir polisin, makamı ve rütbesi ne olursa olsun ‘Ben devletim’ demeye ne kadar hakkı var? Bir devlet görevlisinin her fırsatta kendini devletin yerine koyması elbette ‘demokratik’ bir tavır değil… Haddi aşan bir ifade… Bu ayrıca tartışılacak bir konu…

Ancak haberde beni asıl düşünceye salan vekilin göğsünü gere gere haykırdığı ‘Ben halkın vekiliyim’ ifadesi oldu.

PKK’nın TBMM mangası gibi davranan, siyasi karar ve eylemlerinde halkın değil ÖCALAN’IN talimatlarına göre hareket eden bu uzaktan kumandalı siyaset oyuncakları gerçekten halkın vekili mi? Yoksa PKK’NIN bu gibi örgüt eylemlerinde kamu görevlileri üzerine saldığı koçbaşları mı?

Bugüne kadarki süreç, BDP siyasi geleneğinin, ‘dağdakilerle’ hiçbir farkı olmadığını gösterdi. Kendisine halkın vekili sıfatını yakıştıran bu kişilerin KÜRT MESELESİ’nin çözümüne hiçbir katkı sağlamayacakları ortaya çıktı.

Çözüm ne kelime? BDP kadroları Kürt Sorununun çözümü karşısındaki en büyük engel olarak karşımızda duruyor. Barışı dinamitlemeye ısrarla devam ediyorlar.

Bu açıdan bakınca KCK tutuklamalarını ‘çözümü dinamitleyen değil’, aksine ‘çözüme katkı sağlayan’ bir devlet iradesi olarak görüyoruz.

Kürt sorununa çözüm arayışları ‘bu kanlı koro’ dışında devam etmeli…

Haberi
okur okumaz ‘bu yeni konsept Erzurum’a nasıl uyarlanabilir? Erzurum’un ‘ustalık
dönemi hedefleri neler olmalı?’ diye aklımdan geçirdim.

Elbette
şehir yöneticileri ve ilgililer bu konuyu düşünecekler, yeni hizmet dönemi
dağarcığına ‘yeni ve parlak hedefler’ koyacaklar.

Şehir
önderleri, yerel medya, sivil örgütler ‘hizmet mayalanması’ aşamasında kendi
görüş ve önerilerini toplumla paylaşırlarsa iyi olur. ‘Toplumsal müşavereden’
hayırlı sonuçlar çıkar.

***

Erzurum’un
bir önceki hizmet dönemini, Sayın Başbakan’ın tabiriyle ‘kalfalık’ devri olarak
kabul edersek…Bu dönemin yol haritasını ‘2011 Kış oyunları’ teşkil etmişti.

2011,
şehrin dünya çapında tanıtımı, kente tesislerin kazandırılması bakımından
elbette çok yararlı oldu. Ancak, bize göre organizasyonun asıl yararı ‘şehri
ortak bir amaca kilitlemesi’ idi.

Şehir,
birkaç yıl boyunca adeta bu konuyla yatar kalkar hale geldi. Hemşerilik
enerjisi ilk kez böyle bir ortak amaca yönlendirilebildi.

Ortak
hedefler konulursa ve toplum buna inandırılırsa ‘şehirde ortak heyecan
dalgalarının’ kolayca
oluşturulabileceğini 2011 bize gösterdi…

***

İşte
bunun gibi önümüzdeki hizmet döneminde şehri ortak bir istikamete sürükleyecek
yeni hedeflere ihtiyaç var.

O
yüzden ‘şehrin ustalık dönemindeki yol haritası’ nda yer alacak projeler,
hedefler önem taşıyor.

***

Şehrin
‘ustalık dönemi’ yol haritası belirlenirken, ENER tarafından kamuoyu ile
paylaşılan üç önerinin gözden ırak tutulmaması gerektiğine inanıyorum.

Bu
önerileri bir kere daha özetlememe izin verir misiniz?

ERZURUM AVRASYA VE ORTADOĞU’NUN HAYVANCILIK
MERKEZİ

HALİNE GETİRİLMELİ

Türkiye’nin
uygulayacağı ‘Hayvancılıkta Devrimsel
Dönüşüm Projesi’nin, Doğu Anadolu
Bölgesi Eksenli ve Erzurum merkezli olması gerektiğini savunuyoruz.

Erzurum’un
yüksek teknolojiye dayalı hayvancılık ve bağlı gıda sanayi alanında yeni
atılımlar yapacağından kuşku duymuyoruz. Bunun için atılması gereken adımlardan
ilki ‘Hayvancılık organize sanayi bölgesinin’ bir an önce kurulması olacaktır.

(Ayrıntı için link: http://www.enerstratejimerkezi.com/Haber_Resim/hayvanc%C4%B1l%C4%B1kprojesivnason.pdf
)

DOĞU ANADOLU BİLİŞİM VADİSİ PROJESİ

Bölgenin
kalkınması konusunda bir yandan geleneksel ekonomik arayışların sürdürülmesi
gerektiğini savunurken, diğer yandan da ‘teknolojik sıçramalar’ yapmamız
gerektiğine inanıyoruz.

Doğu
Anadolu Bölgesini, Erzurum merkezli bir ‘yüksek teknoloji bölgesi’ yapma
hedefine vurgu yapan ENER’İN ‘Doğu Anadolu Bilişim vadisi projesi’ ustalık dönemi hedefleri arasında mutlaka yer
almalı…

(Ayrıntı
için link: http://www.enerstratejimerkezi.com/Haber_Resim/BilisimVadisiOnsozlu.pdf)

HAFİF RAYLI SİSTEM

Geldiğimiz
noktada Erzurum’da toplu taşıma “olursa
iyi olur” tarzında bir yatırım olarak değil,
“olmazsa olmaz” bir proje haline geldi.

Çağdaş
şehircilik, ‘geleceğin kentini’ planlamaktır. Raylı sistemin geleceğin Erzurum’u
için temel bir ihtiyaç haline geldiği düşüncesindeyiz… Hafif Raylı Sistem,
üzerinde ciddiyetle durulmaya layık bir ‘ustalık dönemi projesi’ olarak
karşımızda duruyor.

(Ayrıntı
için link: http://www.enerstratejimerkezi.com/Haber_Resim/rayli.pdf
)

Bunlara
ek olarak, şehrin ortak hizmet enerjisi ‘Erzurum Teknik Üniversitesini’ de
sarıp kuşatmalı… Kurucu Üniversite yönetimine tüm şehrin destek olması
gerekiyor. Bu sevimli evladını şehir şefkat ve ilgiyle büyütmeli… Çünkü Teknik
Üniversite şehri ‘bilgi toplumuna’ taşımakta güçlü bir köprü olacak…

Teknik
Üniversiteye klasik bölümlerin yanı sıra BİYOMEDİKAL MÜHENDİSLİĞİ, BİLİŞİM
SİSTEMLERİ MÜHENDİSLİĞİ, MEKRONİK MÜHENDİSLİĞİ, DOKU MÜHENDİSLİĞİ gibi bölümün
açılması ‘ustalık döneminin’ şehre armağanı olacaktır…

Vahdet Nafiz Aksu

üç yudum içmiştim ki ezan okundu
boynu bükük kaldı elimde çayım
müezzin sesiyle yarım bırakılan
bir bardak çay gibidir ömür
ve başı eğik sürahilerde
içilmemiş su gibi sevdan

seher ıskatına oturmuş gecenin
her pencereye bir yıldız tünemiş
uyanmaya hazır gözlerde
sözleri henüz belirlenmemiş
binbir dua gizli
binbir hatim hükmünde

telekleri özenle taranan
güvercin kanatlarına
nadide elmaslar iliştirdim
kırmızı pasaportlar üreten
gül kokulu seccadelerden
mektuplar devşirip
taktım kuş boyunlarına
hüküm niyyetine

çoktan hükmünü vermişti zaman
makbul dualarla kıpırdayan dudaklarınla
idamına mühür basıldı gecenin
kirpiklerine bağlanan ağırlıklar alındı
özenle…usul usul
savuşup gitti karanlıklar
suçüstü yakalanmış hırsızlar gibi
ve sonra sulh edildi güneşle mecburiyetten
sabahı şeriflerin hayrolması bu yüzden…

Vahdet Nafiz AKSU

Bu büyük millet şehit vermeye alışıktır. Tarih boyunca fetih için at koştururken de, bozgun halinde çekilirken de milyonlarca genç evladını ‘kefensiz, törensiz, gösterişsiz’ cennet kapısına sevk etmeyi şeref saymıştır.

Dini ayrı, dili ayrı, vatanı ayrı istilacı dış düşmanla harp ettiğinizde… Size kurşun atan, süngü saplayan İngiliz, Fransız veya Yunandır… Öyle bir savaşta kan akıtmak, can vermek başka…

Gündüz köyde şehirde Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olarak selamlaştığınız kardeşleriniz; gece dağda, mezrada karşınıza silahlı eylemci olarak çıkıyorsa… Bu hain pusu, kalleş terör tablosu başka…

Türkiye’de yıllardır sahnede olan kanlı trajedi ‘böyle bir haldir’ işte…

Ülkeyi bölmeye azmetmiş, nihai hedefi iç savaş çıkarmak olan ‘Stalinist’ bir başıbozuk güruhun bebek katili lideri, çapulcular topluluğu PKK’YI siyasi bir hareket haline dönüştürdü ise…

Bunda terörizmin başarısından ziyade ‘Devlet ve Millet olarak’ bizim bazı zafiyetlerimizin rol oynadığını inkâr edemeyiz.

Şimdi, sabah taktikle uyanıp, akşam stratejiyle yatağa giren dostlarımız ‘ Kardeşim, Türkiye ne yapsın, yedi düvel ve üstelik ABD bir olmuş bizi yıkmağa uğraşıyor, PKK, dış güçler sayesinde böyle büyüdü, bu kökü dışarıda olan kanlı bir örgüttür…’ diyip, işin içinden çıkıverecekler.

Yirmi sene önce aynı şeyi söylüyordum, yine aynı kanaatteyim.

Terörün kökü de, gövdesi de içeridedir.

Bu kökün, kırk yıldır dış hortumlarla dikkatle sulandığı,

Her mevsim, usta uluslar arası bahçıvanlarca dallarının budandığı,

Silah ve kaynak bakımından cömertçe desteklendiği realitesi…

Bu temel gerçeği değiştirmiyor.

Dağdaki teröristlerin, sözde örgüt komutanlarının, eylemlere yardım ve yataklık yapanların yüzde doksan beşinin bölge insanları arasından seçildiğini neden kabul edip, bu kabul üzerine çare bina etmiyoruz?

Teröristle mücadelede (Terörle demiyorum) başarılı olmuş ‘Özel harekât timlerinin’, darmadağın edilmesi, acele alınmış hatalı bir karardı.

Evet, bu timlere mensup birçok görevli ciddi hatalar yaptılar. Zaman zaman hukukun dışına çıkanlar oldu, kirli işlere bulaşanlar oldu. Devlet, kirli işlere bulaşanları ciddiyetle ayıklamak yerine, tuttu meseleyi kökünden halletti! Vaka-i Hayriye kolaycı mantığı devreye girdi, ıslahat yerine kökten imha yöntemi benimsendi.

Terörle mücadele, teröristle mücadele ile paralel yürütülmelidir. Devletin demir yumruğu ile şefkat eli eş zamanlı olarak hareket etmelidir. Ezilmesi gereken başı ezmek ‘devlet olmanın’ besmelesidir. Okşanması gereken başlara kurşun sıkmak ise ‘zulmün ta kendisi’dir.

Türkiye iç güvenlik açısından hassas bir noktada iken Sayın Başbakan’ın açıklamaları yüreklere su serpti. ‘İç güvenlik harekâtında polisin daha etkin olarak kullanılması’ konusu gündeme gelince kamuoyunda olumlu bir hava oluştu.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın açıklamalarından anladığımıza göre, halen sadece il merkezlerinde görev yapan özel harekâtçı polisler yeni bir organizasyonla arazide aktif görev alacaklar.

‘Özel harekât’ teşkilatının ihyasını ‘alternatif bir silahlı kuvvetler yaratmak’ olarak değerlendirmemek lazım. Böyle bir mukayese temelden eksik ve sakattır.

Türk Ordusu, terörle mücadelede ‘kendi görev alanına giren’ konularda başarılı oldu. Zemheri ayazında bile nice sınır ötesi başarılı harekâta imza attı.

Nizami bir ordunun yapması gereken hiçbir görevde Ordumuzun başarısız olduğunu söyleyemeyiz. Orduyu itham edici iddialar, bölgede kırk yıla aşkın bir süredir ‘teyakkuz halinde’ görev yapan ordumuza bühtan olur. Aman bundan kaçınalım.

Sayın Başbakanın açıklamalarından anlaşılıyor ki ‘siyasi iradenin maksadı’; orduyu asli görevlerinde daha da güçlendirmek, iç ve dış düşmanlara karşı daha donanımlı, daha profesyonel hale getirmek…

Kafamıza yatan, gönlümüze hoş gelen iş ve eylemlere ‘güzel hareketler bunlar’ diyoruz ya…

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın TERÖR VE KIBRIS konusundaki kararlı açıklamalarını, ‘terörle mücadelede reform sinyalleri’ ve ‘Kıbrıs politikasında yeni bir sayfa’ olarak algılıyor, ‘GÜZEL HAREKETLER BUNLAR’ diyoruz!

Gelişmeler gösteriyor ki , ‘yemin krizi’ yakında çözülmüş olacak.

Bu hafta Türkiye’nin ‘yeminli’ bir parlamentosu olacak.Şimdi, gerçekten Kürt Meselesi bu boyuta geldi mi?

Allah bu meclise kolaylık versin.

İşi zordur.

Çetin sorunlarla karşı karşıyadır.

Türk tarihinin en temel ve büyük sorunu kucağındadır.

O sorun ‘Kürt Sorunu’dur.

Hükümetin ustalık döneminde uğraşmak zorunda bulunduğu en ‘sorunlu ve mayınlı’ alan işte bu alandır…

***

TESEV’İN, Cengiz ÇANDAR’A hazırlattığı ‘Dağdan İniş –PKK Nasıl Silah Bırakır?’ adlı raporu incelerken bunları düşündüm.

Rapor dışındaki tetkikatımız ve araştırmalarımızdan da aynı izlenimi edinmiştik. Rapor, izlenimlerimizi pekiştirdi.

Devlet, öyle görülüyor ki yıllardır Öcalan’la temas halinde.

Görüşmeler önce ‘Askeri’ kanatla yapılmış.

Sonra devreye ‘MİT’ girmiş.

Şu anda da daha üst düzey temaslar sürdürülüyor.

Öcalan belli bir süre ‘siyaset kurumu’ ile temastan çok ‘Asker’ ile teması tercih etmiş.

Kurum olarak ‘askeri’ önemsemiş.

Etrafı diyormuş ki ‘Öcalan için rütbeli bir başçavuş; bu konularda bir bakandan daha önemlidir’.

Çünkü o, ‘Devleti bir askeri cumhuriyet olarak görüyor ve Kürt meselesinin çözümünde siyasetin etkili olamayacağına inanıyor.’

***

Devlet, üst düzey temasları yıllardır ısrarla sürdürdüğüne göre demek ki ‘bir bildiği var’…

Tüm istihbarat raporları, tüm bilgiler önünde ‘önemli kurumların’…

Devlet aklının ‘yanlışta’ bu kadar ısrarı her halde mümkün değil… Öyleyse artık iş ‘görüşme, müzakere, uzlaşma’ düzeyine gelip dayanmış!

İşte bu ‘görüşme, müzakere, uzlaşma’ işi…

Siyasetin bundan sonraki en büyük gailesi olacaktır.

Sayın Başbakan’a seçimde rekor destek veren halkın büyük çoğunluğu, onun ‘Ben olsaydım Öcalan’ı asardım’ söylemini sevdi…

Şimdi Öcalan’ın ‘müzakerenin bir tarafı’ olarak benimsenmesi Milletin rıza gösterebileceği, alışabileceği bir durum değil.

***

Bu konuda çok yazı kaleme aldım ve hep dedim ki ‘ PKK’nın siyasi kanadı, meclis mangası dört Kürt’ten üçünün oyunu alamayan ve Kürtlerin tamamını temsil etmeyen bir marjinal oluşumdur.’

Ve hep şuna inandım ki…

Kürt halkının büyük çoğunluğu,  PKK, DAĞ ve APO konusunda aynen Türk kardeşleri gibi düşünüyor. Onlardan belki çekiniyor, ama asla muhabbet duymuyor.

İtiraf edeyim ki…

TESEV’İN raporu, ne kadar ‘sipariş’ olsa da… Bir ‘alıştırma, ısındırma amacı’ gütse de… İçinde bazı doğruları da taşımıyor değil…

Raporda, kendisiyle görüşülen genç bir Kürt akademisyenin şu sözleri üzerinde çok düşündüm;

‘Bana inanın, şayet Türkiye devleti Kürtlere yarın demokratik özerklik ilan etse, Kürtçe eğitimin ilkokul düzeyinden itibaren başlatılacağını açıklasa, hatta Türkiye bayrağının yanına kendi bayrağınızı asın dese; buradaki halkı bunlar tatmin etmeyecektir. Çünkü halk, öncelikle iki sorunun cevabını arıyor: Örgüte (dağdakiler) ne olacak? Başkan’a (Abdullah Öcalan) ne olacak? Türkiye’nin öte yanında nasıl göründüğü bir yana, buradaki halk PKK’yı kendileri için, kendi uğurlarına can vermiş olan insanlar olarak görüyorlar. Vefa borcu duyuyorlar.

Kürt halkında bu vefa duygusu var. Dağdakileri terk etmeyecekler. Dağdan inişi görmedikçe, hapishanede ‘liderleri’ olarak gördükleri insanın durumu öyle kaldıkça, hiçbir çözüm bu halkı tatmin etmeyecek.’

Kürt Halkının önemli bir bölümü için tüm mesele ‘Alavere dalavere ÖCALAN dışarı’ meselesi midir?

Yine CENGİZLEME raporunda ifade edildiği gibi

* ‘KÜRT SORUNU iLE PKK AYRILMAZ’ mıdır?

*PKK, KANLI BİR TERÖRİST ÖRGÜT DEĞİL DE ‘SON KÜRT İSYANINI’ GERÇEKLEŞTİREN BİR ÖRGÜT MÜDÜR

* ”APO, PKK, DAĞ”KÜRTLERDE“ KUTSAL ÜÇLEME’MİDİR?

Olay bu mudur?

Bu ise Türkiye’nin işi gerçekten zordur.

Meclisin ve Hükümetin daha da zor!

Vahdet Nafiz Aksu

Dünkü Palandöken Gazetesinde şöyle bir haber vardı:İSTANBUL Büyükşehir Belediye Başkan Danışmanı ve AK parti Erzurum eski milletvekili Prof. Dr. Mustafa Ilıcalı’nın Ulaştırma Bakan Yardımcılığı, Başbakanlık Danışmanı Süreyya Polat’ın ise TOKİ Başkanlığı’na isimlerinin geçmesi kentte heyecan uyandırdı.’

Haberin başlığı da ‘ ‘Ilıcalı ve Polat’a destek yağıyor’ şeklindeydi.

Destek verenlerde biri de AK Parti Erzurum Milletvekili Fazilet Dağçı Çığlık… Çığlık, Erzurum Olay’da yer alan açıklamasında şöyle demiş: ”Mustafa Bey yakinen tanıdığım ve değer verdiğim bir insan.Onun bu göreve gelmesi beni oldukça mutlu eder.Erzurum’da bir kamuoyu oluştu.Bizlerde gerekirse Ankara’da bir kamuoyu oluşturur ve Sayın Ilıcalı’nın bu göreve gelmesi için elimizden gelen ne varsa yaparız.Onun bu göreve gelmesi bizleri gururlandırır ve mutlu eder”

İnanın, haber başlığı içeriği kadar hoşuma gitti… Bazı önemli görevler için akla gelen Erzurum evlatlarına destek yağıyor… Bir Milletvekili arkadaşına referans oluyor.

Ne hoş bir tablo!

***

Mustafa Bey ile ilgili haberlerin zamanlaması şaşırtıcı değil.

Bakan yardımcılıklarının ihdası ile Ankara’da yoğun bir kulis başladı. Hatta şu sıralar isimler bile telaffuz ediliyor, tahminler yapılıyor.

‘Kaf dağında karanfil açmış’  deseler ‘Erzurum’a da getirelim’ diye çırpınan nice Erzurum sevdalısı var, şükür.

Onlar da bize soruyor ‘senin kulağına gelmiştir, eş’ten dosttan kimse var mı?’

Nerden bilelim biz, derin kulis pencerelerinden haber uçuran kuşlarımız yok ki bizim…

Ancak prensip olarak bu pozisyonlarda hemşehrilerimizi görmeyi samimiyetle isteriz.

Bunda memleket için sayısız yarar görürüz.

***

İcraî makamlarda, hele de yatırımcı bakanlıkların yetkili pozisyonlarında hemşehrilerin bulunması kadar büyük nimet olabilir mi?

Yerel siyaset ile ‘icra’ arasında ne kadar fazla ve muhkem köprü olursa ‘hizmet tahsilâtı’ o kadar çok ve hızlı olur.

Bakan yardımcılıkları öyle gözüküyor ki iyi birer ‘hizmet köprüsü’ olacak. Siyasi mekanizmayı etkileyen, uygulamaları sevk idarede söz sahibi bir makamdan söz ediyoruz.

İşte bu makamda ‘liyakatli, tecrübeli, bilgili ve girişken’ Erzurumluların görevlendirilmesi gerçekten şehrin hizmet ufkunu genişletecek, şehir idarecilerinin ve milletvekillerinin işlerini kolaylaştıracaktır.

***

Tabii ki bakan yardımcılığı talep ederken ‘Bakanlığa’ kesin gözüyle bakıyoruz.

Erzurum’un kabinede en az bir bakanlıkla temsil edileceğinden hiç kuşku duymuyoruz.

İki bakanlığı bile, iktidarın oy deposu özelliğini taşıyan bu şehrin hak ettiğine yürekten inanıyoruz. Neden olmasın ki?

En az bir bakan, doğal olarak onun yardımcısı ve bir başka yatırımcı bakanlığın yardımcılık pozisyonu Erzurum için makul bir taleptir.

***

Palandöken’deki haberde Mustafa Bey için ‘Ulaştırma Bakan Yardımcılığı’ telaffuz ediliyor.

Son derece isabetli bir öneri… Sayın Prof. Dr. Mustafa ILICALI, Milletvekilliği döneminde Bakanlığın önemli projelerinde yer aldı.

Bakanlık mevzuatına hâkim, projelerine aşina.

İstanbul Büyük Şehir Belediyesindeki görevleri de ’Ulaştırma’ ile ilgiliydi.

Mustafa Bey, her şeyden önce başarılı bir bilim adamı… Türkiye’nin önemli bir üniversitesinde yıllarca hocalık etmiş, ‘mühendis’ yetiştirmiş…

Araştırmayı, incelemeyi, üretmeyi seviyor. Çalışkan, girişken ve dürüst.

Hizmet heyecanı ve hayalleri olan bir insan… Ben fikirlere istinat eden hayalleri olan insanları önemsiyorum ve takdir ediyorum.

Mustafa Beyin de ‘Erzurum ile  ilgili hayalleri’ ve projeleri olduğu kanaatindeyim.

Eğer sözü edilen göreve getirilirse hem ülkeye hem Erzurum’a yararlı hizmetler yapacağına inanıyorum.

***

Başbakanlık Danışmanı Süreyya Polat Bey de önemli görevlerde pişmiş tecrübeli, dürüst bir hemşehrimiz…

TOKİ Başkanlığı önemli bir görev. Şahsen Süreyya Beyin bu işin altından başarıyla kalkacağından şüphem yok. Kendisine bu aşamada lazım gelen her türlü desteği vermeliyiz.

Bu isimler, gazetede yer alan ve bize de makul gelen isimler.

Bu görevlere layık, belki atanması gündemde olan ama bizim haberdar olmadığımız dostlarımız da vardır.

Hepsine destek olalım, önlerini açalım… Bundan Erzurum kazanır… Erzurumlunun söz sahibi olduğu hiçbir yerde Erzurumlu mağdur olmaz! Dadaş’ın oturduğu her koltuk, unutmayın ki bir muhkem ‘Erzurum gala’sıdır… Çoğaltalım bu kaleleri…

Her fırsatta tekrarladığımız bir sözle bitirelim yazımızı: ‘ ne kadar çok yıldız parlarsa, gök o kadar güzel görünür.’

Hizmet göğü geniş, maşallah yıldızımız da çok… Önlerini açalım da parlayıp dursunlar!

V.Nafiz AKSU

Kamuoyu, politikacılar ve medya;  ‘Beyanat kalkınmacılığının’ kurusıkı atmasyon cephanesiyle ‘zeka, birikim, araştırmaya’ dayalı ciddi çalışmaları bir birine karıştırmıyorlar. Şehri ilgilendiren ciddi meselelerde duyarlılar. Özellikle siyasi kadrolar ‘şehir için rantabl ve yararlı’ dokümanları sahiplenme/destekleme hususunda örnek bir tavır içindeler.

Bu tavır umut verici.

Yararlı önerilerin hayat bulması öncelikle ‘yeterli toplumsal talebi’ gerektiriyor…

Bu, büyük ölçüde medya duyarlılığıyla alakalı…

Diyelim medya şu ana kadar asla ihmal etmediği şehir duyarlılığını sürdürdü, sivil örgütler bir birinden değerli önerilerde bulundular…

Yeter mi? Elbette hayır!  Hizmet çarkının müteharrik unsuru siyasettir.

Siyasi kararlılık olmadan projelerin ‘kuvveden fiile çıkması’ elbette mümkün değil…

Şehirle ilgili hayallerin ete kemiğe bürünmesi hususunda ‘siyasetin hakkını’ teslim edelim ve siyasi destek sağlanamadığı için daha önce tartışılan nice projenin raf mezarlığında çürüdüğünü hatırlatalım.

***

ENER Genel Sekreteri Sayın Mükremin UZUN’UN, ‘Erzurum Hafif Raylı Sistem’ projesi medyada yankı buldu, evet…Çok iyi şekilde dağıtılan proje, kendilerine ulaştırılanların takdirini topladı, eyvallah…Yüzlerce destek ve takdir mesajı aldık, teşekkürler…

Ancak, bu kadarla kalmamalı…Çünkü konu şehir için önemli…

Bu nedenle Projenin bir kere daha dikkatle incelenmesini tavsiye ediyorum.Mükremin Bey, projeyi hazırlarken ciddi araştırmalar yaptı. Sistemin dünya ve Türkiye‟deki uygulamalarını inceledi. Sayısız kitap ve makale üzerinde çalıştı. Ortaya çıkan güzel metin bunun kanıtı.Bu değerli çalışma,  konunun ‘ilgili ve gerekli mahvellerde’ tekrar gündeme gelmesini sağlarsa amacına ulaşmış olur.

Tekrar birlikte düşünelim;Sağlık Merkezi olma yolundaki Erzurum, önümüzdeki yirmi yılda “sağlık turizmi” patlaması yaşayabilir ve  “şifa arayan” toplulukların ulaşımında “raylı sistem” bulunmaz bir imkân olarak karşımıza çıkabilir.Kış Turizminin yaratacağı ek taşıma talebi de göz önünde tutulmalıdır.

İki Devlet Üniversitesine sahip bir şehir için bu sisteme lüks diyebilir miyiz? Hangi açıdan bakarsak bakalım,  geleceğin Erzurum’unda raylı sistem   “olursa iyi olur” tarzında bir yatırım olarak değil,  “olmazsa olmaz” bir projedir.

‘Her şey bitti kaldı fıstıki yeşil’ diyenlere de sözüm var:  Çağdaş şehircilik, sadece günün maslahatlarıyla uğraşmak değildir, aynı zamanda  “geleceğin kentini planlamaktır.Raylı sistem geleceğin Erzurum’u için temel bir ihtiyaç haline gelmiştir.

Bu projeyi sadece  “muhtemel yolcu kapasitesi”  ve “maliyet” açısından da düşünemeyiz.

Bu hizmet, belirtmeye çalıştığımız unsurların yanı sıra “Asrın ipek yolu merkezi” olma iddiasındaki Erzurum için bir  “prestij yatırımı” olacaktır.

Büyükşehir Belediyemizin ve ona destek olacak Hükümet’in böyle prestijli bir projeye imza atması bize gurur verir. Şu soğuk memlekette insanımıza sımsıcak, kaliteli, çağdaş bir toplu taşıma imkânı sunanlar,  şehrin hizmet tarihine geçeceklerdir.

Değerli Milletvekillerimizin bu konudaki yaklaşımlarını kamuoyu merak ediyor. Tabii biz de…

V.Nafiz AKSU

Bu açıdan bakıldığında ‘sağlık hizmetlerinin’ diğer icraat yelpazesi içinde ayrı bir önem taşıdığını anlamış; bu alandaki başarıların‘seçmen tercihleri üzerindeki etkisini’  daha iyi kavramış oluruz.

Bunu söylemekle ‘sağlık politikalarının’ seçim sonuçlarını tek başına tayin ettiği iddiasında bulunmuyoruz. Elbette her şeye rağmen bizde siyaset ‘lider ağırlıklıdır’ ve temel siyasi tercihleri ‘liderlerin toplumla kurdukları derin-büyülü bağlar’ belirler.

Temel hizmet alanlarındaki başarılar, liderin hizmet değirmenine su taşır, genel seçim başarısının ayakları haline gelir.Sağlıktaki başarıların ‘seçmen tercihlerine etkisini’ bu açıdan değerlendiriyor, bu alandaki hizmetlerin ‘bir dev elektronik mıknatıs gibi’ sandıklara ‘evet’ oyu çektiğine işaret ediyoruz.

Herhangi bir hizmet alanında ‘Halkın memnuniyet ya da memnuniyetsizlik’ kat sayısını şu faktörler belirler:

· Hizmetin talep sıklığı

·  Hizmet önceliği,

· Talep yaygınlığ

·  Kişisel bütçeye yüklediği yük…

Bu faktörlere göre ‘Sağlık’ halkın ilk gündem maddesidir. Hemen her gün ailemizin bir ferdi bu sektörden hizmet talep ediyor.

Günlük hayatımızda bir doktorla; öğretmenden, imamdan, nüfus memurundan, tapucudan daha çok muhatap olmuyor muyuz?

Günlük işler sıralamasında öncelik elbette ‘ağrıyan bir dişte’, ‘ekşiyen midede’, ‘sancıyan karında’ olacaktır.

Sağlık hizmetleri oldukça pahalı hizmetler. Fakir fukaranın canı ‘hele şu muayenehaneye bir uğrayayım, ameliyat parası denkleştireyim’ diye çok yanmıştır.

Çiçeği burnunda bir gazete yöneticisi iken attığım şu başlığı hala hatırlar, keşke daha yumuşak bir ifade kullansaydım diye hayıflanırım: ‘Öküz sattıran başhekim…’ Evet, yıllarca yoksul halk bal gibi ‘bıçak parası’ ödemiştir, muayenehanelerin zorunlu misafiri olmuştur.

Bir tarihte fakir bir kızcağızı Ankara Numune Hastanesinde ameliyat ettirmiştim. Hassas bir operasyondu. Hasta yeşil kartlıydı. Bir tıbbi malzeme alınması gerekiyor medikaldan, yeşil kart kapsamında olmayan alet çok pahalı.

Ne yapalım, ne edelim derken hasta sahibi dudakları kulağında yanıma geldi: ‘ Allah razı olsun servisin doktor ve hemşireleri aralarında para toplayıp malzemeyi aldılar.’ Dedi…

Hasta Ankara Numuneden,  hassas ameliyatı başarıyla yapılarak taburcu edildi. O operasyonda bir de ‘fıtık’ teşhis edilmiş, ancak ‘bunun için buralarda bekleme, bunu da Erzurum’da yaptır’ denilmişti.

Fakir yavrucak ‘fıtık’ ameliyatını Erzurum’da yaptırdı. Yeşil kartlı olmasına ve bizim tavassutumuza rağmen Erzurum’da maddi bakımdan epey hırpalandı!

Ankara’daki doktor ve hemşireler pahalı bir aparatı ceplerinden karşılamışlardı, ancak Erzurum’daki dostumuz o kadar ‘merhametli ve âlicenap’ çıkmamıştı! Sağlık işleri, personelin merhametine bırakılmayacak kadar ciddi işler, sistemsel sorunları çözmeden halkı rahat ettirmek mümkün değil.

Sözü uzattım, diyeceğim o ki, halkın sağlık hafızasında ‘hep iyi öyküler’ yer almıyor… Doktorlarımızın yüzde sekseni melaikeler kadar temiz ve onurlu insanlar, bizim gariban yeşil kartlımıza ceplerinden para toplayacak kadar…

Ama bir yüzde yirmilik kısım var ki… Devletin hastanelerini yıllarca ‘DELİ DUMRUL TAHSİLÂT MERKEZİ’ olarak kullandı durdu…

O yüzden sağlık deyip geçmeyin. Birçok olumlu ve olumsuz hatıranın depolandığı toplum vicdanı en çok ‘sağlık’ deyince kulak kesilir. Türkiye hala ‘bir sağlık hizmetleri cenneti’ değilse de ‘sağlık hizmetsizliği cehenneminden’  koşar adım kurtarılmış bir ülke.Toplum vicdanında karşılık bulan bu hizmetlerin ‘dirayetli uygulayıcısı’ Prof. Dr. Recep AKDAĞ’IN, Ak Partinin Seçim Zaferine tır filolarıyla cephane taşıyan kumandanlardan olduğu kanaatine ben de katılıyorum.

Genel seçmen tercihlerinde ‘dünya görüşünün, ideolojinin, ailevi siyasi yapının’, hele de lider faktörünün büyük önem taşıdığını elbette biliyorum.

Bu ana faktörlere ilaveten, tekrar altını çiziyorum, çok yaygın ve öncelikli sağlık alanındaki hizmetler sayesinde… Her hanede bir ‘siyasi misyoneri bulunan’ bir parti, siyasi yarışta elbette avantaj sağladı. Kararını ‘gündelik maslahata’ göre veren ‘makul çoğunluğun’ oyuna kuvvetli hizmet oltaları salladı!

Sayın Bakan’ın bu başarılarının yeniden Sağlık Bakanlığına getirilerek taçlandırılmasını ‘siyasi aklın ve vefanın’ bir gereği olarak görüyorum. Bu,‘Erzurum’un geleceğe kalkınarak yürüme’ ideali için de son derece gereklidir…

V.Nafiz AKSU

Milli irade’nin hür ve özgür tecellisi büyük bir demokrasi nimeti… Şükürler olsun… Eksik ve gediklerine rağmen demokrasi işliyor. Sandık vatandaşın önüne konuluyor. İktidarlar hoyrat zorlamalar ve silah gücüyle değil de ‘oy’ ile değiştiği müddetçe memleketin geleceğine daha ümitvar bakabiliriz.

Dün oy kuyruğunda bekleyen vatandaşlardan birisi diğerine şöyle seslendi:

- Mustafa gardaş, bugün mühür sende ve mühür kimde ise Süleyman odur!

- Halit Can, o söz seçimi tarif etmiyor, mührü kime basacaksak Süleyman o olacak!

Bu minval üzere epey konuştular. Oyumuzu kullanıp çıktık.

Gazete elinize ulaştığında,  kazananlar ve kaybedenler belli olacak.

Önce kaybedenler hakkında bir iki şey söyleyelim. Seçim yenilgisi alan adaylarımıza da şükran borçluyuz. Şehirlerine hizmet amacıyla medeni cesaret gösterdiler, maddi manevi fedakârlıklarda bulundular. Belki listenin seçilemeyecek yerinde olduklarını biliyorlardı, ama hizmet aşkıyla gece gündüz emek verdiler, alın teri döktüler. En az seçilenler kadar, belki onlardan daha çok takdiri, alkışı hak ettiler. Varolsunlar.

TÜRK Siyaseti hala liderli odaklı siyaset… Dolayısıyla ‘arkadaş! listesin bilmem kaçından niye çıkamadın’ şeklinde bir ithamı kimse hak etmiyor. Listeye koyuldukları halde seçilemeyen dostlarımızın kaybetme keyfiyetini, şahsi yetenek ve performansıyla izah etmek doğru olmaz.

Yarıştan galip çıkanları yürekten kutluyorum. Onurlu ama çetin hizmet yolunda kendilerine başarılar diliyorum.

Birkaç güne kadar mazbatalarını alacak olan vekillerimiz, yemin edip göreve başlayacaklar.

Kırmızı koltuğa oturacaklar.Dokunulmazlık zırhına kavuşacaklar.

İşte bundan sonra “siyasi üslup farkları” yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlayacak. Siyasi üslubu, ya da üslupsuzluğu vekillerin birikimleri, eğitimleri, seciyeleri, ahlakları, terbiyeleri tayin edecek.

Kişilerin mayaları ve gerçek karakterleri “güç kullanma imkânı bulduklarında” ortaya çıkar.

Birkaç aya kadar, iki milletvekili tipi kendini gösterecek.Bazı başlar taç giyince daha da akıllanacak, olgunlaşacak. Sadelikteki ihtişamı fark edenler, mütevazılıkla gönüllerde taht kuracaklar.

Yedi göbek soyundan sopundan “beyefendilik” tevarüs edenlere ne mutlu… Onlar sadece seçilmiş kişiler olmayacaklar, aynı zamanda “seçkin kişiler” sınıfına terfi edecekler…

“Seçmenin küçük işi olur mu, onun hayatını kolaylaştıran her talep, benim için yasama kadar mühimdir” diyen asil vekiller de olacak “ ben büyük işlerin adamıyım” kibrinin kirlettiği ne oldum delileri de.

Bazı dostlarımız halkın bahşettiği gücü hor kullanma talihsizliğine kendi kendini mahkûm edecek. O tip vekillerden şöyle inciler işitirseniz hiç şaşırmayınız: “Arkadaş, benim işim yasa yapmak, bakanları denetlemek… Beni öyle küçük işlerle meşgul etmeyin”

“Yahu arkadaş özel hayatım kalmadı, gece birde adamlar evimizden, cebimizden arıyorlar, bu ne edepsizlik” tafraları başlayacak…

Nefsi zaaflarını aşıp, seçmeniyle 24 saat hemhal olan, hizmeti en büyük paye sayan, tevazu sahibi vekillerimiz, halkın yüreğinde taht kurmakta zorlanmayacaklar.

Ben, siyaset kapısını çalmış Erzurum evlatlarının ‘halk tipi vekillik’ mertebesine kısa sürede erişeceklerinden hiç kuşku duymuyorum.

Çünkü eminim ki, Dadaşlık kültürüyle yoğrulan Erzurum evlatları, hangi koltuğa otururlarsa otursunlar, yüksek karakterlerini asla bozmamışlardır, bundan böyle de bozmayacaklardır.

İnşallah Erzurum vekillerinin tamamı, çalışkanlık, dürüstlük, becerenlilik bakımından örnek gösterilecek ‘kıvamı’ tez vakitte yakalayacaklardır.

Seçilen altı değerli milletvekilimizi yürekten kutluyorum. Erzurum’a hizmet yolunda üstün başarılar diliyorum. Mevla utandırmasın, hizmetten usandırmasın!

V.Nafiz AKSU

Petrol Ofisi yönetimi, kitabın sonunda ‘Petrol Ofisine verdikleri emek ve bu kitaba katkılarından dolayı en içten teşekkürlerimizi sunarız…’ başlığı altında 45 kişilik bir liste yer almış, o listede benim de adım geçiyor. Ayrıca, kitabın iki bölümünde ‘ESKİ GENEL SEKRETER OLARAK’ benimle yapılan söyleşiye de yer verme nezaketini göstermişler.

‘Bu kitaba katkılarından dolayı’ bölümünü geçiyorum, çok sınırlı katkımızın teşekkürü hak etmediğini biliyorum çünkü. Ama ‘Petrol Ofisine verdiğimiz emek’ için edilen teşekkürü yürekten bir tebessümle cevaplıyorum. Bu önemli kuruluşun bir dünya şirketi olarak daha nice yetmiş yıllara erişmesini diliyorum.

“Petrol Ofisi 1941’de, küçük bir kamu kuruluşu olarak kuruldu; dokuz personeli Ankara’da bir apartman dairesinin yarısında çalışmalarına başladı. Türkiye’nin sınırlarının hemen ötesinde savaşın tüm şiddetiyle sürdüğü, ekmeğin bile karneyle dağıtıldığı bu yıllarda Petrol Ofisi, ülkenin çarklarının dönmesi için gerekli yakıtı sağlamak gibi zor bir görevi üstlenmişti.”

’70 Yıllık Yolculuk / Petrol Ofisi/1941-2011’ adlı tanıtım kitabının ilk paragrafıydı, yukarıya aldığım.

Böyle güzel bir eser ortaya koyduğu için, Petrol Ofisi Yönetimini kutluyorum. Kurumsal tarihe önem vermek ‘Büyük kuruluşlara özgü’ bir davranıştır ve ‘kurumsal vefa’ kişisel vefa kadar önemlidir… Devletler gibi kuruluşlar da geçmişlerini bugüne taşıma becerisini gösterdikleri ölçüde geleceğe kanatlanmada iddialı hale gelirler.

Elli yıl önce Avrupa’nın ücra bir köşesinde yoksul bir ülke olan Finlandiya, bugün Birleşmiş Milletler Kalkınma Programının verilerine göre dünyanın bir numaralı enformasyon toplumudur. Bu ülkede enformasyon ve iletişim sektöründe üç bin şirket bulunuyor. Bunların sadece 300’ü Nokia için çalışıyor.

Finlandiya örneği, global yarışta şirketlerin çoğu kez ülkelerini aştığının güzel bir örneği. Avrupa, Hindistan ve ABD’den başka örnekler de verebiliriz.

‘Türkiye’nin dünya devleti’ olma iddiası varsa eğer, ‘dünya ölçeğinde’ şirketleri olmalıdır. Markalaşmış ürünleri küresel pazarda ‘Ülke adını’ bile aşmalıdır. ‘Beş on Noki’ası’, ‘üç beş Petrol Ofisi’ olmadan, Türkiye nasıl ‘küresel güç’ haline gelebilir?

İşte, Petrol Ofisi’nin ‘70 Yıllık Yolculuk’ kitabını incelerken bunları düşündüm. Şirketin, uluslar arası büyük ticari kuruluşların bir parçası, üyesi haline gelmesine bu açıdan baktım, şirketin büyük düşünen yöneticilere sahip olmasını önemsedim.

Şirketin başarılarından heyecanlanmamın tabii ki ‘duygusal’ bir yanı da var. Ben de ‘yetmiş yıldır yürünen yolun’ mütevazı yolcularındanım çünkü. Yolculuk esnasında kervana ne kadar katkımız oldu bilmiyorum. Kesin bildiğim şu ki, Petrol Ofisinin 70 yıllık başarı öyküsünün çok sayıda ‘meçhul kahramanı’ var. Şirketi bugünlere getiren asıl unsur, binlerce personel ve bayi’in alın teridir. Şirketin kitaplaştırılan görkemli tarihi aslında ‘nice gizli kahramanın’ ortak tarihidir. Onların adları buralarda geçmese de alın terleri başarı harcının suyu olmuştur.

Petrol Ofisi yönetimi, kitabın sonunda ‘Petrol Ofisine verdikleri emek ve bu kitaba katkılarından dolayı en içten teşekkürlerimizi sunarız…’ başlığı altında 45 kişilik bir liste yer almış, o listede benim de adım geçiyor. Ayrıca, kitabın iki bölümünde ‘ESKİ GENEL SEKRETER OLARAK’ benimle yapılan söyleşiye de yer verme nezaketini göstermişler.

‘Bu kitaba katkılarından dolayı’ bölümünü geçiyorum, çok sınırlı katkımızın teşekkürü hak etmediğini biliyorum çünkü. Ama ‘Petrol Ofisine verdiğimiz emek’ için edilen teşekkürü yürekten bir tebessümle cevaplıyorum. Bu önemli kuruluşun bir dünya şirketi olarak daha nice yetmiş yıllara erişmesini diliyorum.

V.Nafiz AKSU

Seçimler, şehirler açısından taze umutlara yelken açma fırsatıdır.

Bu muazzam demokrasi şölenini, hizmet âşıklarının yarıştığı arenaya dönüştürmek pek ala elimizdedir.

Siyasi beklenti ve hayallerimizin önüne, bir kılavuz kaptan gibi şehir ile ilgili umutlarımızı, hedeflerimizi koyabildiğimiz ölçüde ‘seçim keyfini kolektif hizmet bayramına’ dönüştürmüş oluruz.

Sanırım Erzurum’da bunu başarıyoruz.

Karıncalar, arılar, ipekböcekleri gibi yoğun bir seçim çalışması yürüten Milletvekili Adaylarını uzaktan gözlemliyorum.

Görüyorum ki ‘aman mazbatamı alayım, keyfime bakayım’ türünden kişisel bir heyecan içinde değiller.

Hummalı bir çaba içindeler. Seçilme endişesi taşımayanlar, ‘nasıl olsa yerim garanti’ rehavetine girmiyorlar. ‘Partim daha çok oy alsın’ siyasi vefasını terk etmiyorlar.

Asıl yürekli ve sorumluluğunun idraki içindeki siyasetçi, ‘Ben çıkayım, ama benden bir sonrakinin seçilmesi de benim seçilmem kadar önemli’ diyebilendir. Seçimi kazanmak kadar mühim olan işte bu yüksek karakter sınavını kazanmaktır bence, sizce de öyle değil mi?

Geçenlerde arkadaşlarla toplantı halindeydik. Tam da bu konu dile gelmişken dedim ki:

“Seçim öncesi, adaylar için bir nevi mahşer halidir. Malum, mahşerin o korkunç telaşında oğul babayı, baba evladı tanımayacak. Herkes kendi derdine düşecek.

Kullar ‘ben, ben, ben ‘ diye haykırıp, şaşkınlıkla koşuşturacak.

O tarifsiz kargaşa ve telaşta sadece şanı yüce Peygamberimiz, ‘Ümmetim, ümmetim’ diyecek.

İnananların şanı yüce Peygamberi her alanda örnek alması lazım değil mi? Amma illa bir sıralama gerekirse, işte bu yaklaşım, bu tavır önemlinin de önemlisi…

“Söylediklerimi dikkatle dinleyen bir dost, gülerek takıldı;

“Hele bak, neyi neyle mukayese ettin! ‘Hep bana, hep bana ’ alt düzey bencilliği ile şekillenmiş siyasi arenada böyle yüksek peygamberi bir seciyenin sergileneceğine gerçekten inanıyor musun?”

“Evet, inanıyorum, hele de söz konusu Erzurum olursa” dedim ve ekledim;

“Hem kişisel hayatımızda, hem de toplumsal hizmet alanlarında yüksek karakter örnekleri sergilememiz gerekmez mi? Benliğimizi aşmak, egolarımızın sert köşelerini yüksek ahlakla zımparalamak, halka hizmet yolunda atılacak ilk adım değil midir?

Hiçbir ‘ahval ve şeraitte’ toplumsal yararı, kişisel yararın önüne koymayacağız. ‘Hep bana’ değil, ‘hep bize’ diyeceğiz. Eğer, bu şehir için yeni, kalıcı ve erişilmez ufuklar çizme davasındaysak eğir…

Siyaset, ekip çalışmasının şart değil, farz olduğu bir alan… O yola baş koyanların ‘önce sen’ hassasiyetini süratle kazanması gerek… Siyasette sempatinin yolu empatiden geçer… Kendini ‘muhatabının yerine koyabilme ’erdemi’, en çok burada işe yarar.

Velhasıl, ben bütün siyasi partilere mensup hizmet erbabının yüksek şehir çıkarları etrafında pervane olmasını arzu edenlerdenim. Şehir söz konusu olduğunda ‘statülerinden’ soyunup, sade bir Erzurum evladı olmayı başaranlar, siyaseti de başaracaklardır.

Bu hissiyatla muhterem adaylara diyorum ki, hepiniz biriniz için olun. Ancak bu şekilde hiçbir gücün, kişinin koparamayacağı bir zincir olabilirsiniz.

Zincirin gücü ise ‘en zayıf halkasının’ gücüne eşittir. Konuyu önümüzdeki seçimlere getirirsek, listenin alt sıralarındaki dostlarınız, liyakat ve şahsiyet itibarıyla değil, ama bu pozisyonları itibarıyla ‘zincirin zayıf halkasıdır.’ Bu halkayı ‘tahkim edin, güçlendirin ki tüm zinciriniz kopmaz, koparılamaz bir hale gelsin!”

Birçok konuda değil, ama galiba bu konuda dostlar benim gibi düşündüler. Siz ne dersiniz?

Vahdet Nafiz AKSU

Atatürk Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Hikmet Koçak, çok isabetli bir kararla Tıp Fakültesi bünyesinde ‘İngilizce Bölümün’ açılmasını sağladı. Bu önemli gelişmeyi elbette takip etmiş ve takdirle karşılamıştık. Ancak, programda dile getirdiğimiz konu ‘bölüm’ değil, ‘Fakülte’ idi…

Sayın Rektör, dirayetli bir yönetici olduğu kadar, başarılı bir kalp cerrahı. Dolayısı ile bu konulara son derece vakıf olan Hocanın, Üniversite müfredatının çağdaş standartlara ulaştırılması yolundaki üstün çabalarını çok önemli buluyorum ve başında bulunduğu bilim yuvasını ‘belli bir hizmet takvimi içinde’ önemli noktalara taşıyacağına inanıyorum.

İngilizce Tıp Fakültesi Konusunu ilk kez, 2007 Yılında yayımladığımız ‘YÜKSEK ÖĞRETİMDE STRATEJİK HEDEFLER’ raporunda ele almıştık.

İlgili bölümü aynen alıyorum:

” Hedef 7

İNGİLİZCİ TIP FAKÜLTESİNİN AÇILMASI

Kişi basına düsen hekim sayısı bakımından ülkemiz iyi bir noktada bulunmuyor. Sağlık Bakanlığı bu sorunun çözümü için Tıp Fakültelerinin kontenjanının artırılmasını gerekli görüyor. Erzurum coğrafi ve stratejik bakımdan önemli bir coğrafyada yer almaktadır. Avrasya, Türk Cumhuriyetleri ve Irak’a yönelik olarak çağdaş sağlık hizmetleri için şehrimiz elverişli bir merkezdir.

Önümüzdeki 10 yıl içinde gerekli sağlık altyapısı tamamlanan Erzurum, bölgenin uluslar arası sağlık merkezi olabilecektir. Sağlık hizmetlerinin yanı sıra termal imkânların bu alanda kullanılması da bu alandaki cazibemizi artıracaktır.

…

Özellikle Irak’ta büyük bir hasta potansiyeli mevcuttur. Türk hekimliğinin ve hastane isletmeciliğinin geldiği nokta bu hasta kitlesinin şehrimizde tedavisini mümkün kılmaktadır. Bu amacın gerçekleştirilmesine yönelik olarak bir yandan tesisleşme yolunda adımlar atılırken, diğer yandan da İNGİLİZCE eğitim verecek ikinci tıp fakültesi açılmalıdır. Bu fakültede İngilizcenin yanı sıra TÜRK LEHÇELERİ ve BÖLGE dilleri de yardımcı lisan olarak okutulmalıdır.

İkinci Tıp Fakültesi, TÜRK CUMHURİYETLERİ, RUSYA, İRAN VE IRAK’TAN öğrenci kabul ederek uluslar arası hüviyet kazanmalı, bu ülkelerle öğretim üyesi mübadelesi cihetine gidilmelidir.

Böyle bir girişim sadece ticari ve bilimsel yararlar sağlamakla sınırlı kalmayacak, bölge ülkelerinin kaynaşmasına yardımcı olabilecek siyasi sonuçlar da doğuracaktır.

İstanbul, Ankara ve İzmir’de birden fazla Tıp Fakültesi bulunmaktadır. Erzurum için de böyle bir fırsat imkân dâhilindedir.”

TRT Anadolu’da dile getirdiğimiz ‘İngilizce Tıp Fakültesinden’ maksadımız bu idi.

İngilizce Bölümü son derece önemsiyoruz ve müstakil bir Fakültenin zorluğunun farkındayız.

Ancak, nihai hedefin bu olması gerektiğinin altını bir kere daha çiziyoruz.

Sayın Rektörün Bilimsel Ufku ve İdari basireti bu konuda bize umut veriyor. Gerekli Siyasi desteği bulabileceği iyimserliği içinde olduğumuzu da belirtmek istiyorum.

***

Bu gelişmeleri kaleme alırken düşünmeden edemedim.

Büyük hayalleri olmayan şehirler, hayalleri prangalı kötümser insanlar gibi ellerini ovuşturup durmakla zaman geçiririler.

Öte yandan, gerçekleşmesi mümkün olmayacak uçuk hayallerle oyalanan şehirlerin akıbeti, hayalperest insanların kötü sonlarıyla aynıdır.

Demek ki, kalkınma yolundaki şehirlerin hayal güçleri ile aksiyon kabiliyetleri, kuşun iki kanadı gibi bir birini dengelemeli.

Bizim şehir kalkınması yolunda elbette büyük hayallerimiz,

Bu hayallerimizi bıkıp usanmadan yazıyoruz. Dostlarla paylaşıyoruz, konuşuyoruz, tartışıyoruz.

Bazen dostlar ‘biz söyleyip duruyoruz, siz yazıyorsunuz. Peki ya sonuç?’ serzenişinde bulunuyorlar. Ben de onlara ‘fikirlerimiz, ilgili yerlerde mutlaka karşılık buluyor.

Biz, ilgililerin pişirdiği çorbaya baharat ekleyip, tuz atıyoruz. İşimiz bundan ibaret, fikirlerimiz at unut füzesi gibidir. Atar, rampadan geri çekiliriz, emin olun o fikirler sese ve ısıya duyarlı füzeler gibi mutlaka hedefi yakalar…’

İnanın, gerçekten de öyle oluyor. Siyaset ve bürokrasinin dokuduğu nice hizmet kumaşında fikir desenlerimizi görüp mutlu oluyoruz.

Vahdet Nafiz AKSU

Bir saat süren canlı yayında Erzurum’u konuştuk. Yüzlerce yerel televizyona yayın servisi yapan bir seçkin kanalda, Erzurum’u konuşmak güzeldi, Erzurum’u bir Erzurumlu programcıyla konuşmak daha da güzeldi. 

Selahattin ŞENER’İN, mesleki becerisinden süzülüp gelen sorularının her biri önemliydi. Ancak ‘Doğu Anadolu ve Erzurum’un şu anki ekonomik tablosunu ve geleceğe yönelik hedeflerini irdeleyen sorusu elbette şehrin yoğunlaşması gereken ana ekseni ifade ediyor. 

Erzurum nasıl kalkınacak? Öncelikli hedefleri ne olacak? Bu soruların cevabını yıllardır birlikte arıyoruz. Şehrin düşünen beyinlerinin her sohbetinde bu konu temel gündemi teşkil ediyor. 

Şehir önderlerinin yıllardır yoğurup şekillendirdiği kalkınma manifestosunun temel taşları nedir diye sorsanız, verilecek cevap şudur: Kış turizmi, Sağlık, Eğitim ve Hayvancılık…

2011 Üniversiteler Arası Kış oyunlarının şehrimizde yapılmasıyla Kış Turizminde sıçranma yaşandı. Sektör önemli tesislere kavuştu, büyük yatırımlar yapıldı. 

Daha da önemlisi ‘bu iş Erzurum’da olur’ anlayışı ülke içinde ve dış dünyada yerleşti. Erzurum, dünya kış turizmi ailesinin birinci sınıf üyesi oldu. 

Erzurum’un sağlık merkezi olması konusunda Sağlık Bakanı Recep Akdağ, büyük emekler verdi, sağlık alt yapısında önemli adımlar atıldı. 

Bölge hastanesi fiziki koşullar bakımından sayılı merkezler arasına girdi. 

Üniversite hastanesi tesis ve hekimlik düzeyi bakımından aşama kaydetti. Organ naklinde iddialı hale geldi. 

Erzurum’da sağlık kenti kurulması kararlaştırıldı.  Bölgenin uluslar arası boyutta ileri sağlık merkezi olmasında bu proje hayati önem taşıyor. Bu gerçekten çok önemli projeleri, daha önce ısrarla önerdiğimiz ‘İngilizce Tıp Fakültesinin’ bir an önce açılması taçlandıracaktır. 

Erzurum, ‘üniversite şehri’ olma yolunda da büyük adımlar attı. İkinci üniversite yasası çıktı. Teknik Üniversitenin iyi bir teşkilatlanma ve çağdaş bölümlerin açılmasıyla ‘Bilim ve Teknoloji Üssü’ olması mümkündür. Vakıf üniversiteleri de inşallah yakında devreye girecek. 

SIRA TARIM VE HAYVANCILIKTA 

Türkiye’nin, hayvancılıkta “Devrimsel Dönüşüm Projesi” uygulamanın merkezinin de Erzurum olması gerektiğini savunuyoruz. 

Tarım ve hayvancılıkta sağlanan iyileştirmeler var. Yem bitkilerinin ve süt hayvancılığı teşvik ediliyor, kredi desteği sağlanıyor. Tesisleşme yolunda önemli adımların atıldığını gözlemliyoruz. 

Bu çalışmaların ‘Sektörü ve Türkiye Hayvancılığını Şaha kaldıracak’ bir atılıma dönüşmesinin yolu ‘Erzurum’dan’ geçiyor. Erzurum ve bütünüyle Doğu Anadolu, hayvancılık alanında Ortadoğu ve Avrasya’nın HOLLANDASI olmaya elverişlidir. 

Erzurum ve Doğu, hava demiryolu ulaşımı merkezi olma yolunda. Tiflis Demiryolu ve Hızlı Tren projelerinin gerçekleşmesiyle ERZURUM 21.Asrın İPEKYOLU merkezi olacaktır. 

Bu avantaj ve imkânları bir araya getirdiğimizde ERZURUM’UN ORTADOĞU VE AVRASYANIN ET, SÜT, BAL MERKEZİ, OLAYI SLOGANLAŞTIRMA AMAÇLI SÖYLÜYORUM, HOLLANDASI OLMASI işten bile değil. 

Hayvancılık ve ileri teknoloji destekli bağlı sanayi, organik tarım, Erzurum’un hala en temel kalkınma ve zenginleşme dinamiğidir. Bu alanda yapılacak sıçrama, gelirin, refahın geniş kitlelere yayılmasına imkân verecektir. Üretim kaynaklı zenginlik yaratımını mümkün kılacaktır. 

Bunun modeli, KIŞ TURİZMİNDE UYGULANAN 2011 modelidir… Yani, politika tespiti ve tesisleşmeyi doğrudan Hükümet yönlendirmeli, projenin arkasında Sayın Başbakan durmalı. 

Biz, TRT Anadolu’nun canlı yayınında bunları konuştuk, tıpkı yüksek bürokratların, siyasetçilerin da her fırsat ve ortamda konuştukları gibi… Konuşmaya, tartışmaya devam edelim ki ‘yeterli toplumsal talep oluşsun’ ve siyaset meseleye el koysun!

Vahdet Nafiz Aksu 

Bu sıkı muhaberattan bir izlenim edindim. Erzurum siyaseti, son yıllarda girdabından kurtulmayı başardığı ‘dedi-demiş’ zeminine tekrar sürüklenmek isteniyor.

Eski usul siyasetin, geçmişi ta Bizans’a uzanan taktikleri var. Ana kaidesi belden aşağı vuruş olan bu kepazelik manzumesi taktikleri iyi kullananlara, yakın zamana kadar ‘usta siyasetçi’ diye gıpta edilirdi.

‘Bakın şu çok usta siyasetçidir’ denilen adamdan ‘gönül ve edep’ ehlinin köşe bucak kaçması nedensiz değildi. Eski usul politikada, siyasetçinin öncelikle ‘kurnazlık’ alanında mahir olması gerekiyordu.

‘Bir siyasetçi öyle yalan söylemeli ki, gerçek önünden savuşup kaçmalı’ derdi, politikayla haşır haşır neşir rahmetli bir dostum. Bir ölçü de demek ki buydu.

Sevgi ve saygı, ‘Kötü’ tip siyasetçinin ruh dünyasına misafir bile olmayan özellikler. Kıskançlık ve nefret bunların kalplerinde her geçen gün büyüyen ‘siyah noktalardır.’ Daha oy pusulasına EVET mührü basılmadan, ‘kalpleri mühürlenmişlerden’ olmak ne kötü!

Bilge kişi der ki: ‘Nefret, yerde yatan bir cesettir. İçinizden kim bir mezar olmak ister?’…Bunlar, nefret cesetlerinin asri mezarlığı gibidirler. Karınları kin ve haset iskeletleriyle doludur.

Cehaletten nemalanan şarlatan siyasetçiler, yıllarca siyaset panayırının usta cambazları olmakta çok zorlanmadılar, beyefendi rakiplerini boş teneke gürültüyle bastırdılar.

***

Şükür memlekette okuma yazma oranı arttı. Şehrimizde de… Dünyaya açılan, küresel gelişmeleri avucunun içinde izleyen

dinamik bir kamuoyu oluştu. Siyasetin insan kaynakları havuzu, temiz sularla dolup taştı.

Artık şarlatan siyasetçi tipinin kötü filmleri kapalı gişe oynayamıyor. Kamuoyunun, fiili denetimi kısıtlı olsa da ‘psikolojik’ denetimi daha çok işliyor, ‘laptoplu dadaşlara’ ortaoyunu düzeyindeki ayak oyunları yutturulamıyor.

Yerel seçim kampanyaları, illerin ahlak, bilgi ve terbiye düzeyini ortaya koyar.

O nedenle toplumsal vicdan, tüm seçim sürecinde yirmi dört saat nöbette kalmalı. Partiler ve adaylar, ‘dadaşlık raconunu’ kesinlikle çiğnememeli.

Halkın temiz kulakları, yalan, kavga, dalaşma ve iftiradan müteşekkil kirli seslere muhatap edilmemeli.

‘Kim kime ne demiş’, ‘bu aday, şu kişiyle niye dolaşmış’, ‘falan vekil, filan adayla küs müymüş’,’falan yazar filan siyasetçinin lehinde niye yazmış’  türü ‘bohçacı kadın’ üslubunu benimseyenlerin maskesi tez düşer…

***

Hepsi bir birinden kıymetli, bir birinden seçkin adayların siyasi ve ailevi çevrelerine de bu noktada görev düşüyor. Onların da ‘canlı tele kulak’ ve ‘siyasi ayaklı gazete’ rolüne tenezzül etmeyeceklerini biliyorum.

‘Hizmet, hikmet, hürmet, mürüvvet’ kavramları,  yeni siyasi heyetin dağarcığından eksik olmamalıdır.

Fazla gürültü patırtı çıkardığı için yukarıda özelliklerini saydığımız şarlatan tipleri çoğunlukta sanırız. Hâlbuki dün de azınlıktaydılar, bugünde öyle kalacaklar.

Çoğunluğu teşkil eden ‘Dadaş Siyasetçiler’ siyasi tarz ve üslubu belirlemeyi bu seçim öncesinde de başaracaklar. Adayların, söz dağarcıkları, hizmet dağarcıkları kadar önemli, çünkü ‘üslubu beyan aynıyla insan!’

Vahdet Nafiz AKSU

Yazarımız Vahdet Nafiz AKSU, 24 Nisan’da Ermeni’lerin dünya çapında yoğunlaştırdıkları Soykırım İftirasına internet ortamında savaş açtı.

Aksu, sosyal paylaşım siteleri ve internet gruplarında paylaştığı resim ve dökümanlarla, kullanıcıları iddialara karşı hiç değilse bugün birlikte hareket edilmesini önerdi. 24 Nisan’ın iftiralara karşı bilinçlenme ve karşı koyma günü olarak benimsenmesini istedi. Kişisel internet sitesinde bulunan bilgi, belge ve dökümanları söz konusu yollarla paylaşıma açan Aksu, şu ana kadar yaklaşık 50 bin kişilik kitleye ulaşıldığını tahmin ediyor.

İşte, Aksu’nun paylaştığı bilgilerin bulunduğu bağlantı;

http://vahdetnafizaksu.net/ermeni1.asp

Ve işte 50 bine yakın kişiye ulaştırılan FOTOMEKTUP;

Yıllar gelip geçer, koltuk gider, makam mazide kalır, ama eğer varsa başarı tacı baştan hiç inmez. Zühre…

Yıllar gelip geçer, koltuk gider, makam mazide kalır, ama eğer varsa başarı tacı baştan hiç inmez. Zühre yıldızı gibi parlayıp durur.

Tezyinatı ‘eser’ olan başarı tahtı, kişiye zimmetlidir. Hizmet namı kıyamete dek yürüyen kişi ne kadar talihlidir, tarih bile onu alkışlamaya doyamaz…

Milletvekili adaylarının açıklanmasıyla seçim ‘sath-ı mailine’ tam anlamıyla girmiş olduk.

Tüm milletvekili adaylarını yürekten kutluyorum, Erzurum’a hizmet yolunda kendilerine üstün başarılar diliyorum.

Görevini tamamlayan 23.dönem milletvekillerine bundan sonraki hayatlarında mutluluk temenni ediyorum. Ellerinden geldiğince çalıştı, çabaladılar, alın teri döktüler.

Yıllar gelip geçer, koltuk gider, makam mazide kalır, ama eğer varsa başarı tacı baştan hiç inmez. Zühre yıldızı gibi parlayıp durur.

Tezyinatı ‘eser’ olan başarı tahtı, kişiye zimmetlidir. Hizmet namı kıyamete dek yürüyen kişi ne kadar talihlidir, tarih bile onu alkışlamaya doyamaz…

Önceki dönem vekillerinin performans değerlendirmesini halkımız yapacak. Ya onları başlarındaki eşsiz ‘hatır’ tacıyla gönlünde misafir etmeyi sürdürecek, ya da ‘unutulma’ mahzenine terk edip cezaların en büyüğüne müstahak görecek.

Bize şahsımız adına teşekkür ve helallik düşüyor.

***

Siyasetin ‘bilirkişisi’ olarak nitelediğim dostlarıma sokağın sesini sordum.

“Adayların açıklanmasından sonra şehrin nabzını tuttunuz mu?” dedim. “Sokakta şimdilik sessizlik hâkim” dediler.

Sokak, adayların sahaya inmesiyle şenlenecektir. Partilerdeki ‘aday memnuniyetsizlikleri’ partililik bilincinin ağır basmasıyla yerini ‘kabullenmeye’, sonra da desteğe bırakacaktır.

ENER, adına yaptığımız açıklamada da ifadeye çalıştık. Seçim bir demokrasi şölenidir. Seçmen düğünüdür. En azından biz öyle olmasını temenni ediyoruz.

Siyasi parti yöneticileri, bundan sonraki süreçte tabanlarını harekete geçirecek bir medeni yarışın önderleri olmalılar.

Tüm adaylarımızın kendilerine özgü çok değerli fikir ve projelerinin olduğundan şüphem yok. Kim dağarcığı bomboş vaziyette böyle önemli bir yolculuğa çıkar ki… Ama kayda değer hizmet projelerinin olması yeterli değil… Onların halkla paylaşılması lazım…

Her aday, önemli kent sorunları hakkında neler düşündüğünü, ne gibi projeler geliştirdiğini, projeleri hangi yöntem ve kaynakla hayata geçireceğini ayrıntılı olarak halkla paylaşmalıdır…

Bu konuda medyaya da önemli rol düşüyor.

“Adaylar bu şehre dair neler düşünüyor, neler planlıyor?” sorusunun cevabını aramak noktasında ‘araştırmacı, soruşturmacı’ gazeteciliğe ihtiyaç var.

Sivil toplum kuruluşlarının adaylara ‘fikri ve entelektüel destek’ noktasında cömert davranmaları da ‘seçim kampanyalarının’ kalitesini artırabilir.

Gazetelerde açıklamasını okuyacağınız ENER, adaylar ve partilerin seçim kampanyası yaklaşımları konusunda önemli tespitler yapıyor, önerilerde bulunuyor.

Açıklamadan bir bölümle yazımızı noktalayalım.

“Bu süreçte, tüm siyasi partilerimizden daha özgün, şehir gerçekleriyle uyumlu, olabilir, sürdürülebilir çalışmalar bekliyoruz.

Parti ve adayların şehrin temel meseleleri üzerinde hem hazırlık yapmaların, hem bu konudaki fikirlerini halkla daha çok paylaşmaları yararlı olacaktır.

Hizmet planlaması konusunda en muteber ilham kaynağı halktır. Bu fırsatı değerlendirmelerinde kendileri açısından yarar görüyoruz.

Bu noktada parti ve adaylara sivil toplum kuruluşlarının, üniversitenin, kanaat önderlerinin, yazar ve gazetecilerin destek olmalarının önemli olduğunu vurguluyoruz. Hizmet çorbasında herkesin tuzu bulunmalıdır.

Yerel kanaat önderleri, entelektüel çevreler ve basın mensuplarını dikkate almayan bir seçim stratejisi, iddialı partilere ve ciddi adaylara yakışmaz.”

Vahdet Nafiz Aksu

Projeye göre,

·        Bu kentlerin kentsel ve çevresel altyapı projeleri öncelikli olacak,

·        Organize sanayi bölgeleri ve küçük sanayi siteleri kurulurken cazibe merkezlerine öncelik tanınacak;

·        İnsan kaynakları ve istihdamı artıran, gelişmeye hız veren kamu yatırımlarında da bu iller dikkate alınacak,

·        Cazibe merkezi olan iller kamunun bütün yatırımlarında öncelikli olacak.

·        Bu iller, sanayi ve hizmet sektöründe merkez haline gelecekler.

Proje kapsamındaki illerin,  ‘yıldızı parlayan’ yerleşim merkezleri olarak tarif edilmesinden heyecan duymuş bunu da yazılarımızda dile getirmiştik.

9. Kalkınma planında da yer verilen `cazibe merkezleri’, kalkınmasını tamamlayamamış illere sıçrama yaptıracak güzel bir yaklaşımdı.

Bu yaklaşımın tüm sektörler itibarıyla sürdürülmesi hayati önem taşıyor. Zaten proje, kapsamdaki illerde özel bir teşkilatlanmayı hedeflemiyor. Topyekûn bir kalkınma vizyonunu harekete geçirmeyi amaçlıyor.

“İnsan kaynakları ve istihdamı artıran, gelişmeye hız veren kamu yatırımları” şehir kalkınmasının temel dinamiğini teşkil edecektir.

Devletin altyapı itibarıyla ‘yatırıma hazır hale getirmediği’ illere özel sektörü çekmenin imkânı var mı?

Geri kalmış illerin kalkınmasından ne zaman söz edilse, birilerinin kaşlarını kaldırıp “Olur mu öyle şey, o devirler geride kaldı, devlet doğrudan fabrika yapar mı, tesis açar mı?” diyeceğini biliyoruz.

Ama bakın ‘ profesyonel kalkınmacılar’ öyle demiyor! Son kalkınma planı ‘bazı iller için’ doğrudan kamu yatırımı hedefi çiziyor.

Kamu, tarlayı her haliyle hazır hale getirecek ki, yatırımcı oraya tohumu atsın, eksin, biçsin, tesisini kursun.

Dokuzuncu planı yasalaştırıp, kalkınmanın anayasası haline getiren siyasi iradedir.

Strateji ve planların birer soyut metinden somut kalkınma eylemine geçişini sağlayacak olan güç de siyasi iradedir.

Bu iradenin süratle harekete geçmesi ve şehrin öngörülen avantajlardan yeterince yararlanma keyfiyeti ise yeterli yerel toplumsal talebe bağlı… O talebe kulak verilecek en uygun zaman ve zemin ise seçim sathı maili…

O nedenle, Erzurum’un da içinde bulunduğu ‘cazibe merkezleri’ projesini bugünlerde sürekli gündemde tutmanın yararlı olacağına inanıyorum.

Erzurum, 2011 gibi büyük bir organizasyonun üstesinden geldi. O büyük başarıyla övünmeye devam edelim. Ancak, orada takılıp kalmayalım.

2011 rehavetinden süratle çıkıp, yeni şeyler söylemek, yeni hedefler planlamak, icra etmek lazım.

Sadece Kış Turizmiyle sınırlı olmayan, şehrin genel kalkınma ve zenginleşme potansiyelini harekete geçirecek atılımların mayalanma zamanıdır.

Partiler ve adaylar, seçim çalışmalarını fırsat bilerek genel sorunlardan daha çok işte bu “cazibe merkezi” ekseninde yerel projelere can vermek için yarışmalılar.

Şehrin fiziki altyapısını tamamlama, küçük sanayi eksikliklerini giderme, ileri teknoloji evrimini tamamlama, Avrupa şehir şartını uygulamaya sokma, hayvancılık ve gıda sektörünü ayağa kaldırma fikirlerinin tam da tartışma zamanı…

Seçim çalışmalarındaki ‘entelektüel seviye’ şehrin kültür ve irfan düzeyiyle mütenasip olmalı. Adayların vaat dağarcığında ‘şehrin geleceğine ilişkin’ ciddi materyaller bulunmalı.

Gündelik politik atışmaların bizi esir almasına izin vermez; ciddi, seviyeli, içi dolu siyaset üslubuna meyledersek bundan öncelikle şehir karlı çıkacaktır.

Vahdet Nafiz Aksu

Bu süreçte adaylarımızın yapacağı açıklama ve konuşmalar, onların sorunları kavrama ve analiz yeteneklerini ortaya koyacak.

Adaylarımız, ortak aklın süzgecinden geçmiş büyük ve tutarlı yerel projeler üzerinde mi konuşuyorlar… Yoksa  “ülke sorunları üzerinde” bildik nutuklarla mı yetiniyorlar.

Evin erkeği arkadaşına övünerek diyormuş ki, “bizde tüm büyük kararlarda benim fikrim alınır, küçük işlere hanım bakar!”

Arkadaşı merakla sormuş “Sana hangi büyük meselede danışılıyor, eşinin verdiği küçük kararlar neler, peki?” …

Meğer dostumuzun evinde, hangi marka araba alınacağı, çocukların hangi okula yazdırılacağı, birikimlerin nasıl değerlendirileceği, hangi akşam kime misafirliğe gidileceği gibi küçük konulara hanımefendi karar verirmiş.

“Ne olacak bu memleketin hali, ABD Kuzey Irak’tan ne zaman ve nasıl çekilecek? Acaba küresel krizin çözümü için ne gibi acil kararlar alınmalı?, Şu Libya meselesi ne olacak? “ gibi büyük konulurda da beyefendinin fikri sorulurmuş…

Adaylarımızın, temel yerel sorunları ıskalayıp, küresel meselelerde yüksek fikirlerle iştigali buna benzer!

Gönül istiyor ki, adaylarımız (aday adayı bilerek demiyorum, şehir hizmetine bismillah deyip soyunmuş her memleket evladı, gözümde adaydır)  şehrin önemli sorunlarıyla zihinlerini meşgul etsinler.

Yerel meselelere yoğunlaşsınlar. Seçmenle onları tartışarak zihinlerinde şekillenen çözüm yöntemlerini zenginleştirsinler.

Şehrin gelecek beş, on, yirmi yılıyla ilgili temel konularda fikirler üretip, bunu seçmenle paylaşsınlar…

Mesela, yerel istihdam sorunlarına kafa yorsunlar, hayvancılık ve gıda sanayisinin gelişimi için özgün fikirleri üretsinler.

Ak Parti Genel Merkezinde yapılan mülakatlarda ter döken “Aday adayı siyasetçilerden” birçoğu,  bilgi ve birikimleriyle göz doldurmuşlar.  Tevcih edilen sorular, sınırlı süre içerisinde bihakkın cevaplamışlar. Kuşlar öyle söyledi. İşitince çok mutlu oldum.

MHP’NİN adaylarının birçoğunu tanıyorum. Ne kadar meselelere vakıf, ne kadar vizyon sahibi memleket evlatları olduklarının şahidiyim. Onların seçim çalışmalarıyla ilgili sevindirici haberler alıyorum ve şehir adına gurur duyuyorum. CHP ve diğer partiler için de aynı şeyleri söyleyeceğim.

İnşallah Genel Merkezler, bu değerli insan kaynaklarından en iyileri seçme basiretini gösterirler, siyasetin bir “negatif seleksiyon” mekanizmasına dönüşmesine mani olurlar.

“Şöyle bir reklamımı yapayım, aday adayı olup partililiğimi tescil ettireyim” gibi yakışıksız uyanıklılık operasyonuna tenezzül edenlerle, gerçek hizmet erbabının “erbabı tarafından” ayırt edileceğine inanıyorum.

Ve yine inanıyorum ki, aday dostlarımızın ekserisinin “şehri zenginleştirme”, “işsizliği azaltma”, “büyük yatırımları şehre taşıma” konularında özgün, tutarlı, sürdürülebilir planları, en azından hayalleri mevcut.

Hiç öyle olmasa, böyle çetin bir göreve talip olurlar mıydı?

Vahdet Nafiz Aksu

Osmanlı devlet adamı, diplomatı ve oyun yazarı Ahmet Vefik Paşa, iki defa Başvekillik (Sadrazamlık, Başbakanlık) görevine kadar yükselen önemli bir şahsiyet, malumunuz…

Merhum Paşa’yı, geçenlerde bir dost sohbetinde yâd ettik. Arkadaşlar, belli kıstaslara riayet edilerek göreve getirilen idarecilerin başarılı hizmetlere imza attıklarını söyleyip, siyasi kadroların belirlenmesinde de benzer kurallara riayetin önemini vurguladılar.

Söz sırası bana gelince, Paşa’nın, “24-M formülü” nü dile getirdim. Üzerinde konuştuk, tartıştık. “Ne kadar önemli konulara vurgu yapılmış, lütfen yaz bunları “ tavsiyesinde bulundular.

Tavsiyelerine uyuyor, “formülü” sizinle paylaşıyorum. İşte Ahmet Vefik Paşa’nın, 24-M formülüne göre ideal idarecide mutlaka bulunması gereken özellikler:

1- Muteber (İtibâr gören. Beğenilen.)

2- Mutena (Seçkin)

3- Mutedil (Ilımlı)

4- Mu’tezim (Azimli)

5- Mutlif (Bağışlayıcı, affedici)

6- Muvakkit (Zamanı iyi ayarlayabilen.Vakti tâyin eden)

7- Muvaffak (Başarılı)

8- Muzaffer (Galip)

9- Müdebbir (Tedbirli)

10- Müeyyid (Disiplinli)

11- Mütefekkir (Düşünür)

12- Müferrih (Güler yüzlü)

13- Muhibbi (Muhabbetli, seven)

14- Mükrim (Cömert, ikramcı)

15- Mültefit (İltifat eden)

16- Mümeyyiz (İyiyi kötüden ayırabilen)

17- Münevver (Aydın)

18- Mübeşşir (Müjdeleyici)

19- Mübeccel (Yüceltilmiş)

20- Muvahhit (Allah’a inanan)

21- Mücerrib (Tecrübeli)

22- Müfarik (Fark edebilen)

23- Müeyya (Hazır olan)

24- Müceddid (Yenileyen. Yenileyici)

Bunlar da dostların “24-M” ye ekledikleri ve özellikle “Aday adaylarında” görmek istedikleri özellikler:

1. Geçmemeli boğazından bir lokma haram

2. Her ortam ve şartta halka etmeli ihtiram

3. İfade-i meramda mahir

4. Kibarlıktan vermez taviz, efendiliği zahir

5. Şecaatte Ömer, Yiğitlikte Ali, Sadakatte Ebubekir

6. Lisanı halka bal, haksıza zehir

7. Seçmene asla çektirmemeli kahır

8. Her arayan kolayca bulabilmeli onu, yoksa eslaf gibi olur hepsinin sonu

9. Seçmen talebini yazdığı notu, yırtar atar ise sıfıra iner notu

10. Merakında olmalı hemen her konu

11. Geniş olmalı kültürü ve vizyonu

12. Arayıp sormalı bizi, aramasak bile biz onu

13. Secde edip pak kılmalı alnını

14. Dünya malına satmamalı şerefini şanını

15. Velhasıl hak hayr etsin hepsinin encamını

“Bu güzel kıstaslara ben de imzamı atarım, şükürler olsun ki Erzurum, insan kaynakları bakımından çok zengin, çok iddialı. Hemen her alanda mükemmel şekilde yetişmiş dadaşlar, her türlü göreve layık ve hazır şekilde hizmet sırasını bekliyor. Tüm partilerin aday adaylarına bir bakınız… Böyle büyük bir hizmet yarışında ipi göğüsleme kudretinde nice memleket evladı, elini taşın altına sokma cesaretini göstermiş. Parti üst yönetimleri inşallah ellerinin altındaki bol malzemeden en güzel yemeği yapma maharetini göstereceklerdir.” diyerek, irticalen söylediğim şu dörtlüğü dostlara armağan ettim;

ÇOK KİŞİ BU HUSUSTA ETMİŞ FİKRİNİ BEYAN

TAMAMİYLE OLMAMIŞ AMMA HAKİKAT AYAN

NE İŞİ TEVDİ ETSEN GELMEZ Mİ ÜSTESİNDEN

HER ZERRESİ HAKKIYLA “İKRA” EMRİNE UYAN

Vahdet Nafiz Aksu

-      Bu işi şöyle halletsek iyi olur. 

- İsabet buyurdunuz, gerçekten dediğiniz gibi yapmak lazım, efendim. 

- Ama bu şekilde halletmemizin bazı sakıncaları olabilir, en iyisi öyle değil de şöyle halledelim! 

- Aman efendim, zekânıza sağlık, en iyi çözüm bu! 

- Yok, canım, bu işi çözmektense bekletsek iyi olur, başımıza iş almayalım. 

- İşte deha çapında idarecilik budur, efendim! Sizden başka kim düşünebilirdi böyle bir tedbiri! Dosyayı havale buyurun komisyona, zaten komisyonun başkanı da bendenizim, mezardan ölü çıkar, benim arşivden dosya çıkmaz! 

*** 

Belediye Başkanı, sıkıntılı bir imar meselesini yardımcısıyla ve ilgili amirle görüşüyor: 

- Beyler, falan mahallenin feşmekân caddesinin tam caddeye nazır binasının sahibini siz de tanırsınız, çünkü bilirim ki benden önce size çoookk gelip gitmiştir. Çok değerli bir insandır… Bir imar tadilat talebi var, halletsek adamın işini… 

- Hakkınız var Başkanım, böyle mükemmel bir şahsiyet yüz yılda bir çıkar… Onun problemini çözmeyip kiminkini çözeceğiz. 

- Aslında seçimden önce bazı yanlışlarını görmüştüm, kulağıma hakkında bazı dedikodular da gelmedi değil… Karışık bir adam galiba bu, hatta muhalif partiyle ilgisi de varmış… Talebini, bizi ikna edinceye kadar bekletsek… 

- Aman efendim, siz gerçek bir adam sarrafınız, dedim ya az önce, böyle bir alçak yüz yılda bir gelir cihana… Evet, ikna oluncaya kadar bekletelim dosyayı, hem daha bizi de tam olarak ikna edebilmiş değil! 

 *** 

Müdür, şefi çağırdı. 

- Falan işin feşmekân müteahhidinin istihkak dosyasını niye bekletiyorsun, kardeşim! 

- Efendim siz emir buyurmuştunuz, haberim olmadan işlem yapmayın diye! Hem bu adam hakkında size gönderilen bazı ihbar mektuplarından söz etmiştiniz… Eksik demir, noksan çimento falan 

- Kim ben mi? Hâşâ kardeşim, hâşâ… Vekil Bey’le uçakta yan yana oturan, akşam aynı lokantada yemek yiyen, üstelik partiye bağış yapan adam hakkında nasıl böyle sözler söyleyebilirsiniz? 

- Ama efendim, ben değil siz… 

- Sus, sus… Emekliliği çoktan dolmuş memurla çalışırsan olacağı budur, adam başkasından duyduğu iftiraları bana mal edecek nerdeyse… 

- Aaaa şimdi hatırladım efendim, siz bu muhterem müteahhit hakkında inşa ettiği okulun mahalle muhtarının teşekkür mektubundan söz etmiştiniz bana, çok özür dilerim… 

- Şimdi hemen parafla getir bana dosyayı, bekletmeyelim böyle seçkin bir müteahhidi… 

- Derhal efendim, şimdi efendim, başüstüne efendim! 

*** 

Hemen söyleyelim ki, bizim bürokrasimiz çok köklü, gelenekleri olan bir bürokrasidir. Bürokratlarımızın yüzde doksanı düzgün, bilgili insanlardır. Bu işinde gücündeki yüzde doksanlık kesimin sesi soluğu ne yazık ki gür çıkmaz, yüzde onluk simsar ve işportacı kesim işini yürütür, gemisini salimen limana yanaştırır! 

Yukarıdaki dalkavukluk hikâyeleri, sanırım size de çok tanıdık geldi… Ame onlar adı üstünde hikâye, üstelik elbette bizim ilimizde cereyan eden olaylar değil. 

Ama sıkı durun şimdi anlatacağım öykü bir zamanlar yaşanmış bir olaydır. 

Eskiden konaklarda dalkavuk bulundurmak adetmiş. Konağın birinde bir gün Bey demiş ki: 

- Bir dalkavuk alacağım, filan gün imtihan var, sağa sola haber salınız. 

Derken o gün gelmiş, kapının önünde dalkavuk adayları sıra olmuş. Biri içeri alınmış. Bey sormuş: 

- Sen dalkavuk musun? 

- Evet efendim. 

- Ama sen dalkavuğa hiç benzemiyorsun. 

- Olur mu efendim? Ben filan Bey’in yanında şu kadar, feşmekân Bey’in yanında da bu kadar sene dalkavuk olarak çalıştım. 

Bey: 

- Olmadı, sen çık. Demiş. 

Derken ikinci, üçüncü… Adaylar gelmiş, konuşma hep aynı, cevaplar hep aynı. Bey, dalkavuğunu bulamayacağını düşünmeye başlamış ki, içeri biri girmiş. Bey: 

- Söyle bakalım sen dalkavuk musun? 

- Evet efendim. 

- Ama sen dalkavuğa hiç benzemiyorsun. 

- Hayır, hiç benzemem efendim. 

- Dur bakayım, biraz da benziyorsun galiba. 

- Evet efendim. Ben biraz da dalkavuğa benzerim. 

Bey neşeyle haykırmış: 

- Tamam, ben dalkavuğumu buldum! Vahdet Nafiz AKSU

Çevresel kültürsüzlük, “merkezi kültürü” kuşatıyor. Ve biz bu kültürel temel aşınmasını giderecek tedbirlere yönelmiyoruz. Böyle bir kaygı, böyle bir heves, böyle bir mesele gündemimizde hiç yok.

Ruhunu zamanın tahripkâr ellerine teslim etmiş kentleri gördükçe içim acıyor. Böyle şehirler, yaşıyor görünseler bile gerçekte çoktaaan “ruh teslim etmiş” beldelerdir.

Kentlerin zevali, kadim kültürleriyle çağdaş değerleri sentez edemedikleri noktada başlar… Erzurum’da,  tarihi süreç içinde “değişime direnmeyen” makul ve pozitif bir muhafazakârlık anlayışının hâkim olduğu kanaatindeyim.

Şehir bugüne kadar, bu özelliği sayesinde hem kültürel değerlerini kısmen koruyabilmiş, hem de “kökü mazide olan ati” duruşunu sergileyebilmiştir.

Peki, şu anda vaziyet nicedir ve seyir hangi istikamete doğrudur? Özellikle son otuz-kırk yıllık dönemde yaşanan “kültürel temel aşınması” şehir kimliğini tehdit eder hale gelmiş midir?  Sanırım bu, üzerinde ciddiyetle düşünmemiz gereken bir konudur.

Kalkınma yolunda dikkate değer atılımlar sergileyen şehrin,  kültürel kalkınma konusunda aynı başarıyı gösterdiğini söyleyemiyoruz. Kalkınma ve refah hedeflerinden bahsederken, işin kültürel boyutunu hep ihmal ediyoruz, sanki hiç böyle bir meselemiz yokmuş gibi davranıyoruz. Öğle değil mi?

Hem resmi otoritelerin, hem de sivil toplum kuruluşlarının edebî, kültürel, fikrî alanlarda ciddi bir çabasını, planını, projesini söyleyebilir misiniz bana? Bunları bırakınız demeç ve açıklamalarda bile “kültürel atılım idealinden” bir küçük kırıntı bile bulamazsınız. Yani bu mühim konu “atış menziline” bile girmiyor!

Şehir aydını şunu unutmamalı. Erzurum sadece coğrafi bakımdan faal bir fay hattı üzerinde bulunmuyor. Çok hareketli ve yıkıcı bir kültürel fay hattı üzerinde oturuyor.

Bir yandan demografik alanda olumsuz gelişmeler yaşıyoruz. Diğer yandan edebi ve fikri sahada ciddi bir kuraklık afeti hüküm sürüyor.

Çevresel kültürsüzlük, “merkezi kültürü” kuşatıyor. Ve biz bu kültürel temel aşınmasını giderecek tedbirlere yönelmiyoruz. Böyle bir kaygı, böyle bir heves, böyle bir mesele gündemimizde hiç yok.

Ne fikrî, sosyal, ilmî zemini sağlamlaştırıcı hamleler; ne de kültürel kolonları muhkem hale getirici çabalar içindeyiz.

Yüce ruhlu, engin kültürlü dadaşlık timsali hemşeriler ya ebediyete yahut başka bir diyara göçtüğünde yerleri doldurulamazsa, o şehrin baykuş barınağı haline gelmesinden daha doğal ne olabilir?

Şüphesiz bugüne kadar tüm olumsuzluklara rağmen Erzurum kimliği belli ölçüde ayakta kalmayı başarabildi.  Peki,  “Erzurum kimliğini kuran ve ayakta tutan değerler bütünü nedir?”  Bunu 

“harbi ve hasbi dini ve milli duyarlılık” olarak özetleyenler, galiba doğruyu ifade etmiş oluyorlar.

Kimliğimizi dış tesirlerin ağır tahribinden kurtaran en tesirli kalkan, yukarıda belirttiğimiz meziyetlerle bezenmiş insan hazinemizdir. “Dadaşlık” diye tanımladığımız yüce ruh hali ve rafine hayat felsefesinden beslenen yaşam biçiminden daha muhkem sosyal kale hayal edebilir misiniz?

Kadim şehirlerin “Ruh”u vardır. Bu ruh, “hemşeriyi” şekillendirir. Sonra “hemşeri” şehrin ruhunu yoğurup yeni ve daha zengin şekle sokar. Nesiller boyu bu karşılıklı, bereketli alışveriş sürüp gider.

Kuşaktan kuşağa taşındıkça yenilenen, zenginleşen “şehir kimliği” oluşur böylece. 

Söylemeye çalıştım ya… Tevarüs ettiğimiz şehir kültürünün geliştirilip geleceğe taşımak gibi bir görevi var şehir elit’inin…

Bunun için de öncelikle kültürel ve entelektüel üretim kabiliyetinin geliştirilmesine ihtiyaç var. 

Ayakları, Yakutiye ve Çifteminareli Medreselerin sembolize ettiği mazide…  Beyinlerini, Atatürk Üniversitesi ve Erzurum Teknik Üniversitesi’nin temsil ettiği çağdaş bilimin şekillendirdiği… Ruh kökleri milli ve ahlaki değerlerden gıda alan Erzurum gençliği kuşkusuz bu şehri daha ileri noktalara taşıyacaktır…

Şehrin kültürel, edebi, fikri atılımı için ciddi mesaiye ihtiyaç olduğunu söyleyelim ve ilgilileri “ilgiye” davet edelim.

Vahdet Nafiz Aksu

Vahdet Nafiz Aksu

Yöneticiler, Hemşehrilerin herhangi bir konudaki kanaatlerini, eleştiri veya beğenilerini “etkileme, yönlendirme, oluşturma” hakkına sahip midirler?

Demokrasinin geldiği aşamadan haberdar olan yerel siyasi ve bürokratik yöneticiler; “halkın fikirleri, yönetici grup tarafından kontrol edilip, yönlendirilebilir” tezine itibar etmezler. Çünkü bu, modası çoktan geçmiş elitist bir yaklaşımdır.

 “Yöneticilerin gücü, öteki elit grupları ve halk tarafından sınırlandırılıp, kontrol edilebilir” görüşüne yakın duran idareciler, halkın sevgilisi haline gelmekte zorlanmazlar… Kamuoyunun birikmiş öfke seli altında ezilmezler…

Üst yerel yöneticiler, hizmet ve yönetim tavırlarını dar çevrelerinin çapsız telkinleriyle değil de bilimsel metotlara ve ekseriyetin eğilimlerine göre tanzim edecek olsalar “seçilmiş ya da atanmış memur” olmaktan, “yerel lider” olma mertebesine yükselmiş olurlar.

Evet,”güç ilişkilerini anlayıp açıklamaya yönelik yeteneklerini geliştirmek” yerel liderlerin çok dikkat etmeleri gereken husustur. Bu noktada sergilenecek karakuşi lakaydi tutumlar, yöneticiyi yanlış ittifakların boğucu cenderesine mahkûm eder.

Böyle durumlarda yapılması gereken ilk iş, sükûnetle düşünüp halk ile münasebetlerdeki arızayı giderecek tedbirlere yönelmek, istişareye daha çok önem vermek ve “ekip ruhuna” sarılmaktır.

Dirayetli bir yönetici; herhangi bir musibetle imtihan edildiğinde, “Ben bunu hak etmedim” efelenmesine tenezzül eden değil; iki elini başının arasına alıp “nerede hata yaptım” diyebilendir.

“Bir hanede kadının sesi erkeğinden çok çıkıyorsa vay o ailenin haline” demişler… Evet, bu söz eski toplumsal hayatın gerçeklerini yansıtıyor… Kadın haklarının geldiği bu noktada biz bu sözün altına imza atarsak, akşam fakirhaneye başı dik gidemeyiz!

O nedenle Şirazi’nin bu sözünü şöyle değiştirerek kullanıyorum, yıllardır; “Bir ülke ya da şehirde atanmışların sesi, seçilmişlerden fazla çıkıyorsa, vay o ülkenin ve şehrin haline!”

UNİVERSİADE’NİN ARDINDAN…

Sesimizi dünyaya gür bir şekilde duyurmamıza vesile olan “Kış oyunları”,  beni bir başka açıdan heyecanlandırdı.

Epey zamandır uyuşmaya yüz tutan “Dadaşlık ruhunu” ayağa kaldırdı… Dadaşlık enerjisini süratle açığa çıkardı.

Oyunlar öncesinde, Ankara’da karşılaştığım, telefonla görüştüğüm muhtelif illerdeki dostlarımın ilk sualleri oyunlarla ilgiliydi. Hepsinin içen başarı temennileri ile mutlu oluyordum.

Oyunlar esnasında ve sonrasında da bu müşterek ruhun pozitif yansımaları aynen devam etti. Hala          Erzurumlu ve Erzurum dostu ahbaplarımız, içtenlikle başarımızı kutlamaya devam ediyorlar…

Geçen gün ENER’İN oyunlar konusundaki görüşlerini kamuoyuna açıkladım. Açıklamanın, ifade etmeye çalıştığım bahisle ilgili bölümünü

aşağıya alıyorum;

“Bu başarıda Erzurumluların ülke çapında oluşturdukları fikir, gönül ve eylem birliğinin büyük etkisi olmuştur. Yurdun dört bir yanına yerleşmiş bulunan dadaşlar, oyunlar öncesinde ve yarışlar esnasında tek bilek, tek yürek halinde organizasyonun başarısı için seferber olmuş, tüm ülkeyi saran bir “Dadaş sinerjisi” yaratmayı başarmışlardır.

Erzurum’un ülke çapındaki üstün prestijinin de etkisiyle, 2011 yerel bir organizasyon olmaktan çıkmış, tüm milleti ekranlara kilitleyen “Milli bir spor seferberliği” haline dönüşmüştür.

Organizasyon hakkında eleştirilerde bulunmak isteyenler bile, bu niyetlerini organizasyon sonrasına erteleyerek bu şenlik havasını bozmamaya gayret etmişlerdir.

Oyunların Erzurum’a kazandırılması ve yatırımların bir an önce bitirilmesi konusunda üstün çaba gösteren iktidar partisine, her aşamada muhalefet partilerinin yerel teşkilatları da katkıda bulunmuşlardır.

Bu duyarlılık sayesinde, çoktandır özlemini duyduğumuz “DADAŞ KAYNAŞMASI” bu vesile ile Türkiye çapında tesis edilmiştir.

Bu anlayış ve titizliğin, şehrin çıkarlarının söz konusu olduğu tüm iş ve eylemlerde sergilenmesi en büyük dileğimizdir.

Türkiye’nin neresinde yaşıyorsa yaşasın, sosyal mevkisi ne olursa olsun, tüm Erzurum evlatlarının şehir çıkarları söz konusu olduğunda aynı duyarlılığı göstermesi en büyük dileğimizdir. “

2011 Organizasyonunun renkli açılış törenleri gurur ve keyif vericiydi.

Sayın Cumhurbaşkanı, Sayın Başbakan, Sayın Meclis Başkanı, FİSU Başkanı, Bakan ve Milletvekillerinin oluşturduğu tablo bana, müzik, dans, rengârenk havai fişek cümbüşünden daha parlak, daha anlamlı, daha gurur verici geldi.

Törenler, oyunlar, etkinlikler ne kadar muhteşem olursa olsun geçicidir; kalıcı olan bu tabloyu yaratan iradenin kendisidir.

Sayın Başbakan’ın, açılış konuşmasında şehir için yaptığı değerlendirmeler önemliydi ve gösterdiği “Olimpiyat hedefi”, Erzurum’a “yüksek düzey ilginin” 2011orgarizasyonu ile sınırlı kalmayacağını gösteriyordu.

Geçen zaman içinde,  yerel kalkınmanın yerel imkânlarla kotarılabilecek bir iş olmadığını gördük.

Erzurum’un kalkınmasında kesinlikle kent dışı kaynağa ihtiyaç var ve özel girişimcinin temin edemeyeceği bu kaynağın yüksek siyasi iradenin tasarrufu çerçevesinde kamu eliyle sağlanması zaruridir.

“Yüksek siyasi iradenin tasarrufu çerçevesinde kamu eliyle temin edilecek“ kaynağa ilaveten, şehrin kendi dinamiklerini olabildiğince harekete geçirmesi de gerekir, şüphesiz.

Şehrin kendi dinamiklerini harekete geçirebilmesindeki kılavuz güç, hiç kuşkusuz “YEREL YÖNETİMLER”dir.

Bu üstün görevin başarılabilmesi için yerel müesseslerin kurumsal olarak yeterli olması, verilecek görevlerde görev verici mercileri hüsrana uğratmaması gerekir.

Şehrin seçimle gelen yerel yöneticileri…

Belediye Başkanları, İl Genel Meclisi Üyeler, Belediye Meclisi Üyeleri…

Atanmış yöneticileri…

Valiler, Kaymakamlar, Bölge ve İl Müdürleri…

Rutin görevlerini yerine getirme becerisi yanında, “büyük işlerin” altından kalkacak kabiliyet ve liyakate sahipseler “büyük hedeflere” yılmadan, bıkmadan, sarsılmadan yürüyebiliriz.

Aşağıdan yukarıya, yeterli ve uygulanabilir proje, yerel planlama metinleri düzenli şekilde sunulmuyor… Sivil toplum örgütleri önderliğinde yeterli toplumsal talep sağlanamıyorsa… Kalkınma kuşunun bir kanadı peşinen kırıktır.

Yukarıdan aşağıya, hizmet çeşitliliği ve kaynak bakımından ilgi ve irade eksikliği vuku bulmuşsa, diğer kanat da felçtir. Son yıllarda “Merkezi destek” konusunda parlak bir performanstan söz edebiliyoruz.

Bu tespitten sonra, tekrar başa dönelim…

2011’i gelip geçen parlak bir organizasyon olarak değil, bir YEREL KALKINMA MODELİ olarak benimsemeliyiz.

Hayvancılık, tarıma bağlı sanayi, küçük boy işletmeler, yerel markaların oluşması, TEKNOKENT önderliğinde yüksek teknolojiyle ilgili yatırımlara doğrudan Hükümet desteğinin sağlanması…

2011 mantığı ile sürekli üzerinde çalıştığımız sektörler olmalı..

Sayın Başbakan’ın özel ilgi ve himmetinin devamı sayesinde bu alanlara yüksek ödeneklerin aktarılması için seferberlik vaktidir.

Unutmayalım, “ güç, hak yaratır”.  Önce kaleyi içten tahkim edelim, yerel yönetim bakımından yeterli ve kuvvetli olalım, birlik ve beraberliği sağlayıp büyük hedeflere yürüyelim.

Bunun için gerekli olan YÜKSEK VE YOĞUN YEREL İNSİYATİF SEFERBERLİĞİNİ yedi Şubat günü ilan edelim.

Vahdet Nafiz Aksu

During the sport events, you will see a historical bastion  just below the ski-jumping towers on which sporting stunts will be performed. Bastions decorate the historical buildings and surrounding hills crown the monuments about heroic deeds.

Guides probably take you around. At the historical building in the heart of the city where the historic Erzurum Congress was held and the foundations of our young Republic was laid.

You get excited, don’t you?

You are right! It is a big chance for  young people at your age to see a city where a foundations of a big country was formed.

There are two big madrasahs worth seeing by young university students. One of them is “Double Minarett Madrasah”  and the other is “Yakutiye Madrasah”.

That is to say, scientific root of Atatürk Univeristy dates back to centuries ago.

Young PEOPLE! You are in an important city.

Erzurum is very  happy and proud to welcome you. You are the guest of a city which has magnificent historical heritage, culture, folklore and cuisine as Grand Palandöken Mountain has. You are breathing the air of an open museum. 
 

There is not just “ski-run, ski, snow”… There is also history, culture and folklore. You are not competing in a local city, you are the guest of a global city.

The people of Erzurum are very proud of hosting you. We wish you enjoy and have fun here.

As ENER Strategy Association, We would like to pay our respect to FISUmanagement and to our Prime Minister Mr.RECEP TAYYİP ERDOĞAN.

We would sincerely like to declare that our Prime Minister  Mr. RECEP TAYYİP ERDOĞAN has supported Erzurum financially and spiritually.

WELCOME!  To all young people, press members and all the honorable gests.

It is great to see you here. Erzurum is for you, now and forever.

See you at winter Universiade games.

DÜNYA GENÇLERİ, HOŞ  GELDİNİZ

Erzurum, tarih boyunca önemli olaylara tanıklık etmiş,  önemli etkinliklere sahne olmuş  bir kenttir. Büyük bir imparatorluğun sınır kentiyken, defalarca işgale uğramıştır.

Yarışmalarda üzerinde zevkle sportif gösteriler yapacağınız atlama kulelerinin hemen yanında, tarihi bir tabya göreceksiniz. İşte o tarihi yapı ve çevre tepeleri birer tarih mücevheri gibi süsleyen tabyalar şehrin kahramanlık abideleridir.

Belki rehberler sizleri gezdirecektir. Kent merkezinde Erzurum Kongresi’nin yapıldığı  tarihi mekanda, genç Cumhuriyetimizin temelleri atıldı, oradaki kararlarla yeni bir devlet doğdu.

Heyecanlandınız değil mi?

Haklısınız, sizin yaşınızdaki bir genç için,  büyük bir devletin temellerinin atıldığı bir kenti görmek büyük bir şans.

Sizler gibi genç  üniversitelilerin asırlar önce öğrenim gördüğü  iki büyük medrese var bu kentte: Bunlardan biri “Çifte Minareli Medrese”, diğeri “Yakutiye Medresesi”dir.

Yani, ATATÜRK ÜNİVERSİTESİ’nin bilimsel kökleri yüzyıllar öncesinden besleniyor.

Gençler, önemli bir kenttesiniz.

Erzurum sizi konuk etmekten çok mutlu, çok gururlu…

Ulu palandöken kadar yüce bir tarih mirasına, kültüre, folklora, mutfağa sahip bir kentin konuğusunuz. Bir açık hava müzesinin havasını  teneffüs ediyorsunuz. Burada sadece “iyi pist, kayak, kar” yok… Tarih, Kültür ve Folklor var.

Yerel bir kentte yarışmıyorsunuz, bir küresel şehrin misafirisiniz. Erzurumlular sizi konuk etmekten çok mutlular.  Sizin mutlu ve memnun ayrılmanızı  diliyoruz.

ENER Strateji Derneği olarak, FISU yetkililerine ve maddi ve manevi olarak her zaman Erzurum’u destekleyen Başbakanımız Sayın RECEP TAYYİP ERDOĞAN’a şükranlarımızı sunuyoruz.

Gençler, sayın medya mensupları ve tüm konuklar, hoş  geldiniz, iyi ki geldiniz.  Erzurum size lazım, şimdi ve daima… 

Kış olimpiyatlarında buluşmak üzere… 

 Vahdet Nafiz Aksu

Bu vitrine ya bir kere bakılıp geçilecek, ya da onlarca ülke memnuniyetini sürekli “ziyaret ve ticaret” e dönüştürecek.

Bu tür büyük organizasyonlarda “İyi ev sahipliği”, en etkili uluslararası referanstır.

Memnun ayrılacak misafirlerin daha sonraki etkinliklerin canlı bonservisleri olacağına; uluslararası turizm şirketleri ve spor kuruluşlarının Erzurum’u VIP listelerinin üst sıralarına kaydedeceklerine inanıyorum.

İşin doğrusu vitrin fena tanzim edilmedi. Tesisler için kesenin ağzı açıldı, devlet ödenekte cömert davrandı. Siyasi kadro işin her aşamasında ilgiliydi.

Bilirsiniz düğünde “Damat tıraşı” önem taşır. En iyi düğün sarayı kiralandı diyelim. Eşyalara diyecek yok, takılar mükemmel… Damat geldi ki… Yüzü tıraşlı… Saçlar biraz dağınık…

Sanırım 2011 için yapılabilecek tek eleştiri bu alanda…” ’Şehrin tıraşı’, geline damada, muhteşem düğün şölenine göre zayıf kaldı” kanaatini taşıyanlar diyorlar ki “Yerel yönetimler biraz daha gayretli ve becerikli olsalardı, organizasyonun müthiş sinerjisi sayesinde kentsel dönüşümü tamamlayabilirlerdi…”

Galiba bunlar tartışmanın artık yararı yok. Önümüze bakalım ve bundan sonrası için kolları sıvayalım.

2011, Erzurum’u kış turizminin “büyülü şehirleri” arasına sokmak için doğrusu altın bir fırsat. “Büyülü şehir” derken başı dumanlı şiirsel dağı, Palandöken’i hayal ettim… O eşsiz pistleri, o güzelim beyaz gelinliği aklımdan geçirdim.

Uluslararası spor camiası, hele de kayak severler titiz “ambiyans gurmesi”dirler. 2011’in parlatacağı Erzurum imajının dünyayı etkilememesi mümkün değil…

Bu ilgiyi kalıcı hale getirmenin yolu nedir?

“Erzurum küresel cazibe merkezi” yapma hedefine 2011’i nasıl dayanak yapabiliriz, bu önemli etkinliği nasıl milat haline getirebiliriz?

Artık bu gibi büyük hedeflere odaklanmanın zamanıdır.

Şehrin Küresel vitrinine sadece kayağı, kış turizmini koyarsak, mevsimlik ve sektörsel başarılarla yetinmek zorunda kalırız. Uluslararası spor merkezi olmak, öncelikle kültür merkezi kent olmayı gerektiriyor, çünkü…

Bilgi ekonomisini kılavuz kaptan mevkisine koyarsak,

Üniversitelerimiz ve teknokent’in kılavuzluğunda teknoloji üretiminde iddialı hale gelip, ARGE çalışmalarında dünya standartlarını yakalarsak,

Üniversitelerimizi en iyiler listesine sokabilirsek,

Hayvancılık ve gıda sanayinde iddialı hale gelirsek,

Sanat ve kültür turizminde zirveyi yakalarsak,

Aşırı ve niteliksiz göç, ekolojik bozulma, trafik, artan suç oranı, eğitimsizlik gibi büyük kent hastalıklarından Erzurum’u koruyabilirsek,

Şehrin sanat vizyonuna önem verir, kültür altyapısına yatırım yaparsak…

Verilen emekleri, yapılan yatırımları heba etmemiş; şehri dünyaya açma projemizi kalıcı ve anlamlı hale getirmiş oluruz.

Yaklaşan 2011, on gün sürüp bitecek bir proje değil…

Aksine, taze bir başlangıç…

Bir anlayış ve metot değişikliği…

Küresel pastadan pay alma egzersizi…

Her alanda “Mıknatıs Şehir” olma fırsatına açılan kapı…

Erzurum bunu yapacak güce ve potansiyele sahiptir.

Ama bir şeyi hiç unutmayacağız…

Kendisine, yatırımcı, girişimci, turist, sermaye çekme bakımından “Mıknatıs Şehir” olma iddiasında ise Erzurum…

Öncelikle “Yöneticileri Mıknatıs Yönetici” olacak…

Elleri bal, yüzleri turşu satmayacak!

Vahdet Nafiz Aksu

* Sayın Başkanın bu tür organizasyonlara önayak olmaya devam etmesi, hamisi olduğu 2011’i, kalıcı bir kalkınma hamlesine dönüştürecektir.

Sen gel ülkenin milli konularda en duyarlı halkına hitap ederken “Türkiye’yi işgalci” ilan et! Başbakan düzeyindeki misafir, candan ilgi gördüğü ülkede konuşurken, özel bir dikkat ve özenle seçmelidir cümlelerini, değil mi? Yorgo öyle yapmadı, Erzurum tabiriyle devamsızlıkta çok ileri gitti…

Ayıp etti… Yuhalanmadıysa dadaş’ın misafirperverliğine şükretsin…

Beyaz gelinliğine bürünmüş Palandöken’in zirvesinde iki Başbakan, Bakanlar ve Büyükelçilerden oluşan bir uluslar arası zirve… Palandöken Gazetesi bu haberi, çok haklı olarak “Tarihi Gün” manşetiyle duyurmuş okuyucularına…

Erzurum’a çok yakışan bu tabloyu, Sayın Başbakan’ın ilgisine borçluyuz, teşekkür ederiz… Elbette, tesislerin açılışı da,  Sayın Başbakanların  ‘ikili çalışma’ programı da önemli. Ama asıl önemli olan böyle bir toplantının Erzurum’da yapılmış olması… Böyle bir iradenin teşekkül etmesi…

Yüksek düzeyde toplantıların belli aralıklarla şehrimizde tertiplenmesi“ERZURUM’U TURİZM VE YÜKSEK DİPLOMASİ ÇALIŞMALARINDA ODAK ŞEHİR” haline getirecektir.

Erzurum, memnuniyetle gözlemliyoruz ki “Bölgesel metropol” olma yolunda emin adımlar atıyor. Bu adımların amaçlanan hedefe emniyetle ulaşması, Hükümet nezdindeki alakanın devamına bağlı.

Sayın Başkanın bu tür organizasyonlara önayak olmaya devam etmesi, hamisi olduğu 2011’i, kalıcı bir kalkınma hamlesine dönüştürecektir.

Nasıl mı?

Cevabı, Pazartesi günkü yazımda vardı. Bu görüşler ışığında o yazıya bir kere daha göz atalım mı?

http://www.palandokengazetesi.net/haber_detay.asp?News=21685

DEVAMSIZ YORGO!

Yunanistan Başbakanı Yorgo Papandreu’nun, Erzurum’a gelmesini de önemsemiştik. “Ne olacak yani, bir komşu ülke Başbakanı’nın bir gecelik ziyareti şehre ne kazandıracak” diyenler olabilir.

Biz meseleye “Palandöken gibi bir zirvenin uluslar arası siyasi ve diplomatik zirvelere ev sahipliği yapması” açısından baktık. Halen de o kanaatteyiz.

Nereden bilebilirdik böyle bir zirvede bir misafirin “Zırvalayacağını.”

Sen gel ülkenin milli konularda en duyarlı halkına hitap ederken “Türkiye’yi işgalci” ilan et! Başbakan düzeyindeki misafir, candan ilgi gördüğü ülkede konuşurken, özel bir dikkat ve özenle seçmelidir cümlelerini, değil mi? Yorgo öyle yapmadı, Erzurum tabiriyle devamsızlıkta çok ileri gitti…Ayıp etti… Yuhalanmadıysa dadaş’ın misafirperverliğine şükretsin…

Alkışlamaya gelince… Erzurumlunun dillere destan  zerafeti, herkesçe malum  üstün dadaşlık  terbiyesi özellikle yabancı konukları başüstünde tutmayı gerektirir. Yunan Başbakanın avuçlar patlayıncaya kadar alkışlanmasına bu açıdan bakmak lazım…

Konuğa usulünce  alkış tutmak erdemdir, lakin cömertçe atılan sloganlardan  birçok hemşehrim gibi ben de rahatsız lodum. 

Hemen söyleyelim, alkışa kalabalık iştirak etti, ancak sloganları tüm Erzurumluya maletmek haksızlık olur.

Söz buraya gelmişken, solgan yağcılığını adet haline getiren gruplara diyeceklerim var.

Ne olur şu “Erzurum seninle gurur duyuyor” sloganını çok idareli kullanalım…Bu hitaba layık olanlara haykırın, tamam, ama lütfen titiz davranın ki bu mühim söz ayağa düşmesin…

Bakın, ağzımızı “… Sen bizim her şeyimizsin” sloganına o kadar talimli hale getirmişiz ki… Yorgo’ya bile ihsan etmişiz bu vıcık vıcık yağ kokan ‘sözcük alkışı”nı…

Yorgo için patlatılan sloganları okuyunca, olur olmaz yerlerde bizim ekabiranın, olur olmaz adamları omuzlayıp “Erzurum seninle gurur duyuyor” haykırışlarını hatırladım.

Vaktiyle en külüstür adamlara bile ikram edilen omuzlar aklıma geldi. Huzurum kaçtı, rahatsız oldum…

Dadaşın kişisel duruşu gibi, toplumsal duruşu da hançer barındaki vakur, ağır, okkalı figürler gibi olmalı…

Dadaşlık bir yaşam biçimidir, tarifle olmaz… Bilmem anlatabiliyor muyum?

Vahdet Nafiz Aksu

Yeni bir yıl, taze umutlara yelken açma fırsatıdır. Kişisel hayallerimizin önüne, bir kılavuz kaptan gibi “şehrimizle ilgili” umutlarımızı da koyarız, her yılbaşında.

Dünyanın dört bir yanında karıncalar, arılar, ipekböcekleri gibi helal kazanç peşinde koşan dadaşların  “şehirle ilgili umut ve hayalleri”, şahsi tasavvurlarından daima önce gelir… Birçok kez tanık olmuşumdur bu gerçeğe…

Yılbaşına bir hafta kala ENER toplantımız vardı. Baktım kendi derdi kimsenin umurunda değil, arkadaşlar yeni yılla alakalı şahsi hayallerini dile getirmiyorlar, “hüznü umumiyle” meşguller. Özellikle 2011 organizasyonuyla ilgili konuşuyor ve şöyle diyorlar: “Oyunlara katılım inşallah yeterli olur, yeterli kar yağar da rahatlarız, konaklamada bir aksilik yaşanmaz, esnafın yüzü güler, organizasyonun yarar ve bereketi bu yılla sınırlı kalmaz, olimpiyatları da alırız, hatta davos oluruz.”  Bu kolektif endişe nöbetleri ve umutlar karşısında ne kadar duygulandığımı anlatamam.

Dostların geleceğe ilişkin temennilerine ben de katılıyorum. Yılın hemen başında gerçekleşecek olan UNİVERSİADE inşallah başarıyla sonuçlanır ve bu başarı sinerjisi tüm seneyi kuşatır. Hemen sonra girilecek olan seçim sathı mailinde ortaya konacak hedeflerin çıtası böylece yüksek tutulur. Şehrin köklü meseleleri, umutları, hayalleri “2011 metoduyla” ele alınır. 2011 modelini, Erzurum için yeni kalkınma paradigması olarak ele almamız gerektiğine önceki yazılarımda işaret etmiştim.

Erzurum ölçeğinde bir ilin kalkınması sadece yerel çabalarla sağlanamayacağına göre, yılların ihmalinden beslenen köklü problemlere “Hükümet neşteri” gerekiyor. Yerel hedefleri kentin ilgili mekanizmaları belirlemeli;  kalkınma vizyonuyla özdeşleşen projelere hükümet sahip çıkıp, doğrudan kaynak aktarmalı. İKİBİNONBİRİN sırrı ve sihri buradadır.

Zamanında aktarılan ödenekler olmasa, hükümetin doğrudan desteği ve garantörlüğü sağlanmasaydı bu kadar kısa sürede bu yatırımlar gerçekleşir miydi? Benzer büyük hedeflere ulaşmak için aynı yönteme ihtiyaç var.

Seçim öncesinde, ‘kim aday, kim seçilecek, kim listede yer almayacak’ tartışmasından çok, ilkeler ele alınmalı. Sorun ve ihtiyaçların çerçevesi çizilmeli… Bu yükü sırtlayacak siyaset cengâverlerinin belirlenmesine nasıl olsa gelir sıra…

 “Böyle bir mahrumiyet bölgesinde sanayi olmaz” deriz hep. ”Büyük yatırımcı buraya gelmez” diye kestirip atarız… Ya da “ Yatarım ve istihdam konusunda odak olmak için gerekli altyapıya sahip miyiz ki?” türünden yakınmalara şehir aydını olarak önce biz imza atarız.

Yirminci yüzyılın kalkınma mantığıyla uyum gösteren bu gerekçeler, biraz da işimize gelir. “Coğrafi kaderin şehrin kaderine nakşettiği bu talihsiz tabloyu, hangi faninin gücü yeter değiştirmeye? Yüksek bürokrasi ne yapsın, yerel siyasetçi neylesin?” der çıkarız işin içinden…

Ama işin aslı hiç de öyle değil. 21.Yüzyılın yeni kalkınma anlayışında böyle doğal olumsuzluklar artık ülkelerin, bölgelerin, kentlerin değiştirilemez kara yazgısı olmaktan çıktı.

Mikro elektronik, biyoteknoloji, yeni malzeme bilimi, sivil havacılık, telekomünikasyon, robot/takım tezgâhları ve bilgisayar/yazılımı sektörleri, önümüzdeki birkaç on yılda yedi anahtar sektör olarak karşımıza çıkacak.

Tüm yerel yöneticilerin ve siyasi hizmet talep karlarının,  “Erzurum’a bu yüksek pencereden ve bu yeni vizyon çerçevesinden” bakmasını, “yeni şeyler söylemesini” bekleyeceğiz.

Prof. Dr. Durkaya Ören Hocamızı tebrik…

Atatürk Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Durkaya Ören,’in Üniversitelerarası Kurul Üyeliğine seçildiğini bir ortak dostumuzdan işittiğimde şöyle dedim: “Bu işten kurul karlı çıktı. Çünkü o, makam mevki ile şeref bulacaklardan değil, koltuğu şereflendirecek şahsiyetlerdendir.”

Hangi mühim görevi tevdi ederseniz edin rahatlıkla üstesinden gelebilecek yetenek ve birikime sahip olan Durkaya Hocamız, kelimenin tam anlamıyla “Bilge hekim” örneğidir. Parmaklarındaki eşsiz cerrahi kabiliyeti, evrensel tıp bilgisiyle taçlandıran Hocamız, bu üstün vasıflarını  “Şefkat, merhamet, insaniyet” mücevheriyle süslemiştir…

Onunla şiir, edebiyat, tarih, siyaset de konuşursunuz; din ve kültür de… Bu çaptaki entelektüellerden her sahada daha çok yararlanmamız gerektiğini devamlı savunan bir kişi olarak, bu atamayı memnuniyetle karşıladım. Hocamızı kutluyor ve başarılar diliyorum. Atama makamını yürekten alkışlıyorum, zira marifete iltifat, marifet kadar önemli ve tebrike şayan bir davranıştır.

 VNA

Aydınlar Diyarbakır’da toplanıp, ‘Demokratik Özerk Kürdistan Modeli’ni tartıştılar. Sonra da zehir zemberek bir bildiri yayınladılar. Aradan on gün geçti, bildiri hala tartışılıyor.

Çalıştaya katılan yazar, akademisyen ve siyasetçilerin bazısı “Özerk Kürdistan” gündeme gelince itirazlarını daha orada dile getirmişler, bu tür yaklaşımların Kürt sorununu çözmek yerine daha da içinden çıkılmaz hale getireceğini ifade etmişler.

Ancak, toplantıdan sonra öyle bir hava yayıldı ki… Sanki  “Özerklik” aydınların ve bölge halkının tamamının ortak görüşü, müşterek talebi…

Getirin bölgeye bir sandık koyun, güvenliği tam sağlayın, örgütün halk iradesi üzerindeki baskısını ortadan kaldırın bakalım nasıl bir netice çıkacak… Ben inanıyorum ki Kürt ahali, Türk’lerden daha gür bir sesle  “Ne özerkliği babo” diye haykıracaktır.

Bölge halkının elbette önemli sorunları var. Acil ve haklı talepleri var. Kim anadilini hiçbir kısıtlama olmadan konuşmak istemez? Kim kültürel haklarını serbestçe kullanmayı arzu etmez?

Kürt’lerin de bu tür talepleri elbette dikkate alınmalı… Lakin haklı talepler başka, özerklik başka, ikinci resmi dil dayatması başka… İşte bu noktada, sanıyorum Kürtçülerle Kürtler arasında önemli bir ayrışma başlıyor.

Siyasallaşma yolunda büyük mesafe alan PKK, kendi dayatmalarını halkın genel talebi gibi pazarlamaya çalışıyor. Bu hengâmede geniş halk kitlelerinin ne düşündüğü gürültüye gidiyor, PKK sözcüleri keleş namlusuna dönüştürdükleri ağızlarıyla ha babam propaganda taraması yapıyorlar.

Asırların kodladığı tarihsel genetik bizi “ırki mülahazaların” çok ilerisinde bir kardeşlik hamurunda yoğurmuş, millet haline getirmiş… İki, hatta daha fazla ayrı etnik kökenden bir büyük millet oluşmuş… Bu sosyal yapı inançla, kültürle, tarihle, coğrafi tutkalla muhkemleşmiş…

Birkaç sene önce arkadaşlarla bir ilçemizden Erzurum’a dönüyorduk. Yolda olağan üstü tedbirler vardı. Sorduk, dağda terörist gurup varmış. Bazı dostlar hayıflandılar. Gereksiz, hoyrat genellemeler yaptılar. Az ileride çayırda cemaatle namaz kılan Kürt kardeşler güzüme ilişti. İçimde inanılmaz bir şefkat kabardı…”Sadece dağdakilere takılmayın, esas olan bunlar, aynı kıbleye dönüp, aynı secdeye baş koyduklarımız, yani milletin bağrındakiler, yani bağdakiler” dedim… Hak verdiler.

Bereketli bir merkezi kaynaşma noktasında sarmaş dolaş hale gelmiş toplumu, “bir ülkede iki resmi dil” dinamitiyle ayrıştırmaya çabalamak, Kürt ulusçuluğunu her fırsatta kaşımanın adını “demokrat özerklik” koymak; AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Ömer Çelik’in ifadesiyle ‘Türkiye’ye yönelik suikast girişimidir’

Kürt sorunu nasıl çözülür, bu işin sonucu nerelere varır, kestiremiyorum. Ama bildiğim bir şey var. Dil ve özerklik, “meselenin” bam telidir. Bu teli koparırsak, tespihi dağıtırız. Bir daha da bir araya getiremeyiz.

Resmi dil taleplerinin tartışıldığı çalıştaylar… Özerklik hezeyanları… Tüm bunlar sorununun çözümüne mi yönelik, yoksa PKK güruhunun dillerinin altında başka bakla mı var? “Ne baklası kardeşim? Adamlar açıkça söylüyorlar, yegâne amaç Öcalan’ı mahpustan kurtarıp, özerk Kürdistan’a milli şef yapmak…” dediğinizi duyar gibiyim.

Haklısınız… PKK’nın meclis müfrezesi BDP ile onun yazarçizer takımının tüm çabası, H’nın yerine S’yi koymak… Hayını Sayın yapmak…

Mümkün mü bu? Asla…

Ne kadar yırtınsanız olamaz hayın sayın 
Boşa heveslenmeyin, boşuna uğraşmayın

Vahdet Nafiz Aksu

Rektörlük görevine atanan Prof. Dr. Muammer Yaylalı’ya başarılar diliyorum. Kurucu Rektörlük önemli bir görev… Temele konulacak ilk harcın kıvamı, yapının istikbalini etkileyecektir çünkü. Ön tekerlek nereye giderse, arkadakiler onu takip edecektir.

Yapılanma sürecindeki hataları sonradan düzeltmenin, yıkıp tekrar yapmaktan daha zor olduğunu nice ibretli örnekle yaşamıştır bu şehir!

Prof. Yaylalı, değerli bir memleket evladı… Bilimsel düzeyi, idari kabiliyeti, sosyal ve siyasal çevresi böyle ağır ve onurlu bir görevi rahatlıkla yürütmeye elverişlidir.  Şehir üst yönetimi ve tüm bürokratik kademelerin bu aşamada kendisine “tam kapasite” yardımcı olması gerekiyor.

Atatürk Üniversitemizin önderlik ve ağabeylik vazifesini en iyi şekilde yerine getireceğinden kuşku duymuyoruz. Bugünden tezi yok bir gönül ve eylem seferberliği ilan ederek kuruluş aşamasını tez zamanda “gelişme ve büyüme” aşamasına çevirmeliyiz.

Unutmayalım ki, ikinci üniversitenin devreye girmesiyle Erzurum Yüksek Öğretiminde yeni bir dönem başlıyor. Yeni ve bereketli bir dönem…

Teknik Üniversitemiz,  hiç kuşkunuz olmasın, yüksek ahlaklı bilim adamlarının yüksek bilim ürettiği “bilim ve teknoloji fabrikası” olacak ve kısa zamanda sesini ülke çapında duyuracaktır.

Teknik Üniversitemiz,  huşu ile raks eden Mevlevi dervişi gibi, bir eliyle evrensel bilimi devşirecek, diğeriyle milli değerlerimizi toplayıp onunla yoğuracak.  Evrensel bilim üretiminde, parmakla gösterilen, şöhreti dünyaya yayılmış yüksek kabiliyette bir merkez haline gelecek.

Daha önce de yazdık, önemine binaen tekrar edelim. Üniversitede başarı, bilimsel zekâyla mümkün olur, idari ve bürokratik ihtirasla, kişisel ikbal arayışlarıyla olmaz. Hele de üniversitenin “emzirme ve büyüme” döneminde idari ve bilimsel liyakat ne kadar yüksek düzeyde olursa, bilimsel atılım imkânı o kadar yüksek olur…

Umuyor ve hatta kuvvetle inanıyorum ki “gençlere yeni araştırma ufukları açmak, yeni metotların uygulanmasına fırsat vererek her öğrenciyi yarının kâşifi ve mucidi haline getirecek bilimsel ortamı hazırlamak”, Erzurum Teknik Üniversitesinin temel misyonu olacaktır.

YERLEŞKENİN, YERİ!

Sanıyorum, Sayın Rektörü bekleyen ilk mühim görev “yer tespiti” olacak. İnanıyorum ki, şehrin ortak aklı bu konuda yanılmayacaktır. Bizim gönlümüz, Erzurum ılıca güzergâhıdır. Uygun arsa varsa, hava alanı hattı da maksada çok uygundur.

İsabetli yer tespiti ve modern bir yerleşke inşası, bir de yerleşke içinde günün koşullarına uygun yurt planlaması konusunda titiz davranılmalıdır. Bu unsurlar, yetenekli öğrencilerin tercihlerinde rol oynayacaktır. Sanıyorum, kampus içi yurt inşasında ODTÜ ve Hacettepe örnekleri dikkate alınacaktır.

SU ÜRÜNLERİ FAKÜLTESİ VE PROF. ARAS HOCAMIZ

Yükseköğretim Kurulu’nun, Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi bünyesindeki Su Ürünleri Bölümünün fakülte olmasına karar vermesini sevinçle karşıladım.

Yıllardır bu bölümün başarılı çalışmalarını izliyorum. İlçe seyahatlerimde şunu müşahede ettim. Bu bölüm, “Bilimle yerel kalkınmayı mezceden” ilk ve belki tek üniversite birimi…“Arkadaş, Üniversite şehir kalkınması için ne yaptı ki?” iddia ve ithamına, üniversite yönetiminin işaret parmağını gururla uzatıp “İşte bunları” diyebileceği onlarca alabalık tesisinden başka hangi eser var,  söyler misiniz?

Bölüm, Fakülte olmayı çoktan hak etmişti. Bu sonuçta, Su Ürünleri Bölümü’nün kurucularından Prof. Dr. Sıtkı Aras’ın büyük emeği var.  Bölüm, onun mahir ellerinde büyüdü, bu hale geldi.

Bölümün fakülte olmasından sonra şöyle bir hayal ve beklentim var… Yönetim, emekliliğine çok az bir süre kalan Prof. Dr. Sıtkı Aras’ı, ilk dekan olarak atamalı. Ömrünü bölüme veren bu değerli fikir ve bilim adamının atanmasıyla fakültenin şerefleneceğine inanıyorum.

Sayın Rektör’ü, kurumsal vefanın kişisel vefa kadar önemli bir meziyet olduğunu idrak edecek mertebede bir şahsiyet olarak görmeseydim, böyle bir teklifte bulunma cüretini kendimde görmezdim.

Vahdet Nafiz Aksu

Şu dizüstü denen ufaklıkla ünsiyeti artırınca kitaplarımı nasıl da ihmal etmişim! Bu affedilmez vefasızlık kafama dank eder etmez, kadim dostlarla arama giren ‘laptop’u çantasına hapsedip, kütüphanemin raflarını şöyle bir karıştırayım dedim.

Ahmet Haşim Beyin “Bize Göre” adlı eseri geldi elime… Şöyle bir göz gezdirince kırmızı kalemle aldığım not dikkatimi çekti. “Rüşvetçi memurlar ya da test edilmemiş dürüstlük” diye yazmış, sonra da bir bölümün altını çizmişim.

Altını çizdiğim satırlarda Ahmet Haşim, Kırklareli taraflarında, bir çiftlikte misafir edilişini şöyle anlatıyor: Beni Karakaçanlar bir öğle yemeğine davet ettiler. Karakaçanlar sürüleriyle dağda dolaşan göçebe çobanlarıdır.

Keçi kılından örülmüş siyah çadırlar altında bir yamyam yemeğini andıran kuzu çevirmesini yedikten sonra etrafı gezmeye çıktık.

Dağlı çobanlar  “size prenslerimizi gösterelim” dediler ve henüz süt emen köpek yavrularını annelerinden ayırıp önümüze getirdiler. Bu yumuk ve zinde hayvanlar karşısında dağlı çobanlar anlattılar.

-Bizim topumuz tüfeğimiz köpeklerimizdir. Gece, kurda ve hırsıza karşı koyunlarımızı onlar muhafaza ederler. Her doğan köpek, bizim için yeni kazanılan bir kuvvettir, artık onlara nasıl baktığımızı anlayabilirsiniz!

- Köpeklerinize ne yedirirsiniz?

-  Köpeklerimiz sütten kesildikten sonra ölünceye kadar hiçbir gıdanın tadını bilmezler. Yalınız bazen bir köpek, kuzularla oynaşırken körpe bir kulak dişleri arasında kalır. Bu dakikadan itibaren artık köpek, etin ve kanın tadını almış, masum ruhu bir canavar ruhuna dönüşmüştür. Tabi evvela bizim bundan haberimiz olmaz.

Fakat her gün sürüden bir koyunun eksildiğini görerek köpeklerimiz içinden birinin azdığını ve kurt olduğunu anlarız. Gözetlemeye başlarız ve nihayet bulunca onu hemen öldürürüz.

Zira eti tadan, artık kuru ekmeğe dönemez.

***

Kitabı okuyuşumun üzerinden seneler geçmiş. O vakitler altını çizdiğim satırlar demek ki bana “rüşvetçi memurları” çağrıştırmış!

Yazıyı yazmadan önce gözlerimi kapadım, göz kapaklarımın ekranında dişleri kanlı etlere gömülmüş nice âdemoğulları belirdi!

Helalinden servet kazanıp memleketin gelişmesine, büyümesine vesile olanlara; istihdam imkânları sağlayıp fakir fukarayı iş sahibi yapanlara ne mutlu…

Başarı merdivenlerini alın teriyle tırmanıp vatanına milletine şanla şerefle hizmet eden bürokratlar; haramdan canavardan kaçar gibi kaçan memurlar, siyasetçiler başımızın tacıdır. Devleti dokuz şiddetindeki yolsuzluk depreminden koruyan sağlam temeller bunlardır işte…

İkbal ve yetki sınavına alınan kulun dişleri ete temas ettiğinde “masum ruhu canavara dönüşmüyorsa”, ne mutlu o er kişiye… Etten geçip, yetindiği kuru ekmek, onun cennet biletidir!

Vahdet Nafiz Aksu

Gazetede ”Erzurum Teknik Üniversitesi Rektör adayları görücüye çıktı” başlıklı bir haber okumak ne kadar keyif verici değil mi?

Bir zamanlar gözümüze erişilmez hayal gibi görünen “İkinci üniversite“ nihayet ete kemiğe bürünüyor. Prof. Dr. Muammer Yaylalı, Prof. Dr. Fahri Yavuz ve  Prof. Dr. Nuri Bakan’ın isimleri onaya sunulmuş…

Bu üç değerli memleket  evladının hepsi  böyle görevlerin üstesinden gelmeye ehil bilim adamları…Bakalım bu onurlu hizmet hangisine kısmet olacak, şimdiden uğurlu olsun!

Atanacak yeni Rektörü ağır ve onurlu bir mesai bekliyor. Kadrolaşmada “Liyakat”e azami dikkat gösterilmesi, Üniversite’nin çıkarınadır. İdari atamalar ve  akademik kadronun teşekkülünde bilimsel titizlik ve objektifliğin ikincil konuma itilmemesinin önemine işaret etmek isteriz.

Üniversitede başarı, bilimsel zekayla mümkün olur, idari  ve bürokratik  ihtirasla, kişisel ikbal arayışlarıyla  olmaz. Hele de üniversitenin “emzirme ve büyüme” döneminde idari ve bilimsel liyakat ne kadar yüksek düzeyde olursa, bilimsel atılım imkanı o kadar yüksek olur…

İşin başında idari ve bilimsel zaaf sergilenirse, üniversitenin hamuruna  hatalı maya çalınmış olur.  Meşhur sözdür, yığınaktaki hata zaferi imkansız kılar!

Eğitim öğretim deyince hatırıma geldi…“Araştırma ve bilim üretme merkezi olmaktan çok büyük öğretim kurumu olmakla yetinmek”  keyfiyetini Türk Üniversitelerinin temel zaafı olarak görüyorum.

“Yüksek okul karakterini” aşamayan yüksek öğretim kurumlarının, “Üniversiteleşme  iddiası” fuzuli çabadan  başka nedir ki?

Evet, hazır bilimi öğretmek  de önemli bir misyondur. Ancak “hazıra yeni bir şeyler katabilmek”, “mevcut bilim merdivenine yeni basamaklar ekleyebilmek”  asıl üniversal misyon olsa gerek!

Erzurum Teknik Üniversitesi,  temel hedefini sadece  “öğretim” değil de “gerçek araştırma”  ve “bilim üretimi” olarak belirleyip, icra edebilecek midir?

Umuyor ve hatta kuvvetle inanıyorum ki  “gençlere yeni araştırma ufukları açan, yeni metotların uygulanmasına fırsat vererek her öğrenciyi yarının kaşifi ve mucidi haline getirecek bilimsel ortamı hazırlamak”, Erzurum Teknik Üniversitesinin temel misyonu olacaktır.

Kurucu Rektör göreve başlar başlamaz elbette Üniversitenin fiziki koşullarını ayarlamak gibi çetin işlerle de uğraşacaktır. Umarız bu ağır ve zorunlu mesai; asıl “işe”, yani akademik yapılanmaya  ayrılacak kıymetli mesaiye tecavüz etmez.

Rahmetli Nurettin Topçu’nun ne kadar güzel bir tespiti vardır. “Doğu’da Üniversite mi kurulur” diye velvele koparanlara, merhum hemşehrimizin 1952 yılında verdiği muhteşem cevabı hatırlayalım:

“Doğu’da üniversite açılamayacağını iddia ediyorlar. Hâlbuki üniversite, cemaate bela olacak bedenlerin değil, fikirlerin barınacağı yerdir. Mütevazı bir kulenin çatısı da ona kâfi gelir.

Eski asırlardan kalma bir kral sarayı olan Sorbonne, içinde dolaşan adamlarla çatırdayacak kadar harap bir binadır. Fikir hayatına sahip olamayanlar ise, lüks ve sefahat içinde saraylarda sürükleniyorlar. Yalnız Erzurum Kongresinin toplandığı binada değil, bir köylü evinde de üniversite açılabilir. Çünkü onun gösterişe hiç ihtiyacı yoktur. Kendi tabii işleyişiyle bünyesini genişletir.”

Gerçek üniversitenin görevi, büyük binalar, saraylar dikmek değil; büyük insanlar, mucitler, kâşifler yetiştirmektir!

Atatürk Üniversitemiz kurulurken, hemen yanı başında ona rehberlik edecek bir ağabeyi yoktu. Teknik Üniversitemiz bu konuda daha talihli… Nice Üniversitelere kuruculuk yapan Atatürk Üniversitesi, bu kez ikisine önderlik edecek… Ne büyük talih ikisi için de…
Bu büyük eseri şehrimize kazandıran herkese tekrar şükranlarımı iletiyor, Rektör atamasıyla ete kemiğe bürünecek olan ikinci üniversitemize “bilimsel sonsuzluk” yolunda başarılar diliyorum!

Yarenlik

Parmaklarımın arasından
Tarifsiz bir aceleyle kayıp giden
Oltu taşı şu yadigar tespihin
Sihrine kapıldığım günden beri
Avuçlarımdan bakar dünyaya
Kara gözlerin

Parmak uçlarımla geliştirilen
Bu alışılmadık ünsiyet
Zikrin taaa kendisi olsa gerek

Bakın şu kapkara taşların
Ellerime ettiğine
Yapıştırdı gönlümü
Bir parça kağıt gibi
Gönlünün eteğine

Bazen uyuşmuş
Ve karıncalar doluşmuş
Narin bir parmak ucunun
Kapkara taşlara dokunuşunun
Farkı yoktur bilir misiniz
Sevda ve ayrılıkla titreyen
Dudakların buluşmasından

Ayrılık ipin kopmasıyla başlar
Toplanması muhal dağılan tanelerin
Ancak bir seher vakti bulunur izleri
Gecelerde kaybolan divanelerin

Hey gidi hey karanın egemenliği
Hey gidi aşk denen güzel şey
Seher olmak üzre hadi
Başlatalım yarenliği

Erzurum, 12.07.2004

 Vahdet Nafiz AKSU

Kılıçdaroğlu, siyaseti feci biçimde yanlış okuyan ve bunun sonucu olarak da feci hatalı kararlar alan bir lider görüntüsü vermeye devam ediyor

*********

CHP Genel Başkanı Sayın Kemal Kılıçdaroğlu, Pere Lachaise mezarlığına giderek, burada bulunan Yılmaz Güney ve Ahmet Kaya’nın kabirlerine karanfil bıraktı.”

Ziyaretlerin yankıları farklı oldu. Belli bir kesim ziyareti “gecikmiş bir vefa görevi” olarak algıladı ve alkışladı. Toplumun bir bölümü ise bu tavırdan rahatsızlık duydu.

Yılmaz Güney ve Ahmet Kaya, toplumda genel kabul görecek, ya da istisnasız reddedilecek sanatçılar değil.

Belli bir sol çevrenin hala hayranlık duyduğu, sevdiği, haksızlığa uğradıklarına inandığı kişiler. Buna karşılık daha geniş halk yığınlarının “sağlıklarındaki bazı davranış ve eylemlerinden ötürü” olumsuz şekilde hatırladıkları şahsiyetler.

Toplumun yüzde sekseni, “Yumurtalık savcısını hiç yok yere alnından kurşunlayan” Yılmaz GÜNEY’İ, “Cezasını çekmiş olsa da” bir katil olarak hatırlıyor.  Bir kesim için ise o,  “meslek hayatını ödüllerle süslemiş büyük sinemacı”

Ahmet KAYA, sevenleri için önemli bir müzik adamı. Toplumun bir kesimi onun adı geçince “Öcalan posterli PKK konserlerinde coşkulu ve mutlu icrasını hatırlayıp”  öfke duyuyor, hala…

CHP Liderinin, toplumun önemli bir kesiminde olumsuz çağrışımlar uyandıran bu kişilerin mezarına koşuşu, şefkati yüreğinden kopup gelen samimi hislerden mi kaynaklanıyor? Yoksa bu “mezar açılımı” siyasi bir girişim mi?

Bu hareketin oy getireceğini düşünen parti kurmayları  yanılıyorlar. Bu tür şekli açılımların Türk seçmen yapısını bilenler için anlamı “kapanımdır.”

Dün bu konuyu tartıştığımız dostumun sözleri hala kulaklarımda yankılanıyor: “ Türk solu kendi türbelerini inşaya soyundu. Nazım’dan başladılar, Güney’den, Kaya’dan çıktılar! Yakında sol şaşkınlar bu mezarlara kırmızı, sarı, yeşil çaputlar bağlamaya başlarlarsa hiç şaşmayacağım!”

Kılıçdaroğlu, siyaseti feci biçimde yanlış okuyan ve bunun sonucu olarak da feci hatalı kararlar alan bir lider görüntüsü vermeye devam ediyor.

GÂVURA GÂVUR DEME!

“Öyle Bir Geçer Zaman ki” adlı dizi sanırım epey reyting yaptı. Ben de birkaç bölümünü izledim.

Diziyle ilgili ilginç bir eleştiriyi geçenlerde okumuştum… Evin oğlu, babasının hediye ettiği saati satıp mandolin almıştı. Baba bunu öğrenince mandolinle bir güzel dayak çekmişti oğlana…

Rol icabı bu dayağın oyuncuyu fazla hırpalamaması için, oyuncunun sırtına minder bağlamışlar! Dayak sahnesindeki minder yönetmenin gözünden kaçmış, ama dikkatli izleyici affeder mi?

Meğerse yönetmenin gözünden kaçan sadece minder değil. Dizide yuva yıkan kadın rolündeki “Carolin” karakterine, babaanne Hasefe karakteri “Gâvur” diye hitap ediyor!

Başbakanlık İnsan Hakları Başkanı Mehmet Yılmaz Küçük, hemen olaya el koyuyor! Açıyor telefonu yapımcıya diyor ki “Ayıptır, gâvura gâvur demeyin! Bu göbekten ayrımcılıktır. Bu tür ayrımcı kelimelerin kullanılmaması gerekir. Bu filmi izlerken bir yabancı kadına karşı gâvur denildiğinde hep birlikte “iyi dedi” diyoruz. Burada eyleme odaklanılsın, kadının yabancılığına odaklanmasın. Ahlaksız kadın dese kimse bir şey demez”

Haberi okuyunca biraz şaşırdım, azıcık da üzüldüm..

Şaşırdım, işine, mesaisine böyle sadık bir bürokratı var ülkemin… Gâvura bile gâvur denilse hassasiyet gösteriyor. Türkiye’nin Tanzimat fermanıyla eriştiği medeni seviden bu çağda geri düşmememiz için didiniyor!

Üzüldüm… Yıllardır dizi bombardımanı altındayız. Aşk gibi ulvi bir duygu perde yapılarak nice ihanetler, rezillikler, bayağılıklara “meşruiyet kazandırıldı”…Çoluk çocuk en çarpık ilişkileri kanıksadı… “Aaa bu da olabiliyormuş, olunca da hiçbir şey olmuyormuş!” anlayışı hâkim oldu. Ahlaki frenler patır patır patlatıldı.  Gür bir ses, kararlı bir seda çıkıp demedi ki ” Bu göbekten ahlaksızlıktır!

“Bu memlekette gavur olmak varmış, anasını satayım” diyesim geliyor da İnsan Hakları Başkanı gözümü korkuttu, vallaha!

VAHDET NAFİZ AKSU

İş odur ki, üç yüz altmış beş gün; her saat, her dakika gönül bayram halinde ola. Her nefeste can cananı bula.

Her lahza gönül, gürbüz koçlar misali, her hücresine bir bıçak sala; her zerresini huuu deyip, Mevla’ya kurban kıla. Tabak tabak etlere gönüller sos yapıla, fakir fukara sofrasına itina ile konula.

Büyüklerin haneleri sadece dört gün değil, ömrü billâh yol edile…

Kurban kanı akar akmaz temiz toprağa, ruhlara al al kanatlar takıla… Her dem o kanatlarla ilahi huzura çıkıla.

“Gardıroplar markalı elbiselerle dolu, bayramlık da neymiş” denilmeye, daha arifeden yavrulara cıcık cıcık elbiseler giydirile…“Bayram benim neyime” sitemiyle çoluk çocuğa bir çorap dahi alamayanlar zinhar düşünüle… Fukara evladına giydirilecek bir gömlek bile “Cennet hilati olarak geri gelecektir” böyle biline…

Üç yüz altmış dört gün gurur, kibir, haset pasıyla simsiyah olan gönül aynamız, aman ha dostlar, gözyaşı ve dua ile bir güzel cilalana, siline…

Hiç değilse bir an kurbanlık hayvanın can vermeden önceki bakışlarıyla bakıla, hakkın gözlerine…

“Kanı, eti erişmez” kurbanın hakka… Erişecek olanı bul, takdim et… İki cihanı nurdan kalkanlar ile tahkim et… Nedir o dersen; arın tenden candan, hakka passız, pussuz bir gönül ver.

Sevgisi eksik olana sevgi, övgüsü eksik olana övgü, aşı eksik olana aş ver… Et, börek, pide zor gelirse bir ince lavaş ver! Şu karda, kışta, kıyamette odunu olmayana odun, kömürü olmayana kömür ver!  

“Bir nefes ötede yârin, kurban ol sen de arın” de, nefsinin kulağına… Vuslat, can vermekledir, şan vermekledir, nam vermekledir… Can ver, şan ver, nam ver yaratana; zindan kıl dünyayı şu iblis alçağına!

Beden nemrutunu şöhret, şan, gurur, kibir limuzinlerine bindirip “Âlem bana kurban olsun” cakasıyla tur atmaktasın, bayram seyran dinlemeyip… Peygamber, kuru hasırlarda uyurdu, sen atlas döşeklerde yatmaktasın…

Menzilin senin cennet-i âlâmıdır? Cehennem zebanilerinin ayak kıltı mıdır? Var sen düşün! Kıldan ince kılıçtan keskin sıratta, nasıl altından kalkabilir ki, elli montofon kurban etsen, bu yükün!

Özü arınmaktır kurbanın;  kirden, pastan,  kibirden, şirkten… Ey kul! Sen ki firavunlar gibi görkemli saraylarda barınırsın, üç damla kurban kanıyla söyle, nasıl arınırsın!

Ey ayakları cennet ibrişimleriyle bağlı kınalı koçum, vakit saat geldi işte… Zat-ı yegânenin şavkıyla nurlanan gözlerinle… Bakıyorsun şu an gözlerime… Ruhundan kanat tak da eriştir Cenab-ı Hakk’a, dua diye mırıldandığım şu değersiz sözlerime…

Ve gelin kullar ses sese verip şöyle seslenelim Mevla’mıza… Cihan Padişahı Kanuni Sultan Süleyman Han’ın sözleriyle:

KABE’DİR KUYUN NİGARA GELMİŞİZ KURBAN İÇİN
DOSTUM ETMEZ MİSİN UŞŞAK’I KURBAN VAKTİDİR

(Ey sevgili mahallen Kâbe’dir, kurban için gelmişiz/
Dostum, âşıkları kesmez misin, kurban zamanıdır)

Şimdi de VNA bir sual sormakta sana… Haydi, ver cevabını, al bir hac sevabını:

Bir koç kurban etmek ile bayramı buldun mu sen
Çıkıp arz-ı muallâya seyranı buldun mu sen
Kurban ile boğazlanıp kurban olmaktır bayram
Kurban ile kanatlanıp Mevla’nı buldun mu sen

Tebrik metni şöyle: “Mübarek Kurban Bayramınızı en içten duygularımla tebrik ederim. Bu vesileyle, ülkemizin huzuruna, birlik, beraberlik ve kardeşlik bağlarımızın pekişmesine, manevi değerlerimizin yükselmesine önemli katkılar sağlayan onurlu ve kutsal görevinizde başarılar diler, ailenize, komşularınıza ve hemşehrilerinize selamlarımı, saygılarımı ve sevgilerimi sunarım”

Eski tip sol zihniyetin sakat mı sakat, haksız mı haksız, nezaketsiz mi nezaketsiz bir “Din adamı” algısı vardır.

Bu itici, incitici anlayış, eski Türk filmlerinde nasıl da sırıtır. İmamlar, filmin kötü adam karakterini hiç aratmaz, hatta elinde ilaçlı gazozuyla masum bakirelerin peşinden koşan tecavüzcüler bile hoca efendileri oynayan karakterlerden masum gösterilirler.

“Vurun Kahpeye” edebiyatının baş kışkırtıcı olarak damgaladığı din adamları, uzun yıllar bazı siyasi yapılarca da “Mürteci sanık” yaftasıyla dışlanıp durdu.

Cumhuriyet Halk Partisinin Anadolu’ya bir türlü nüfuz edemeyişinin birçok sosyolojik nedeni olabilir. Ama bence en büyük neden toptancı bir hüküm verişle “Din adamlarıyla” parti arasına örülen çin setleriydi.

Sayın Deniz Baykal’ın son dönemlerde “Partiyle dini çevreleri barıştırma”  çabalarına parti içinden ciddi direnç geliştiriliyordu. Partinin ikinci adamı hacca gitmek niyetindeki vatandaşın şahsında Yüce Peygamberimizle alay edebiliyordu.

Anadolu halkının canından aziz tuttuğu inançlarını hafife alacaksın, sonra da o hissiyatı yok saymadan politika yapan partileri mürteci olarak yaftalayacaksın…

DP, AP çizgisindeki merkez partileri, CHP sözcülerince yıllar boyu irticaın kaleleri olarak itham ve ilan edildiler. AKP hakeza öyle… CHP’ye oy veren dindar insanlar da bu durumu hem kendilerine, hem de halka izahta zorlandılar.

Bir büyüğüm anlatmıştı. Demokrat parti döneminde, il başkanı, milletvekili adayı ve parti yetkilileriyle Ovacık nahiyesinin bir köyüne seçim çalışmasına gitmişler… Köye girişleri namaz vaktine denk gelmiş. Abdest alıp camiye girmişler. O zamanlar her köyde imam yok, müezzin yok. İl başkanı geçmiş imamet makamına, vekil adayı kamet getirmeye başlamış.

Cami çıkışında köylünün biri diğerine demiş ki “Gardaş bunlar hem gılirlar, hem gıldirirlar, bizim rayımız bunlarındır!”

CHP çizgisinin yıllardır “Cami eksenli siyaset” diye dışladığı “Halkın değerleriyle barışık” siyaset anlayışını din istismarıyla karıştırmamak lazım.  Dini siyasete alet edenler olmadı mı? Elbette oldu. Bunu yapanları hoş mu karşılamalıyız? Elbette hayır…

Amma velâkin, dinin d sini siyasete yaklaştırmayalım anlayışı, samimi dindarlarla siyaset köprüsünü yıkmak olur ki… Bunu varlık nedeni sayan Parti, boğaz köprüsünün bir yanında kalır, halk diğer yanında… Buluşturabilirsen buluştur artık!

Sayın Kılıçdaroğlu’nun,  din adamlarına bayram tebrikini okuyunca bunları düşündüm. Türk siyaseti adına sevindim.

Yüzde doksanı kendini yetiştirmiş, bilgili, yüksek seciye ve ahlak sahibi din görevlilerini, önemli bir partimizin nihayet hatırlayışı olumlu bir gelişmedir. Bir başka parti yapsa “Dini istismar ediyorsunuz” diye eskiden velvele koparan bir siyasi çizginin bu doğru çizgiye gelmesi alkışı hak ediyor.

Din adamlarının CHP liderince “Manevi değerlerimizin yükselmesine önemli katkılar sağlayan onurlu ve kutsal görevler ifa eden” kişiler olarak tarifi benim kulağıma hoş geldi, ruhumu okşadı. Önder SAV CHP’sinin “Kırmızı kart” gösterdiği din görevlilerine, KILIÇDAROĞLU CHP’nin bayram kartı göndermesi sizce de önemli ve sevindirici bir siyasal evrim değil mi?

CHP’NİN altı okuna baktıkça “Bu okların biri dinime inancıma mı saplanacak acaba?” diye  “Adeta genetik siyasi bir refleksle”  içinden tedirgin olan halk, altı oku gördüğünde “Bu oklar inancımın, dinimin de teminatıdır” dediği an, CHP’yi, iktidar alternatifi partiler arasında sayabiliriz… Aksi halde CHP muhalefet demirbaşı olmaya devam edecektir!

Mekanın Cennet Olsun Âşık İhsanî

Mevlüt İhsanî, Şenkaya’mızın yetiştirdiği değerli bir zattı. Âmâ idi, amma gönül gözü derin sırları görenlerden… O yüzden şiiri pek derin ve coşkuludur.

Bir şiirinde şöyle demişti:

İnsan sıfatıyla halkolan kullar

Mücevher kafalar sanatkâr eller

Allah Allah deyip çarpan gönüller

Ten çürür bu diller çürü mü bilmem

Evet, vakit saat tamam oldu, o da yürüdü hakka… Dediği gibi teni elbet çürüyecek “Bu diller elbet çürümeyecek”  Ondan önce göçüp giden üstatlar dememiş miydi “Ölürse tenler ölür canlar ölesi değil!”  Allah rahmet eylesin. Fatihalarla birlikte hatırasına bir dörtlük söyledik, görelim ne söyledik;

hsan eyleyince Mevla kuluna

Koyar onu âşıkların yoluna

Garipti dünyada İhsanî baba

Kavuştu nihayet tek mahbubuna

Vahdet Nafiz AKSU

Geçen sene yapılan Ankara Trabzon günlerine 300 binin üzerinde ziyaretçi katıldığını okumuştum. Geçen ay yapılan Malatya günleri de çok görkemli geçti.

Ankaralılar, dört gözle Malatya, Trabzon, Rize, Çorum günleri gelse de gidip oranın yöresel lezzetlerini taksak diye bekliyorlar. Bu etkinliklere Başta Sayın Başbakan olmak üzere hükümet erkânı tam kadro katılıyor, şehirlerin tanıtımı etkili bir biçimde yapılıyor.

Malatyalı bir dostum geçenlerde bana şöyle dedi: ”Bu Erzurumlular da kadayıf dolmasını methedip dururlar, meğerse çok da matah bir şey değilmiş, pek hoşlanmadım!”

Bunu söylerken biraz da beni kızdırmak istediği belliydi. “Neden bu kanıya vardın, nerede yedin kadayıf dolmasını”

“Eş dost, çoluk çocuk Malatya günlerine gitmiştik, orada ikram ettiler bize.”

“Malatyalıların yaptığı kadayıf dolması o kadar olur” diye geçiştirdim,

Düşünebiliyor musunuz, bizim mutfağımızın en tanınmış ürünleri bile başka illerce sahipleniliyor. Bu güzel, sevindirici bir şey… Memleketin her köşesi bizim, elbette mutfağımız da müşterek.

Ancak bu sohbet, “Şöyle yeri göğü ayağa kaldıracak kuvvetli bir Ankara Erzurum günleri yapılmalı” hayalimi iyice depreştirdi.

Tarihi, kültürü, mutfağı ile yüzük kaşı gibi parlayan Erzurum’un sesi neden buralarda cılız mı cılız çıkıyor, geleneksel olarak böyle tanıtım organizasyonlarına neden imza atılmıyor,  neden ortalık davul zurna sesiyle ortalık ayağa kaldırılmıyor?   İhtiyaç mı yok, kimsenin umurunda mı değil?

Erzurum’un, ekonomisinden kültürüne, turizminden mutfağına kadar her yönüyle Türkiye çapında daha iyi tanıtılması için büyük çapta etkinliklerin düzenlenmesine ihtiyaç olduğuna biz inanıyoruz.

Haksızlık etmeyelim.

Hemen hemen tüm büyük illerimizde faaliyet gösteren Erzurum dernek ve vakıflarının kendi çaplarında yapmaya çalıştıkları hizmetleri ben takdire şayan buluyorum.

Geçen yıllar ESAV, bazı belediyelerin açtığı stantlarda yerel kültürümüzü tanıtmaya çalışmıştı. Ancak bu tür kısmi ve içe dönük yerel çabalar, büyük bir kentin tanıtım atağını omuzlayacak kapsam ve kudrette değildir.

Bu alanda istenen sonuçların alınabilmesi, öncelikle bu teşkilatları da içine alacak büyük çaplı organizasyonları gerekli kılıyor.

Diğer illerin başarıyla uyguladıkları  “ŞEHİR DIŞINDA ŞEHİR GÜNLERİ” organizasyonları, Erzurum için de örnek teşkil edebilecek başarılı organizasyonlar olarak görüyoruz.

Erzurum Strateji Merkezi (ENER)  29 Ekim’de kamuoyuna açıkladığı öneri paketinde bu konuyu ele almaya çalıştı.

Ener, bu tür etkinliklerin önümüzdeki yıl itibarıyla“ERZURUM GÜNLERİ” adı altında başlatılmasını teklif ediyor.

Öncelikle Ankara ve İstanbul’da düzenlenmesi önerilen etkinliklerin şehrin kurtuluş yıldönümü olan 12 Mart kurtuluş haftasında icrası uygun görülüyor ve deniliyor ki:

“Böylece, her yıl alışılagelmiş rutin bürokratik ağırlıklı kutlamaların yerini büyük tanıtım organizasyonları ve şenlikler alacak, bu sayede Türkiye, aynı zamanda kendi bozulmamış öz tarihi ve kültürü demek olan Erzurum’un köklü tarihi ve zengin kültürünü daha yakından inceleme imkânını bulacaktır.”

Şehir üst yönetimi, belediyeler, sivil toplum örgütleri ve şehir dernekleri; kendi görev alanlarındaki bu işi de siyasete, Milletvekillerine havale edip, işin içinden çıkmaya kalkışamamalılar.

Bizce öneri dikkate değerdir, tartışılarak olgunlaştırılmalı ve mutlaka uygulanmalıdır. Bu tür uygulanabilir ve yararlı teklifler “Umursamaz bir sükûtla” geçiştirilmemelidir, değil mi?

Vahdet Nafiz AKSU