Yerkürenin neresinde olursa olsun, o coğrafyanın insanları doğanın kendilerine sunduğu ana malzemeyi kullanarak bulundukları mekâna uygun etkinliklerle hayata ve o yere bir anlam katarlar.

Erzurum’da 25. Üniversitelerarası  Kış Oyunları’nın yıl dönümü nedeniyle  bu yıl ‘Kış Sporları Festivali’ düzenledi.  Bu festival belki dünya için bir detaydır; ama Erzurum için altı kalın çizgilerle çizilerek pekiştirilmelidir.

Erzurum Valiliği ve Buz Hokey Federasyonu tarafından ilki düzenlenen bu festivalde elbette bazı eksiklikler olacaktı; ilk kez yapılan festival bir sonraki festivalin taslağıdır. Bu festivali geleneksel hale getirerek daha görkemli ve daha evrensel boyutlulara taşımak ise bu kentte yaşayan herkesin ve özelliklede yerel yöneticilerin başlıca görevi ve sorumluluğundadır. Tüm eksikliklerine rağmen, kısa bir zaman diliminde bu organizasyonu gerçekleştirenlere ve emeği geçenlere ise teşekkür edilmelidir.

Festival kapsamında düzenlenen  bir çok etkinlik vardı. Örneğin kapanış günü kar yüzünde kayan yıldızlara benzeyen meşaleli kayak gösterisi gerçekten görülmeye değerdi. Birçok Erzurumlu gibi beni en çok etkileyen ise, Yakutiye Medresesi’nin  önünde yükselen kardan sanat eserleriydi. Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü öğrenci ve mezunlarının ellerinde şekillenen  kar yığınları belli bir zaman sonra eriyip gidecek; ama fotoğraf makinalarının kadrajında ve anılarımızda ise yerlerini hep koruyacak.

Çocukluk yıllarımda kâh köyümde, kâh Erzurum sokaklarında gözüm gibi baktığım kızağımla çocuk keyfi yaparken,  üzerinde kaydığım bu beyazlığın günün birinde altına dönüşeceğini düşünmüştüm, dersem elbette yalanın okkalısını kantara koymuş olurum. Ancak o zamanlar bile kar karakteri ile büyüyen biz çocukların, yakacak parasını düşünmeden bu beyazlığı sevmediğimizi kim söyleyebilir ki!… Kaç çocuk sıcak yatağında yatarken, gündüz yaptığı kardan adamın gece ayazında üşüdüğünü düşünmemiştir acaba!.. Çocukların safça ve hesapsızca sevdiği bir şey kötü olabilir mi hiç!

Kış mevsiminde dağlarında ve sokaklarında kar bekleyen Erzurumlu,  vakti geldiğinde eğer yerde iki karış kar görmezse huzursuz olur,  yetişkinler pek hayra saymaz karsız geçen mevsimi. Korkar,  havalar değişirse adamlığımız da değişir, diye. Çünkü, kar karakterini almıştır bu coğrafyanın insanları, öfkesi de, sitemi de, küskünlüğü de kar gibidir; buz kadar keskin olsa da bu duyguları, zamanla erir ve yerini değişmeyen sevgiye bırakır!

Ne olur yani; bu kent adına sorumluluk alanlarda görevlerini çocukların o safça ve hesapsızca sevgisi gibi yerine getirse, kar karakterinde yaşasa…

Sabah kar kokusuyla sokağa çıkmak ve birkaç çocuğun üşenmeden yaptığı kardan adamla selamlaşmak güzel şey!

Ve güzel şey be kardeşim, Erzurum’da yaşamak!

Orhan BOZKURT

İşte kapalı buz salonları…

İşte kayakla atlama kuleleri…

İşte Konaklı, Palandöken, Kandilli…

…Ve artık gözlerini Erzurum`a çeviren turizm yatırırmcıları…

Bunlar kent adına sevindirici gelişmeler, bu anlamda emeği geçen herkesi alkışlıyor, kutluyoruz… Bir yıl önce dünyanın gıpta ile izlediğ dev bir organizasyona evsahipliği yapan Erzurum, daha nice uluslararası organizasyonlara imza atacak. Bunu başaracak altyapıya, teknik beceriye, insan kaynağına sahip bu kent…

Bundan kimsenin şüphesi olmasın…

Ancak, biz gazetecilerin görevi güzel gelişmeleri alkışlamak olduğu gibi, bir yerlerdeki sorunlarıda yüksek sesle dile getirmek değil mi?

O zaman lafı hiç eğip-bükmeden son zamanlarda kış sporları alanında Erzurum`da yaşanan tartışmaların adını net olarak koymalıyız. Kimse kusura bakmasın!.. Erzurum`da kelimenin tam anlamıyla bir kayıkçı kavgası yaşanıyor. Ve bu kavga tüm umudunu Kış Sporları ve Kış Turizmi`ne bağlayan Erzurum`a ciddi zarar veriyor.

Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü (GHSİM) ile Türkiye Kayak Federasyonu arasında ki bu kavgaya devlet otoritesinin artık kesin anlamda nokta kayması şart. Baksanıza, Gençlik ve Spor Bakanı Sayın Suat Kılıç`ın taraflara yaptığı sözlü uyarılar da, Vali Sebahattin Özürk`ün iyi niyetli, çözüm odaklı yaklaşımlarını da umursayan yok…

Kamuoyundan ne kadar gizlensede FIS Kıtalararası Kayakla Atlama Yarışları`nda görüldü ki;artık mızrak çuvala sığmıyor. Zorunlu olarak bir araya her geldiklerinde yapmacık bir gülümsemeyle objektiflere poz vererek, dayanışma içerisisnde olduklarını ispata çabalayan taraflar aslında iki düşman kardeş… (-ki dün çok güzel bir örneği Palandöken’de yaşanmış…)

Kayak Federasyonu ile Gençlik Hizmetleri Spor İl Müdürlüğü arasında iyiyden iyiye kangrenleşen bu kavganın sebebi malum Erzurum`daki spor tesisleri…

Önceliklede Kayakla Atlama Kuleleri…

Sorun, bu tesisileri kim işetecek?

Gençlik Hizmetler ve Spor İl Müdürlüğü mü?

İlgili Federasyonlar mı?

Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdüdrlüğü`nün bu alanda ciddi teknik elaman sıkıntısı var… Hükümetin ise sporu federasyonlar üzerinden yönetme politikası…

GHSİM İl Müdürü Fatih Çintimar, bu politikanın bilinciyle Buz Hokeyi Federasonu Başkanı olarak buz tesislerinin işletmesini bir şekilde garantilemş durumda.

Kayak Federasyonu ise Türkiye genelindeki tüm Kayak Merkezleri`nin işletmesinne rağmen halen Konaklı ve en önemlisi de Erzurum Kayakla Atlama Kuleleri`nin işletmesinde söz sahibi değil. Federasyn, kulelerinde kendilerine verilmesini istiyor. İşte dananın kuyruğu da burada kopuyor… Ve bu anlamsız kavga ile  Erzurum, yakaladığı tarihi bir şansı ve sinerjiyi hoyratca tüketerek umutsuzluğa, belirsizliğe sürürkleniyor.

Anlayacağınız  doğal olarak kimse kontrolü altındaki gücü bir başkasıyla paylaşmak  istemiyor. Ancak doğal olmayan Sayın Fatih Çintimar ile Kayak Federasyonu Başkanı Özer Ayık`ın kişisel beklenti ve içselleştirdikleri öfkelerini bir kenara bırakmamaları…

Doğal olmayan; bu kayıkçı kavgasını uzatmaları halinde kısa bir gelecekte bu alanda ikisininde birikimlerine, yeteneklerine yazık edecek olmaları…

Doğal olmayan; basit şark kurnazlıklarına Erzurum`u alet etmeleri… Kayak Federasyonu`nun tutarsız açıklamaları, pervasızca kıyamet  koparmaları… (Eylül ayında yapılacak yarışların iptal gerekçesi mesela… Hani atlama kulelerindeki teknik aksaklıklardan dolayı o yarışlar iptal edilmişdi…)

Doğal olmayan; GSHİM`nin basit bir elektrik arızasını asrın skandalına çevirecek kadar teknik birikimden yoksun elamanları  ülkenin gözbebeği yüzlerce trilyonluk tesislerin sorumlusu olarak istihdam etmesi….

Doğal olmayan; Hangi kriterlere göre seçildikleri belli olmayan, eş-dost hatırına yurt dışına taşınan, aylarca eğitilen, kampa alınan ancak evimizde düzenlenen basit bir yarışmaya dahi tek sporcu ile katılmamız…

Doğal olmayan; Bu iki spor adamınında artık sporu, sporun evrensel kurallarının dışına taşımaları…

Doğal olmayan; Bu yazıdan sonrada hemen `aramızda ne kavga var ne çekişme, biz Türk sporu ve Erzururm için varız…` mealinde açıklamalar yapacak olmaları…

Ve doğal olmayan; Bu güç savaşı ile iyice ortalığa saçılan ve kente yayılan kokuşmuş çöpleri halen daha birirlerinin görmeyerek halının, pardon karın altına itekleme gayretleri…

Orhan BOZKURT

“Spor federasyonları özerk olmalı…”  gereklilik kipi kullanılarak, mutlaka gerçekleşmesi gerektiğini belirten yukardaki bu cümle rahmetliTurgut Özal’a ait.

Özal’ın Futbol Federasyonu ile başlangıç yaptığı ve “yarı özerk” hale getirdiği bu branş zamanla milyon dolarların döndüğü dev bir sektöre dönüştü.  Ak Parti iktidarıyla da spor organizasyonları farklı bir ivme kazanarak Türkiye’deki gündemde gerçek yerine kavuştu.

Sporcu kişiliğe sahip olan Başbakan Erdoğan, Özal’ın bu yarım kalan hayalini hayata geçirmekle işe başladı ve çıkarılan bir yasa ile tüm federasyonların özerkleştirilmesinin önünü açtı…

İşte dananın kuyruğu da burada koptu!

Artık herkesin etine göre bir budu, başarısına göre bir bütçesi olacaktı…

Federasyonların özerkleşmesiyle spordan  devlet vesayeti kalkmıştı…

Kalkmıştı da; birirleri hiç boşuna yırtınmasın!… UEFA Kupası Finali de, Dünya Basketbol Şampiyonası da, 2011 Erzurum Universiade Kış Oyunları da hep bu özerk yapının, devlet denetiminde alınmıştı… (Başbakan Erdoğan’ın özel teminat mektupları unutulmasın…)

Futbol sektöründe nelerin döndüğünü artık bugün hukuk; hem de uluslararası hukuk konuşuyor…

Basketbol ise tam bir dipsiz kuyu… Düşünsenize NBA’ da ortalık karışıyor; rüyamızda göremeyeceğimiz yıldızlar Türkiye’deki parkelerde top sektiriyor…

Şimdi bu genel girişten sonra öze dönelim… Ülkemizde, profesyonelleşen futbolun bütçesi; kendi yayın gelirleri, sponsor destekleri, lig isim hakkı, marka değeri ve şans oyunları gibi kalemlerle yüzlerce milyon liraları aşan dev bir ekonomi oluştururken, devletimiz 2011 yılında sizin vergilerinizden; 56 spor federasyonuna 333 milyon TL (333 trilyon lira) kaynak aktardı…

Basketboldan (76 milyon TL) sonra en büyük payı ise Kayak Federasyonu (35 milyon 100 bin TL) aldı. Bu rakamlara milyon TL’leri bulan diğer sponsorluk ve Spor Toto destekleri ise  dahil değil…

BU PARALAR NASIL KULLANILIYOR?

Dedik ya öze dönelim… Bizim konumuz, başta kayak olmak üzere kış sporları… İşte yıllarca birkaç iş adamının desteği ve kayak sporuna gönül vermiş bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıdaki insanın omuzlarında büyüyen bu spor, 2004 yılındaki sporda çeşitlilik projesi sayesinde birden sosyete eğlencesi olmaktan çıkıp toplumsal bir kalkınma projesine dönüştü… Erzurum, bir kış kenti ve coğrafik yapısıyla kayağın kaynağıydı, o zaman bu işin kaymağını da yemeliydi…

Palandöken’iyle ülke genelinde bir marka olan bu kent, birkaç spor öngörüsüne sahip centilmenin girişimi sayesinde önce 2009 Dünya Üniversitelerarası Kış Oyunları`na talip oldu. İlk deneyim başarısızlıkla sonuçlandı; ama pes edilemedi!.. Ve  2011 Dünya Üniversitelerarası Kış  Oyunları 2007`de Erzurum`a alındı… O zaman kollar sıvanmalı hemen işe konulmalıydı…

Öylede yapıldı…. Üsküp’ten  Anadolu’ya gelip ve bu dağları, bu beyaz nimeti görüp futbola olan hayranlığını unutan Asim Kurt’un (Türkiye’ye kayağı tanıtan kişi; ki 30 yıl Kayak Federasyonu Başkanlığı yaptı), İsmet Ülker’in, Erdoğan Üstünsoylu’nun ve Murat Dedeman’ın bir veliahdı olmalıydı…  O da  bulunmuştu… Bizim İspirli Özer Ayık…

Kayağın artık mevsimlik ve eğlencelik bir spor olmaktan çıktığı bu dönemde bin bir ihtişam ve kampanyalarla seçime giren usta spor siyasetçileri bir anda  kendilerini geri iterek ziraat doktoru Özer Ayık’a bu karlı, pardon ballı koltuğu bırakıyorlardı…

Seçimlerde Ayık için kesenin ağzını açan kar’ı, kâr bilen Spor ailesi de seçimleri takiben desteklerinin karşılığını almaya başlamışlardı…

Önünde 2011 gibi bir organizasyon, kasasında trilyonlarca para olan Özer Bey de, hemen İtalya’daki oyunlara katılan Milli takımın tüm malzemelerini bu karlı spor mağazasından hem de ihalesiz alıyordu…

Milli takımı bir gün bile çalıştırmamış olan, hatta milli formayla katıldığı olimpiyatlarda yarış parkurunu bulamayan; ya da parkurda kayıp olma `arifliğini` gösteren `atak` sporcuları ise milli takımın başında antrenör olarak yarışlara götürüyordu!

Bu ilişki o gün bugündür devam ediyor… Ve bu ilişkinin o günden bu güne cirosunun 10-15 trilyon lirayı geçtiği iddia ediliyor…

 BE KARDEŞİM SEN FEDARASYON BAŞKANI MISIN, MÜTEAHHİT Mİ?

Bu bizim İspirliler, Allahları var her işin üstesinden gelir… Hani derler ya; “İşi ekmekçiye ver, bir ekmek de üste…” tam da öyle işte!

Özer Bey de işini bilenlerdendir… Mesela bir de 2011 Universiade ihaleleri var ki; evlere şenlik… Malum bu 2011 için yapılan tüm tesisler ve altyapılar ya Kayak Federasyonu, ya da Gençlik Spor İl Müdürlüğü üzerinden gerçekleşti… Yani Palandöken ve Konaklı’da  kral Özer  Bey, Kiremitliktepe’de ve kent merkezindeki buz tesislerinde Fatih Çintimar`dı…

Örneğin, bir Fransız firması Palandöken`de telesiyej yapmış… Bu firmanın Türkiye temsilcisi ve şu andaki ortağı kimdir?

Bu şirket ne zaman kurulmuş ve halen Palandöken’de hangi hizmetleri yürütmektedir, ayrıca bu şirket 2011 ve diğer iller için Kayak Federasyonu’na kaç adet  kar tanzim aracı (snowtrack)satmıştır?

Yine bu şirketin Türkiye’ye getirdiği 2. el makinelerin şuan için acaba kaçı hizmet vermektedir?

Tanesi en az 150 bin EURU ödenerek alınan bu makinelerden şu anda kaçı çalışmaktadır?

Ve bunları ithal eden malum firma hangi servis hizmetini vermektedir?

…Ve daha neler, neler ve su tutmayan göletler… Sahi bunları kimler yaptı kaça yaptı Özer Bey?…

Bu iddialar, bize kadar ulaştığı gibi Gençlik ve Spor Bakanı’nın önüne de gider… Ve Bakan Bey, Federasyon Başkanları toplantısında herkesin önünde sorar ; “Özer Bey… Özer Bey, sen müteahhit misin Federasyon Başkanı mı?..”

Ama bu yeter mi!..

Tüyü bitmemişin yetimin; Sayın Başbakan’ın tabiri ile ` fakir – fukaranın, garip-gurabanın`hakkı bu kadar da har vurup harman savrulur mu?…

Sayın Bakan; bu iddialar bir fırçayla geçiştirlecek cinsten mi?..

“O” DERİN SİYASET DEHASI, PİSTLERİN ŞAMPİY0NU, BUZUN KRALIDIR…

Önceki gün  Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Küçükler’in basın toplantısını izlerken konu yine döndü dolaştı bu 2011 Dünya Üniversitelerarası Kış Oyunlar`na, yapılan tesislere, aday olunması düşünülen Kış Olimpiyatları’na geldi… Zaten bizim bu yazımızın çıkış noktasıda oradan kaynaklandı.

2011 Organizasyonu başarıyla gerçekleştirildikten sonra mevcut tesisler Gençlik Spor Genel Müdüdürlüğ`nün uhdesine geçti.

Başkan Küçükler, ”Kış ve buz sporları tesislerini Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü işletiyor; ancak verimli işletilmediği için, buraların hesabını bize soruyorlar. Bu tesislerin anahtarları bizde değil, buralara biz giremiyoruz. Tesislerin işletmesini istedik, maalesef Hazırlık Düzenleme Kurulu bize vermedi. Şu anda bu kadro ile GSM`nin bu tesisleri işletmesi ve altından kalkması mümkün değil,” dedi.

Küçükler`in bu çıkışına Gençlik ve Spor İl Müdürü Fatih Çintımar anında yanıt verdi. BaşkanKüçükler`in açıklamalarını talihsizlik olarak nitelendiren Çintimar, Kış oyunları ve buz sporları tesislerinin işletilmesiyle ilgili olarak kendilerinden resmi olarak herhangi bir talepte bulunulmadığını savundu..

Burada bir paragraf da Sayın Çintimar`a açmak gerek.. Malum Fatih Bey başarılı bir atletti. Yıllarca ülkemizi uluslararası yarışlarda temsil ettikten sonra spor yöneticiliğine başladı. Ak Parti ikdidarı ile birlikte Erzurum`da sporun tek patronu oldu.

Kendisini başaralı bir atlet olarak tanıyan bizleri kısa sürede yanılttı… Meğer O aynı zamanda çok derin bir siyaset dehası, buz ve kış sporlarının da ustasıymış!..

2011 organizasyonu için gerekli olan biathlon, atlama kuleleri, stadyum ve buz zeminli salonların ihale aşamasından donanımına kadar, perdesinden koltuğuna kadar her şeyiyle yakından ilgilendi… Aile boyu sporcu olan Çintimar, son yıllarda Erzurum`da yükselen değerin kış sporları olduğunu görünce aynı zamanda Buz Hokeyi Federasyon Başkanlığı`nı da eline aldı. SayınÖzer Ayık gibi, Fatih Bey ve federasyonu hakkında da iddialar ayyuka çıkınca Gençlik ve Spor Bakanı Suat Kılıç, geçenlerde patlamış:

“Yahu Türkiye de adam kıtlığı mı var, hem il müdürü hem de başkansın; artık ikisinden birine karar ver!..”

Vallahi, Sayın Bakanım, Türkiye’yi bilmem ama Erzurum`da galiba adam kıtlığı var… Baksanıza, tarihi bir dönemeçte olan bu kadim şehirde öyle şeyler dönüyor ki… İnsan bu mantıkla, bu kafayla mı Olimpiyat düzenleyecek, dünya markası kentlerden biri olacağız, diye düşünmekten kendini alamıyor!..

Gazeteciliğe başladığımız ilk günden bugüne belki de onlarca bu başlığı atmışızdır… “Kar, kâr olacak… karlı günlerden kârlı günlere…”

Ne öngörüymüş bakın hiçte yanılmamışız…

Tezekten terazinin dirhemi taştan olacak değil ya!

Orhan BOZKURT

Ne yazacağını ne söyleyeceğini bilemiyorsun…

Kelimeler boğazımda düğümleniyor.

Hükümete mi kızsam!..

Açılım, diye diye ne hale geldik…

Artık açılan yerlerimizi örtemiyoruz!

PKK’ya mı sövsem!

Metanet nasıl ve nereye kadar korunur bilmiyorum ki…

Bugün Erzurum halkı ve üniversite öğrencileri terörü lanetlemek için ellerinde bayraklarla Lala Paşa’ya koştu…

Herkesin içinde fırtınalar koptu…

Duygular sel oldu. Şehitler ölmez, diyoruz… Vatan bölünmez…

Anaların, babaların yüreğine biraz su serpelim belki biraz avutalım, diye…

Maalesef körpecik bedenler toprağa karışıyor…

Mesut günler görsünler diye adı mesut koyulan iki evladımız gibi…

Sayısını ve adını unuttuğumuz birçok şehidimiz gibi…

Yine bayram geliyor ve yine şehit aileleri çocuklarının soğuk mezar taşlarını öperek bayramlaşacaklar…

Her bayram olduğu gibi…

Dağ dayanmaz…

Yürek nasıl dayansın!

Allah  sabırlar versin!

Bakırcı’yı zaman zaman bizim de yayınladığımız ‘Hayırsever işadamı’ haberlerinden tanıyordum. Uzun zamandır Erzurum’da yatırımlar yapacağı konuşuluyor; hatta zaman zaman tartışılıyordu?

‘Kim bu adam, nerden çıktı, Erzurum üzerinde ne hesapları var?’ gibi klasik taşra kenti dedikoduları fısıltı gazetelerinin manşetlerinden hiç düşmüyor, bir kaç kez kamuoyuna açıklanmasına rağmen yatırımları ve bağışlarıyla ilgili ise hiç bir somut gelişme yaşanmıyordu.

Bu dedikodulardan olsa gerek, galiba o toplantıya katılırken ben de önyargılıydım. ‘Adam Erzurum’a bir okul binası yaptıracak, hem o binaya adını yazdıracak, hem bu harcamasını vergiden düşecek, hem de medya aracılığı ile şovunu, reklamını yapacak’ gibi sığ bir ruh haliyle toplantının düzenlendiği salona girdim.

Oldukca seçkin bir davetli topluluğu vardı. Erzurum medyası hemen hemen tam kadro toplantıya katılmıştı. Bir yandan çaylar yudumlanırken bir yandan da samimi bir sohbet devam ediyordu. Biz, 1957′de kurulan Atatürk Üniversitesi’ne bağış yoluyla yapılacak ilk özel sektör yardımı olan ek derslik binasının temel atma töreniyle ilgili bir açıklama beklerken, Osman Nuri Bey, çok farklı bir konudan söz açtı. Doğduğu kentte yatırım yaparken karşılaştığı zorluklar ve bir kaç sözde gazeteci ile yaşadığı sıkıntılar…

Bakırcı, 16 yaşında ayrıldığı Erzurum’a 5 yıl önce yatırım yapmak için döndüğünde yaşadıklarını sıralamaya başladı. Hem de isimler vererek siyasileri, bürokratları cesurca eleştirdi…

Adam; Mardin’e, Kars’a, Sivas’a, Samsun’a okullar yapıyor o şehirlerin yöneticleri, siyasetcileri, gazetecileri ve kamuyoyundan büyük destek görüyor; ama aynı şeyi doğduğu, büyüydüğü kente yapmak isteyince olmadık sıkıntılarla karşılaşıyor!

“Biz Türkiye’nin konut sektöründeki en önemli firmalarından birisiyiz. Firma olarak Erzurum’a 6 ana okulu yaptırarak işe başlamak istedik. Ancak hiç bir yetkiliden ses çıkmadı. Hiç bir kurum bize okul yapımı için yer tespitinde yardımcı olmayınca biz de vazgeçtik. Geçtiğimiz günlerde Vali Sebahattin Öztürk, benden istihdama yönelik yatırım yapmamı istedi. 50 kişilik bir tesis kurmaya karar verdik, Bu kez araziyi satın almam istendi. Teşvik kapsamında olan Erzurum’da arsaya para istenmesi üzerine bu sevdadan da vazgeçtim. Bunu duyan Mardin Milletvekili AK Partili Muammer Güler beni aradı. Vali’yle görüşerek arsa tahsis ettirdi. Biz de bu tesisi Mardin’e taşıdık”

Şimdi güler misin ağlar mısın?

Bir yanda ‘Bu kente bir çivi çakanı sırtımda gezdirim’ diye ahkam kesenler, diğer taraftan ayaklarına kadar gelen, kentte istihdam alanı açmak isteyen yatırımcıların elini kolunu bağlayanlar…

Genç ve başarılı işadamı yaşadığı zorluklardan bir Erzurumlu olarak utandığını ancak yılmadığını anlattı.

Ve bir soru üzerine;

“Yaşadığım bu sıkıntılardan sonra acaba yanlış yere mi yatırım yapıyorum, diye pişmanlık duymaya başladım. Ancak yine de bu yatırımın Erzurum’a örnek olmasını istiyorum;ama bir şeyler yaparken yanlış anlaşılırsam, ayağıma köstek takılırsa, canım yanarsa nüfus müdürlüğüne gider nüfus cüzdanımdaki Erzurum ibaresini sildiririm,” dedi.

İşsizlerin kahvehanelerde kümeleştiği şehrimizde değil elli kişi, on kişi bile faydalansa fena mı olur!.. Erzurum halkının ve bürokratlarının köstek olacağını asla düşünmek istemem. Sayın Bakırcı’nın sitem dolu cümlesindeki,’pişmanlık ve köstek,’ sözcüklerinin bulunması beni çok üzdü. Çoğu zaman aldatılan Erzurumlunun bazı şeyler gerçekleşene kadar kuşkuyla bakmasını anlayışla karşılamak gerekir bana kalırsa.

Umarız ki Sayın Bakırcı’nın yolu Erzurum Nüfus Dairesi’ne düşmez!
Niyet iyi olunca, köstek değil, destek her zaman olur!..
İçim buruk bir şekilde toplantıtan kendi önyargılarımdan sıyrılarak çıktım…

Ne demişti şair;

Erzurum’un kışı zordur balam,
buz tutar yiğitlerin bıyığı.
Erzurum’da kaskatı, dimdik ölür adam,
kabullenmez yılgınlığı…

Orhan Bozkurt

Günlerdir bu organizasyona hazırlanan AK Parti Erzurum Teşkilatları’nın yüzü, toplanan kalabalığı görünce güldü. Hedeflerine ulaşamasalar da epey yaklaştılar. Meydanbildik meydan, alan aynı alan olduğundan ortalama bir rakam vermek doğru olmaz. Ancak bizim gördüğümüz Ak Parti’nin bu mitingi, hafızalarda yer eden 2007′daki ‘Bayrak Mitingi’nin çok çok altındaydı…

Evet artık söz seçmenin… Meydanlardaki kalabalıkları; polis tesbittyle, yok bilmem kimin gözlemiyle yandaş ve candaşların abartılarıyla rakamlara bölmek, çarpamak, çıkartmak toplamak devri bitti… Şimdi tek gerçekci rakam sandıklardan çıkacak olan rakamdır…

Yalnız şuda önemli bir gerçek ki, 8,5 yıldır iktidarda olan bir partinin hâlâ ilk günkü gibi coşkulu ve kalabalık mitingler yapması, gerçekten de incelenmeye değersosyolojik bir vakadır.

Neyse geçelim diğer notlarımıza…

AK Partililer meydanı gayet güzel süslemişler. Sabahlara kadar sürmüş süsleme işi… Bu işte de ustalaştıklarını kanıtlamışlar.

Meydan süslemesi iyi de, AK Parti Genel Başkanı ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın konuşma yapacağı meydanla ilgili yer seçimi kötüydü… Keşke, kalabalığın daha rahatça görüneceği bir yer seçilseydi. Tayyip Bey, o alana bakar, övünerek seslenirdi:

“Hayaldi, gerçek oldu! Bakın Erzurum’un da modern  bir kent meydanı oldu!”

Başbakan Erdoğan, konuşmasında sık sık “ahh benim Dadaşlarım ahh!” diyerek dert yandı. O cümleyi her söyleyişinde de partilileri heyecan sardı. Erzurum’la ilgili de bir çılgın proje açıklar mı, diye beklediler.

Beklediler fakat boşuna…

Tayyip Bey, muhalefet partilerin liderlerine gönderme yapmaktan, kendi partisinin iktidarı döneminde yapılan hizmetleri anlatmaktan, o konuya vakit bulamadı.

AK Parti mitinginin en duygusal sahnesi, hiç şüphesiz ki aday gösterilmeyen milletvekillerin sahneden halkı son kez selamlama faslıydı.  Gidenlerin ardından yeni geleceklerin isimleri okundu.Şunu da belirtmekte yarar var…

Giden vekillerin aldığı alkış, yeni vekil adaylarınkinden daha çoktu. Benim adımı anons etseler daha fazla alkış çıkardı!.. Neyse ki, Sağlık Bakanı Recep Akdağ’ın ismi okununca, alkış barometresi eşitlendi.

Erdoğan’ın miting konuşmasının içeriği, daha önceki illerde yaptığı mitinglerinkiyle hemen hemen aynıydı. Zaten gelenlerde konuşmayı dinlemeye değil, onu görmeye gelmişlerdi. Bütün ilçelerden ve köylerden, minibüslerin-otobüslerin bedevaya taşıdığı bu günde; garip-guraba da bir şehir nefesi almış oldu.

İyi de oldu.

Fenerbahçe-Beşiktaş arasında oynanacak olan Süper Kupa Finali’nin tarihini ve yerini öğrnemiş oldular…

Süper Kupa dedim de…

Bu mitingde Tayyip Bey’in boynunda Erzurumspor atkısı göremedim. Bari Büyükşehir Belediyespor’un atkısı olsaydı ve 3.Lige çıkma başarısı gösteren Başkan Küçükler’in bu çakma Erzurumspor’unu kutlasaydı…

Onu da yapmadı.

Yalnız 2011 Universiteler Kış Oyunlarını, yapılan tesisleri, önümüzdeki yıllarda Erzurum’da yapılacak olan uluslararası organizasyonları tek tek sıraladı…

Acaba diyorum ki;

Başbakan, Başkan Küçükler’e yönelik olumsuz tepki yüzünden mi, konuşmasında bu konuya hiç girmedi!

Sonuç;

Yazının girişinde de belirttiğim gibi AK Parti’nin mitingi de geride kaldı. Artık önümüzdeki sandığa bakacağız. Bana soracak olursanız; bu kalabalıklar, allı-pullumeydanlar bu kez çok çok farklı sonuç verecek…Baksanıza; Ak Parti’nin şu son günlerde dillere pelesenk olan o popüler seçim şarkısı ‘Aynı sudan içmişiz biz…’söylenirken kalabalığın suskunluğu karşısında eminim ki sayın Başbakan da mesajı almıştır: Erzurum’da 6-0 gerçekti hayal oldu…

Orhan BOZKURT

Eminim havanın azizliği sonucu o malum soru gün boyu MHP’lilerin içini kurt gibi kemirmiştir. ‘Bu havada kimse mitinge ilgi göstermez, pusuda bekleyenlere gür ses ve kalabalık görüntü veremezsek’ diye…

                                                       *** 

Miting saati yaklaştıkca Erzurum’un üsütünü de kara bulutlar iyice kaplamaya başladı… MHP Lideri Devlet Bahçeli’nin kürsüye çıkmasına dakikalar kala, 5-10 TL ceplerinden para vererk şemsiye almak için kuyruğa girmiş binlerce kişi arasından geçerken gördüğüm manzara karşısında samimi olarak şu yorumu yapabilirim…

Dağınık ama inançlı ve çoşkulu bir kalabalık vardı alanda… Dakikalarca süren yoğun yağmura rağmen, taşımasız bu kadar kişiyi o meydana toplamak büyük bir başarıdır.

MHP mitingine katılım oranını, AK Parti’nin 10 Haziran’da yapacağı veya CHP’nin haftalar önce yaptığı mitinglerle kıyaslamak, hem haksızlık olur, hem de gerçekci olmaz. Fakat şurası bir gerçek ki; son kaset olayları ve baraj tartışmaları MHP tabanını ciddi şekilde kenetlemiş. Dün o olumsuz hava koşullarında İstasyon Meydanı’na toplanan binlerce kişi gösterdi ki; MHP’nin, Erzurum’da hiçte güç falan kaybettiği yok…

Meydanın dünkü görüntüsü, MHP’nin Erzurum’da 2007′den de, 2009′dan da kat be kat diri olduğunu yansıtıyordu… Özellikle ‘İlk oyum MHP’ye.. ‘ sloganı zaten genç bir tabanı olan bu partite çok iyi tutmuş… Her kesimden katılımcının doldurduğu meydanda gençlerin çoşkusu bir başkaydı.

***

Diğer liderlerin yaptığı gibi onun konuşmasının formatı da, önceki mitinglerinden farksızdı. İşsizlik-yoksulluk-yolsuzluk sorununun MHP iktidarıyla biteceğini ileri sürdü. Sosyal ve ekonomik projelerle gelir adaletsizliğini, ülkedeki bölünme endişelerini nasıl bitereceklerini anlattı.

Çılgın projeler peşinde koşan Başbakan’a Yüce divanı hatırlattı.

***
 

Yazımın başında da dedim ya…

MHP Lideri’nin sesi konuştukça açıldı, o konuştukça hava kapandı…

Ve en sonunda yağmur başladı.

Partinin “Ses Ver Erzurum” sloganı bir anda döndü “Şemsiye ver Erzurum” sloganına… MHP, teşkilatı diğer illerde olduğu gibi İstasyon Meydanı’nda ‘Püskevit’ dağıtmadı ama, şemsiye satıcıları ciddi ciro yaptı…

Bahçeli her zaman olduğu gibi 12 Haziran seçimlerini Türk milleti için bir ‘dönüm noktası’ olarak adlandırdı.

Başbakan’ın ‘tükendiğini’, ‘dağarcığını kuruduğunu’ ve ‘gitme vaktinin geldiğini’ anlattı.

Başbakan’a dönük ağır ifadeler de kullandı Bahçeli. ‘Kendisini yüce divandan kurtarmaya çalıştığını’, ‘Zırvanın zirvesine çıkıp MHP’yi BDP ile koalisyon yapmakla’ suçladığına değindi. Erdoğan’dan yeni anayasa ile neyi amaçlandığını da halka iyi anlatmasını isteyerek, ‘Yeni Türkiye acaba bölünmüş bir Türkiye mi olacak?’ diye sordu.

Bahçeli, MHP’nin vaatlerine sıra geldiğinde ise ülkenin 6 milyon işsiz, 13 milyon yoksuluna dikkat çekti, yılda yüzde 7 büyüme, 700 bin kişiye iş, yoksula ise hilal kart vereceklerini tekrarladı.

Emeklilere de 13. maaş ve intibak yasası vaadi Bahçeli’nin seçim kozlarının arasındaydı.

Aslında…

Daha çok devlet, millet ekseninde konuşmalar yapan Bahçeli’nin ekonomik vurgulu bir söylemi öne çıkarmış olması bile başlı başına dikkat çekiciydi.

“İşsizlikle mücadelede işsizlere iş verenin elini öpmek MHP’nin görevidir. İstihdama katkı sağlayan iş verenlerin yanındayız, ama haksız kazançla Türkiye’nin iliğini sömürenleri de mutlaka bundan vazgeçirteceğiz” diyordu.

Bahçeli konuşmasını milletvekili adaylarını göstererek, “Bu kardeşlerimi Ankara’ya yanıma gönderin. Erzurum’da birinci parti olacağız. Ben iktidar olmak istiyorum. O’nun için de siz, Aziz Erzurumlulardan destek istiyorum” diyerek tamamladı.

Başlıkta da vurguladığımız gibi kasetlerle bunaltılan MHP dün Erzurum’da gerçekten moral buldu. Fakat, bu tablo sandığa ne kadar yansır, onu da 12 Haziran akşamı göreceğiz.

Velhasılı, MHP’nin “Ses ver Türkiye” sloganının Erzurum’daki karşılığı, “Ses de var, görüntü de…

Orhan Bozkurt”

”Sabah Hınıs’a gididyoruz gelsenize” dedi Palandöken… Öyle bir söz söyledi ki bam telime bastı…

Rahmetli babamın bir sözü vardı; “çağrıldığın yere erinme çağrılmadığın yere gerilme…”
“Tamam,” dedim… Anlaştık… Sabah beni alacaklar…
Bu arada gideceğimiz yer Hınıs olunca, Erzurum’da tanıdığım tek Hınıslı gazeteci olan Recep Kapucu’yu aradım…

“Keko,” dedim, “yarın CHP’liler ile Hınıs’a gidiyorum, sen de gelsene!..”
Recep Abi, Gazete Güncel ve Güncel FM’i yeni bir adrese taşıyormuş, çok yoğun… Ama söz konusu Hınıs olunca “tamam,” dedi, “uzun zaman oldu gitmeyeli, hem ben de bunalmıştım değişiklik olur, bu arada  babamın mezarında da  bir fatiha okurum…”

***

Sabah Pelit Meydanı’nda buluşup, İmran Lokantası’nda çorbamızı içtikten sonra bindik arabamıza… Hınıs’a en son, yine bir seçim gezisi için 2007′de gitmiştim… Bindiğimiz araba gazeteciliğe ilk başladığım yıllarda Turgut Özal’ın ANAP’ından Erzurum mebusu olan efsane siyasetçi Molla Rıza’nın yeğeninin arabası… Yeğen M.Sait Şimşek, oldukca renkli bir kişilik, başarılı bir işadamı… Erzurum’da çok elit bir yemek fabrikasının sahibi ve aynı zamanda da CHP 3′sıra milletvekili adayı…

Şakalaşmalar, biribirimize laf atmalar eşliğinde Asri Mezarlığı’nın karşısındaki petrol istasyonunda Ahmet Palandöken ve 3-5 araçlık CHP konvoyuyla buluştuk. Ben su almak için girdiğim petrol istasyonunun marketinden döndüğümde arabasına bindiğimiz Sait Bey, Mustafa Palandöken’in aracına geçmişti… Yolcuları değişen araçta bu kez çok daha renkli isimler vardı… Direksiyonda Selami abi, yanında tam bir  siyaset ideoloğu İbrahim Bey, arkada ise Mustafa Gezmiş ve ben….
Selami abi, definecilik anılarını anlatıp direksiyon sallarken, Pasinler, Çobandede ve Yağan’ı geçtik… Karayazı yoluna saparken, bir köyün karşısında aniden duran konvoyumuza elinde sarma sigarasıyla meraya hayvanlarını salan bir amca yaklaştı… Araçlarından birer Özel Tim çevikliği ile indi bizimkiler… Kimi Kürtçe, kimi Türkçe selamladı amcayı.. Ben de hemen fototğraf makinama sarıldım… Amcanın rengi gri mi gri… Henüz yeşillenmeyen dağlar gibi… İktidardan yakındı, hükümeti eleştirdi; ama oyuna talip olan, boynuna sarılan iki milletvekili adayına da ne ‘he’ dedi, ne de ‘yok’…Sadece dinledi…

***

Yeniden yola koyulduk… Selami abinin değme polisiye filmlere taş çıkaran anıları eşliğinde Hınıs’a yaklaşmıştık. Karskapı’daki 3-5 kişilik konvoy birden yüz araçlık görkeme ulaştı. Taksiler, jeepler,  minibüsler, midibüsler, otobüsler… ‘Bizim Ahmet’ afişleriyle donatılmış… Uzunca bir araç konvoyu, davul-zurna yok ama herkesin yüreği sahiden çarpıyor; derin bir çoşku, heyecanlı ve samimi gözler… Ahmet Palandöken, herkesle tek tek tokalaşıyor… Nerede ise o yüzlerce kişiyi isim isim tanıyor… Kimiyle sarmaş dolaş, kimiyle elele… M.Sait Şimşek ise evin çocuğu gibi… İlçeye 5 km var-yok… Bu samimi karşılama beni de etkiliyor. Fototğraf çekmek için Selami abinin anılarından mahrum kalma pahasına, o sıcacık ve konforlu aracı bırakarak Kanal 25′den bu geziyi takip etmek için gelen Naci Ergen ile birlikte üstü açık bir pıkapa biniyorum. Rüzgâr, adamın sırtını deliyor. Naci, bu durumlarda benden  tecrübeli, “abi ayakta durma,” diye uyarıyor.  Öğlen saatleri ama ilçede derin bir sessizlik… Elimizdeki makinaların odağındaki araçta bulunan Ahmet Palandöken, okullarından  çıkan öğrencileri selamlıyor, yoldan geçen insanlara el sallıyor…

***

Konvoy araçlarının kornaları arasında pek duyulmasa da Onur Akın’ın seslendirdiği ‘Bir ıslıkta sen çal’ şarkısı eşliğinde Hınıs’a giriyoruz… Hınıs, Erzurum’un merkeze en uzak ama en büyük ilçelerinden. 17 bin 773 seçmene sahip. 2007 Genel Seçimleri’nde AKP 6 bin 155, Bağımsız Aday 2 bin 739, CHP ise bin 452 oy almış… Klasik şehir turunu atan konvoyumuz Belediye Başkanlığı’nın da bulunduğu ana cadde üzerindeki CHP İlçe binasının önünde duruyor. Bir ilçe teşkilatı için oldukca büyük olan CHP İlçe Başkanlığı ana baba günü… Koca salon tıklım tıklım… Ahmet Palandöken, kalabalığı sade bir konuşma ile selamlıyor. Şapkalı-takkeli, sarıklı- sakallı, yaşlı-genç kalabalık çoşkuyla alkışlıyor. Belli ki Hınıs’ta da ‘Bizim Ahmet’ tutmuş. CHP, her zaman bir tabanı olan bu ilçede bu kez daha bir diri; ama bu sandığa ne kadar yansır orasını kestirmek zor!.. Palandöken, konuşmasını bitirip ilçe teşkilatındaki arkadaşlarıyla köy gezilerini planlamaya koyulurken ben de ilçenin siyasi havasını kendi çapımda koklamak için turistik bir geziye çıkıyorum. Gözüme ilk çarpan; BDP destekli bağımsız aday Sebahattin Yılmaz’ın seçim bürosu.
Kapının önünde o ana kadar sadece ismini bildiğim Sebahattin Yılmaz’ın gülümseyen fotoğraflarıyla süslü, oldukça profesyönel bir düzenekle hazırlanmış sarı-yeşil ve kırmızı renklerin hakim olduğu seçim otobüsü duruyor. Erzurum’da şu ana kadar ne MHP’de, ne CHP’de ne de AKP’de öylesi bir propoganda aracı görmedim. Seçim bürosunda, her kesimden vatandaş var ancak daha çok gençler… Hınıs’ın Belediye Başkanı Saadet Partili… İlçe gördüğüm kadarıyla pırıl pırıl… Yollar asfaltlı, sokaklarda çöp yok. Kaldırımları Erzururm’un Cumhuriyet Caddesi’nden daha sağlam, yani yürürken ayağınızın altındaki taşlar yerinden oynamıyor. Sigara almak için bir dükkana giriyorum. Yabancı olduğum belli, hele elinde bir de fotoğraf makinası varsa hemen sohbet açılıyor…

“Gazeteci misin?”

Evet, demekten başka şansım yok… Orta yaşlı dükkan sahibi, Ak Parti’den dertli. “Hınıslı diye, bizden biri diye milletvekili seçtik, adam dört yılda dört kez uğramadı,” diyerek, AKP Milletvekil Saadettin Aydın’dan yakınıyor. Peşine de Recep Akdağ’ı övüyor; “Bizim Saadettin Hoca bize selam vermezken biliyor musun, devletin bakanı o kadar işinin gücücünün arasında kaç kez geldi Hınıs’a!’
Bu arada bizim Recep Abi arıyor beni, dükkan sahibi ile vedalaşıp çıkıyorum. Erzurum’da üniversiteye hazırlanırken Güncel FM’e gidip gelirken tanıştığımız Emre, çay içmeye bekliyormuş. Emre’nin babası Hınıs gibi bir yerde MHP’li… Hınıs Meslek Yüksek Okulu öğrencisi Emre, bize dükkanlarında hizmet için çırpınırken Karaçoban’dan gelen bir genç, bağımsız adaydan yana açıkca tavrını koyuyor. AKP’nin son zamanlardaki politikalarından, Başbakan’ın söylemlerinden rahatsızlığını anlatıyor. Siyaset konuştuğumuzu duyan ve o anda dükkana giren amca hastaneden geldiğini anlatarak Recep Akdağ’ın sağlık alanındaki yaptıklarını sıralıyor, dua ediyor.
AKP’nin Hınıs’tan 2007 yılında  aldığı oy aranını bu kez yakalaması imkansız gibi. Ancak çok ciddi bir kan kaybedeceğe de benzemiyor. Çünkü ilçede olağanüstü bir Recep Akdağ hayralığı var. Bağımsızlar çok iddialı, köy köy, ev ev dolaşıyorlar. Bölgede sürpriz yaparak oylarını en az iki-üç kat artırack tek parti ise  CHP görünüyor. Çünkü, CHP adayı Ahmet Palandöken büyük bir sempati yakalamış. Tekman kökenli olan Palandöken’in babası da eski bir siyasetçi ve herkes tarafından yaptığı hizmetlerle anılıyor. Karşılaştığım bir çok Hınıslı, “Elin adamı seçilene kadar ‘bizim Ahmet’ seçilsin,” diye konuşarak düşüncelerini paylaşıyor. Bu arada CHP’nin 600 TL’lik ‘aile yardımı’ da sık sık sorulan sorulardan…  Dönüş yolunda karşılaştığımız BDP yöneticileri de CHP adayının bölgede hem AKP’den hem de Bağımsız adayın tabanından oy alacağını açıkca söylüyorlar…

Hınıs’ta belli ki bu seçimde AKP, CHP ve Bağımsızlar yarışacak.. Şimdilik, “kim önde,” diye soracak olursanız;  cevabım biraz enterasan olacak.. Hınıs’ta partilerden öte adaylar öne çıkıyor. 12 Haziran’da bitiş çizgisine, AKP’li Recap Akdağ, CHP’li Ahmet Palandöken ve bağımsız Sebahattin Yılmaz, atbaşı farklarla varacaklar gibi….

Orhan Bozkurt

Örneğin;

Milletvekili aday adayı olurlar…

Etraflarına, medyaya öyle bir hava verirler ki, adaylığını kesinleşmiş zannedersiniz!

Genel Başkanla kankadırlar…

Genel Merkez’den kimin adı geçse, mutlaka tanır; tanımakla kalmaz ortak anılar bile anlatırlar.

Aday listeleri açıklanıncaya kadar yeşillenir, adları listelerde çıkmayınca da mosmor morarırlar…

***

Erzurum’da çok boldur bu abiler…

Mesala birisi vardır ki, son zamanlarda parası pulu da çoktur… 

Bu Siyasettin Abimiz, yıllardır milletvekili olabilmek için yanıp tutuşur.

Çevresine aday adaylığı teklifinin partiden, hem de parti büyüklerinden geldiği izlenimi verir.

“Benim hiç niyetim yoktu. Genel Merkez’in ricasını kıramadım!”der…

Her seçimde yapar bunu, her seçimde de hayal kırıklığı olur sonu!

Listeye giremeyince, “İyi ki listeye koymamışlar beni, Meclis’te elini indir kaldır, bana göre değil” diyerek acılarını hafifletmeye çalışır.

***

Erzurum’da bir Siyasettin Abimiz vardır ki!

20 yıldır yazar çizeriz, O da yirmi yıldır her seçimde, ama her seçimde çıkar ortaya… Hiç aday olduğunu görmedim; hele aday adayı filan hiç olmaz…

Fakat her an olacakmış havası verir.

Kesinleşmiş aday listeleri açıklandıktan sonra da, sağda solda, atar desteksiz:

“Genel Başkan aday olmam için baskı yaptı. Sıralamada yerim bile garantiydi. Yine olmadım. Arkadaşların önünü açtım… Bizden geçti… isim istediler, ben de bizim oğlanı önerdim…”

Bu Siyasettin Abi’nin konuşması, hani fıkradaki gibi yıllık izne çıkan ormanlar kralı aslanın ardından saydıran tilkinin konuşmasına benzer!

***

Bu siyasettin abileri çok iyi tanırım,  bütün Erzurum’da tanır; lakin son zamanlarda tanımadığım, hiç mi hiç tanımlayamadığım öyle Siyasettin Abiler ortaya çıktı ki! Bunları harbi takdir ediyorum.

Ne mi yapıyorlar?

Aday listeleri kesinleşince işbaşı yapıyorlar…

Sağda, solda fark etmez!

Bakıyorlar hangi tanıdık milletvekili adayı, seçilmesi garantili sırada, yazılıyorlar ona…

Aday nerede onlar orada…

Kimi kadrolu danışman, kimi alkışçı başı…

***

Bir de, partisi seçim barajını aşma ihtimali olsa, aday gösterilmek şöyle dursun, direklere bayrak, pankart asacaklar… Böyle abiler de var yani!

Listeye dolgu malzemesi olsalar da kendilerini kuru fasulye gibi nimetten saymaları çok hoş!

Haksız da sayılmazlar…

Onlardaki gaz, kuru fasulyede yoktur!..

Bütün Siyasettin abilere bir uyarı:

Artık ne bu dere ıssız, ne de tilki bey bu şehirde!… 12 Haziran sonrası çok taş yerinden oynayacak haberiniz ola…

Orhan Bozkurt

Ve günlerdir beklenen listeler açıklandı… Bu sistemde her şey liderin iki dudağı arasında olduğundan iddialı bir yazımın olmadığı dikkatli okurlarımın gözünden kaçmamıştır. Bu süreçte ne aday isimi verdim, ne de aday adaylarından birisi için ‘’aha bu da kesin listededir,’’ dedim! Çünkü, bu meslekte yılların birikimi bana tek bir şey öğretti; ‘’Dereyi görmeden paçayı sıvama!.. ’’

Listelerin açıklandığı saatten itibaren, yüzlerce yorum, e-mail ve telefon aldım… Herkes aynı şeyi soruyor. “Listeleri nasıl değerlendiriyorsun?”

Hemen hemen her zaman aynı cümleyi yineliyordum cevap olarak.

“Henüz erken…”

Bir meslek büyüğümün kulağımda küpe olarak asılı bulunan, “hiç bir zaman ama hiç bir konuda sıcağı sıcağına kalemine sarılma,” sözünü hatırlayarak bu saate kadar bekledim.

O ilk saatlerde, telefonlarımızı kilitleyen, e-mail ve yorum kutularımızı dolduran kişisel tepkilerin artık derin bir sessizliğe ve “mevcut tablodan nasıl yararlanırım” kıvamına geldiğini görünce ben de bir iki satır değerlendirme yapma gereğini duydum.

Erzurum’da en erken öğrenilen liste CHP’nindi. Bu nedenle en çok konuşulan parti de gün içinde CHP oldu. Mustafa Sarıgül’ün Türkiye Değişim Hareketi (TDH)’yi Erzurum’da teşkilatlandıran İşadamı Ahmet Palandöken, Kılıçdaroğlu’nun Yeni CHP’sine Erzurum’da cidddi şekilde rüzgar estirecek gibi… Bu gerçeği artık MHP ve AKP’nin görmesi gerek. Çünkü özellikle MHP Genel Merkezi tarafından açıklanan liste CHP’ye aradaki açığı kapatmak için on adım birden zıplattı. CHP’nin Erzurum’da değişmeyen kaderi olan Erbaşar Özsoy-Tucer Aktaş çekişmesinin sona ermesi ve bu partinin artık Erzurum’da değişmeme inadının kırılması gibi bir şey… Bu anlamda belki de en sessiz ama en etkili liste CHP’nin.

Sabırsızlıkla beklenen milletvekili listesi paralelinde ortaya çıkan vaziyeti CHP’de tek kelime ile özetlemek mümkün sanırım.

O da ciddi bir umut ve Palandöken’in taşıdığı heyecan…

Son ana kadar listesini gizli tutan Ak Parti’de sürpriz var mı?

Yeniden aday gösterilmeyen milletvekilleri konusunda yok!

Sağlık Bakanı Recep Akdağ’ın da Fazilet Dağcı Çığlık’ın da yola devam edeceği beklentisi vardı. Her iki isim de yerlerini alarak beklentileri boşa çıkarmadı; ancak, Muhyettin Aksak için bu kadar şans tanıyan kimseyi duymamıştım!

Ak Parti’de en büyük sürpriz Cengiz Yavilioğlu ve Adnan Yılmaz ismi oldu!

Demek ki Ankara’da bürokrat olmanın bazen çok büyük avantajları olabiliyormuş… Baksanıza Erzurum TZDK Bölge Müdürü iken vasat bir bürokrat olarak  tanıdığımız Adnan Yılmaz, Prof.Dr. Muzaffer Gülyurt’un veliahtıymış da bilenimiz yokmuş!..

Kulislerde konuşulanlara göre Yılmazı’ı tıpkı Muzaffer Hoca gibi listenin ikisine taşıyan güç aynıymış…  Demek ki; Başkentte Kırkıncı Hoca’ya yakın oturmak böylesi bir avantaj olsa gerek!…

Aday adayı olana kadar ismini duymadığımız Cengiz Yavilioğlu açıklanan listeye göre Ak Parti’yi bu seçimlerde güney ilçelerinin kontenjanı olarak temsil edecek…

Muhyettin Aksak geçen seçimlerde 6.sırada gösterdiği başarıyı bakalım bu defa 5.sırada sergileyebilecek mi!

AKP’nin 6.sıradaki ismi ise bu defa İbrahim Aydemir… Partinin Erzurum kurucularından olan MHP kökenli Aydemir’in önündeki isimlere bakılırsa şansı mucizelere kalmış gibi!

Bu arada yıllardır Ak Parti’lilerin bu temayüllere nasıl tahammül ettiklerini de bir türlü anlamış değilim! Baksanıza o kadar ciddiye alınan bu uygulamayı kimsenin ciddiye aldığı yok…

Temayülde 1. sırada çıkan listede yok, bilmem kaçıncı sırada olan ise listenin göbeğinde.

Dün son ana kadar listesi dışarı sızmayan Ak Parti’de Erzurum için yapılan yorumlarda düşük profilli bir liste vurgusu var. Kimse pek ses etmiyor; ama MHP’deki gibi ciddi anlamda bir burukluğun söz konusu olduğu kesin!

Meclis’e girmesi beklenen üç partiden listesi en son belli olan ise MHP oldu. Gün içinde eski Milli Eğitim Müdürü Fevzi Budak’ın 1. sırada yer alacağı söyleniyordu. Ancak açıklanan listede Budak 5.sırada. Daha önceden “Erzurum’da kontenjan kullanmayacağız” açıklaması yapan MHP Genel Merkezi Ankara’ya gittikten sonra Erzurum’un yolunu unutan eski Milletvekili Oktay Öztürk’ü listenin başına oturtarak, ‘karton kalesini iyice çökertmiş oldu. Listede seçilebilir yerde olması teşkilat tarafından da arzu edilen eski İl Başkanı Ertürk Çimen’e Devlet Bahçeli’nin 3. sırada yer vermesi Erzurum’da MHP için ciddi bir dezavantaja dönüşecek gibi…

MHP’nin Erzurum listesinde dikkat çeken bir başka nokta ise Erzurumlu isimlerin aşağılara itilmesi!

Ak Parti ve MHP listeleri dikkatlice incelendiğinde en tatminkar, en tartışmasız ve kabul edilebilir listenin CHP’ye ait olduğunu vurgulamakta fayda var.

CHP, iyi bir teşkilat yapısıyla sağdan oy alabilir. MHP’nin ise Ak Parti’nin bu listesi karşısında belki de 2 milletvekili çıkaracağı bir potansiyeli tuz-buz ettiğin söyleyebiliriz. Fevzi Budak gibi iktidara yönelik tepkisel oyları çekebilecek bir ismi listenin seçilebilir yerine koymayan MHP, 6 milletvekiline düşen Erzurum’da çıtasını iyice indirmiş gözüküyor.

Bu arada mevcut milletvekili adaylarının profillerine mercek tuttuğumuzda BDP destekli Bağımsız Aday Sebahattin Yılmaz’ın Erzurum’da çok dikkatle takip edilmesi gerektiği kanısındayım. Hınıslı bir mühendis olan Yılmaz’ın da en az MHP ve CHP kadar Erzurum’dan seçilme şansı var. Her dönemde listelerini yaparken Güney ilçeler için farklı bir denge ortaya koyan Ak Parti’nin bu defa bu durumu gözardı etmesini ise ‘bilinçli bir tavır mı?’ diye düşünmeden edemiyor insan!..

Sonuç olarak, partiler listelerini açıkladığından beri Erzurum’da soğuk, tipi ve kar yağışı var. Eee… Bu Nisan karı fazla sürmez. Mayıs’ın şırşırlarından sonra sandıklar açıldığında Haziran güneşi AKP ve MHP’yi çok terletecek gibi…

Orhan Bozkurt

Ancak;  AK Parti ve Tayyip Bey ile bağlarını hiç koparmamış.. Tayyip Bey bu çok önemsediği  ve güvendiği yol arkadaşını Ankara’ya taşmış… Başbakan’ın son iki yıllık süreçte en yakınında olan müşavirlerinden biri…

AK Parti’nin aday belirleme sürecini, Tayyip Bey’in adayları belirlerken izlediği yöntemi en yakından bilen bir isim… Bu Ak Partili siyasetçi büyüğümüzle bir yurtdışı seyahati sırasında tanışmıştık. Uzun süren bu kıtalar arası yolculuk esnasında doğal olarak bir siyasetçi ve gazeteci ne konuşursa onları konuştuk.

Uzun ve saatler süren samimi sohbetlerimiz sırasında bu değerli siyaset adamından bir gazeteci olarak İlginç izlenimler ve yabancısı olduğum AK Parti’nin iç işleyişi ve başarısı hakkında çok önemli  bilgiler edinmiştim.

Aylar sonra bu Ak Parti kurmay heyetinin  önemli ismi bu siyaset adamıyla yeniden karşılaştık. Şu anda metropol şehirlerimizin en büyüğünden Milletvekili aday adayı… (kendisini  ‘aday adayıyım’ diye tanıtsa da herkes ‘kesin aday’ gözüyle bakıyor)  Söz dönüp dolaştı Erzurum’a ve  merakla beklenen aday listesine geldi.

İşte siz değerli okurlarıma bu sohbetten üstü kapalı bir kaç satırlık bilgi… Daha fazlasını sormayın çünkü şimdilik bu kadarını yazma izni aldım.

AK Parti’nin (Şansını tekrar deneyecek olan mevcut milletvekillerinin haricindeki) 120 kişilik aday adayı listesinde gerekli elemeler yapılmış. Temayül, kamuoyu araştırmaları ve mülakatlar baz alınarak 14 isim Cuma günü nihai seçici olan Başbakan Tayyip Erdoğan’ın takdir ve teveccühüne sunulmuş.

Şimdi Tayyip Erdoğan oturup Erzurum’un 6 adayını belirleyecek.

Bir bilen ağabeyimizden öğrendik ki,

Bu saatten sonra aday adaylarının hiç bir girişimi pek kifayetli olmazmış.

Şu bakımdan:

Başbakan Erdoğan, aday tespitindeki bu son aşamaya gelindiği zaman, “Aman efendim….İstirham etsem, şu değerli arkadaşımızı da listeye koyuverseniz…” benzeri ricacı ve aracı olan kimselerle görüşmezmiş.

Tüm bilgileri, raporları filan derleyip kapanırmış kendi içine….

Ki… Bu son günlerdeki uçak yolculuklarında İstanbul ve Ankara hariç 14 Büyükşehir üzerinde çalışıyormuş.

Bu hata sonuna kadar da zaten liste son şeklini alırmış.

Fakat bu süreç zarfında Sayın Erdoğan enteresan bir taktik izlermiş.

Diyelim ki, Erzurum’un aday listesi belirleniyor. Ararmış Erzurum’dan AK Parti ile organik bağı olmayan bir kanaat önderini  ve “Falancayı milletvekili olarak Meclis’te görmek ister misiniz?” diye sorarmış ansızın.

Ve aldığı yanıta da itibar edermiş.

Bu bilgiyi paylaşan AK Partili tecrübeli ağabeyimize; “Başbakan, gazetecileri de kanaat önderi sayar mı?” diye sordum. “Kesinlikle….”  dedi…

Bu cevabın ardından birkaç gündür gece gündüz telefonum her çaldığında ‘hop’ diye kalkıyorum oturduğum yerden. Kim bilir  bu defa Erzurum’da benim kanaatim de belki önderlik eder?

İşin şakası bir yana …

Aday adayı değerli hemşerilerime şu tavsiye ile yazıma nokta koymak istiyorum:

120 kişilik listeden 10 isim şu anda Sayın Başbakan’ın önünde… Mevcut milletvekillerinden ise 3 isim çoktan çizilmiş… 2 isim kesin yola devam edecekmiş, 1 isim ise ne derler; -fifti fifti- gibiymiş… Yanı 120 den 10′a girenlerden bile ancak 3 kişi 11 Nisan’da  açıklanacak isimler arasında olacak…  Bu 10 isim de zaten kendini biliyor..

Geriye kalanlara ise  bir dost tavsiyesi; bu saatten sonra artık Ankara’da nöbet tutmayı bırakın gelin Erzurum’a işinize gücünüze bakın…

 Orhan Bozkurt

Gönlü gani olan da vardır, fukara da!

Kaynanası meşhurdur; derler ki, kan tükürtür geline; gelini nam salmıştır, her zaman baş eğer erine!

Kimse anlayamaz Erzurum’u!

İnanmadığı adamı bir anda satar, inandığı adama da can verir.

Saygı ile kaygısı birliktedir Erzurumlunun.

Sosyolog değilim; lakin Erzurum için birkaç sözüm olacak bir Erzurumlu olarak.

Siyasette hiç düşünmeden cemaat ardında koşan; memleketi hakkında olumsuz bir söz söylenince birden coşan garip bir yurt işte!

Bir kentin aynası nedir?

Ben söyleyeyim!

Yerel basınıdır!

Geneline sakın güvenmeyin!

Küçük çıkar, minik kâr kavgasının küçük çocuklarıdır bunlar.

Yüzünüze güler, anında satarlar bu koca haylazlar!

Ne yazık ki ülkemde bunlar asla yok olmamaktalar.

Olmamaktalar; çünkü bunları besleyerek semirten küçük insanlar var!

Şunu iddia ederim ki; artık bölgeleri etkileyecek olan yaygın basın değil, yerel bilgilendirenler olacaktır. Bu yüzden herkes bundan böyle ayağını bulunduğu şehre göre uzatsın.

Erzurum’daki cemaat ve siyaset bağlantısını, buranın basını kadar kimse bilemez; Erzurum’un çıkarcı basınını da Erzurum’un basını kadar hiçbir yaygın basın doğru veremez!

Evli barklı adamların şehrimizde okumaya gelen öğrencilerden sevgili yaptıklarını, bazı insanların kapsama alanına giren zavallıları nasıl sömürdüklerini bilmiyor muyuz sanki!

Her yerde olur böyle şeyler, diyorsanız elbette katılırım buna!

Amma!.. Şuna katılmam mümkün değil!

O zaman delikanlılıktan, dadaşlıktan söz etmeyeceksin!

Diyeceksin ki; boş verin ilkeleri ve dürüstlüğü, biz de zamana uyduk işte!

Bu memleket bir Nene Hatun, bir de Deniz Gezmiş çıkarmıştır!

Ve daha niceleri!

Hiç utanmadan, insanın İ’si gibi dik durmaktansa, çıkarının Ç’si gibi eğilen, F’nin fena halde fanatiği olan fırsatçı zavallıları bilmiyor muyuz sanki?

Ben, Erzurum’un bu ikiyüzlü ve çıkarcılığını sevmedim bir türlü.

Kurtuluş Savaşı’nda Kurtarıcıya hane ve yatak vermiş bir şehir mi burası?

Milliyetçilikle emperyalizmi; dürüstlükle düzenbazlığı; dinle din bezirgânlığını; yiğitlikle itliği bir tutan bir Erzurum’u neyleyeyim ben!..

Elbette genel değildir; ama samanlıkta bir iğne batsa da ayağınıza, acıtır!..

Bunu söylemek bizim gibi delilerin diline düşer, söylememek de ikiyüzlü dilsizlere!…

Ömründe bir dakika bile delikanlı olamayanlara duyuralım diye, biz beş dakika delikanlı olmaya çalıştık!

Gerisi hikâye!

Hayırlı olsun diyoruz.

Kesici, istifasını zarif bir üslupla muhatabına iletti. Bu, Türk siyasi hayatında belki de bir ilkti.  Kırıp dökmeden, kimseyi incitmeden, hatta eski partisinde mutlu hatıraları olduğunu belirtme inceliğini göstererek…

Sözlerini özenle seçti. “Partinin yeni yönetimine ve yeni siyaset anlayışına, başta fikri temelde olmak üzere etkili bir katkı sunabileceği bir durum bulunmadığı için” istifa ettiğini açıkladı.

Umarız, bu güzel ve seviyeli davranış diğer politikacılarımıza da önemli bir örnek teşkil eder.

Kendi beyanında da anlaşılıyor ki Kesici henüz bir partiye angaje olmamıştır. Yani, bir partiden liderlik beklentisi olduğu için istifa etmemiştir. Açıkça olmasa da demek istemiştir ki; “ben hizmete hazırım, talep oluşursa varım.”

Kesici, merkez sağ iktidarlarda (DYP iktidarı) görev yapmış yüksek bir bürokrattır. Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığı yapmıştır. Oradan da politikaya yine bir merkez sağ parti olan Anavatan’dan Bursa Milletvekili olarak geçiş yapmıştır. Kesici’nin hem eski DYP tabanında, hem de ANAP tabanında oldukça geniş bir seven kitlesi vardır. Eğer DP’nin başına Kesici’yi getirmek gibi bir düşünce varsa hemen belirtelim ki, halen DP çatısı altında süregelen DYP-ANAP kan uyuşmazlığını ortadan kaldırabilecek yegane politikacıdır. DP, İlhan Kesici’nin liderliğinde bu iki partinin gerçek bir birleşme zemini haline gelibilir;  kavgalar, çekişmeler böyle bir zeminde ortadan kalkalabilir.

Kısaca; İlhan Kesici, merkez sağ ve DP için uzun zamandan beri adı geçen, düşünülen bir siyasi kimliktir. Bu istifa ile merkez sağ için aranan kanın bulunduğunu söylemek mümkündür.

Kesici’nin devleti iyi bilen, halkla ilişkileri son derece güçlü, aynı zamanda iyi bir ekonomist olduğu inkar edilemez. Milliyetçi ve muhafazakar bir ortamda yetişmiştir. İnançlıdır, inancını siyasete alet etmeden yaşayan modern bir müslümandır. Kısacası; merkez sağa cuk diye oturan bir lider adayıdır. Dileriz ki, DP bu fırsatı çok iyi kullanır ve dikkatlice belirlenmiş yönetim kadrolarıyla siyasi denklemde layık olduğu yeri en kısa zamanda alır. Zira, DP’nin, ya da merkez sağın yer almadığı “topal siyaset”in ne gibi yıkıcı sonuçlara yol açtığını şu son senelerde yaşayarak görmüş bulunuyoruz.

Türkiye’de klasik oy oranları yüzde 70 sağ, yüzde 30 sol oylar şeklinde  grafiklere yansımaktadır. Bu oranlar son yıllarda merkez sağın ve merkez solun gerilemesi yüzünden azalmış ve radikal partilere oy kaymaları şeklinde tezahür etmiştir. Ülkenin selameti ve bekası için bu denklemin yeniden biri sağ, biri sol iki merkez parti üzerinde yeniden şekillenmesi acil bir çözüm olarak karşımızdadır. DP kendine çekidüzen vererek yüzde 70’lerden gerekli payı almalı, CHP de en az yüzde 30 bandında yürümenin çarelerini bulmalı ve oluşturmalıdır.

Bunun için diyoruz ki Kılıçdaroğlu’nun liderliği CHP için ne kadar şans ise, Kesici’nin istifası da merkez sağ için o kadar değerli bir fırsat oluşturmaktadır. Her iki parti de ellerindeki şansı iyi kullanmalıdır.

EVETÇİLER, OYLARININ MÜRÜVVETİNİ (!) GÖRÜYOR

Son olup bitenleri şaşkınlıkla değil ama ibretle izliyoruz.

Şaşırmadık; çünkü, AKP’nin APO ile temasta olduğunu ve sonuçta bir pazarlığın masaya getirileceğini tahminde zorlanmıyorduk.

İktidar sözcüleri ne kadar inkar etmiş olsalar da, bu gün ayan beyan ortaya çıkmıştır ki bu pazarlık referandum oylamasından sonra artık fiili sonuçlarıyla ortadadır!

İmralı ile temaslar son hızla devam ederken, Kuzey Irak’taki peşmergenin ayağına ricacı heyetler gönderiliyor. Başlarında da bir Bakan!

Ne demeli.

Evetçiler, oylarının mürüvvetini (!) görüyorlar!

Turpun büyüğü ise seçimlerden sonra…

Orhan BOZKURT

“Ağladıkça geceyi tutacağız  göreceksin…

İlk yazda bitti telaşım, alnımda hep kavga duruyor…’’

***

Erzurum Endüstri Meslek Lisesi’nin Elektrik Bölümü’nde daha ilk yılımda beklemeli olarak sınıfta kalmışım…  Hal bu ki; birincilikle kazanmıştım ben o bölümü… Amcamın gözleri ejderha alevi, yanakları yaban arısı sokmuş gibi kızıl… Utancım yeri de, göğü de yaracak cinsten… O gün öyle taze ki içimde… Hayalimdeki  kırmızı bisiklete veda etmişim… O gün, bugün yayayım neye bindirirseniz bindirin…

***

Köye gitmek yasak!..

Cumhuriyet Caddesi, Yurttaş İşhanı’nın  4’ncü katında Ağır Ceza Reisliği’nden emekli bir avukatın yanında çırağım… Daktiloyu, ‘F Klavye’yi orada tanıdım..  Yan odamız ‘Sırdaş Muhasebe…’ Ülkücülükten çekeceği kadar çekmiş Sırrı Ağabey,  hapisten yeni çıkmış. Gizli gizli  ‘Şafak Türküsü’ dinliyor. Ne .. ‘Göç göç  oldu…’ ne  ‘Huma Kuşu…’ derdine çare…. Ne de, demet demet kırmızı güllerin eşliğinde dibine  höllük elenen topraklar… Sırrı Ağabey,  derin bir sessizlik içinde… Çalan tek tük telefona verdiği cevap o gün gibi beynimde; ‘Kat: 4 No:17 Sırdaş Muhasebe…’

Ben de nerden geçmişse elime ‘Bab-i Ali’yı okuyorum… N. Fazıl Kısakürek’in; anlamadığım anlamlandıramadığım  çirkeflikler içinde…

Sırdaş Muhasebe’den derin bir ses geliyor:

‘’Beni buralarda arama… arama anne

Saçlarına yıldız düşmüş….’’

O an birden yeşeriyor minik odam… Ceberut avukatın hukuk diye tanımladığı  gerçek, benim azımsadığım  hayat,  sevmediğim ama gitmek zorunda kaldığım okul… köyüm, köylülerim, top oynamak istediğim çayırlar ve koca Alabaş…

***

Yıl 90 mı, 92 mi tam hatırlayamıyorum… Hatırladığım; Erzurum’da kızılca kıyamet kopuyor… Seslere renk  gelmiş…

Şafak Türküsü, artık Sırdaş Muhasebe’nin odasından değil; 103.5  Güncel FM’den yankılanıyor…

Kum gibi ezip geçiyor …

Ağladıkça dağlar yeşeriyor..

Bir pazarda satılamıyor…

Tutunup turnalara yol alırken, kalbimi ince bir sızı sarıyor… ’Dağlara soru sorulmaz..’ diye haykırarak kendime küsüyorum…

103.5 Güncel FM

***

Geçenlerde hani Başbakan ağlarken ;

Ahmet Kaya’nın şarkısıyla bende ağladım… Şafak Türküsü çalıyordu ya…

O kadar çok sevmiştim ki demokrasiyi  o an….

Yanılmışım… Boşa ağlamışım…

Bugün 19 Eylül gözyaşlarıma küstüm…

Başbakanı ağlatan o koca sesi, bu şehirde kesenlere lanet yağdırdım…

Yıl 90’mı  92’mi tam hatırlayamıyorum… Hatırladığım; Erzurum’da kızılca kıyamet kopuyor, tüm çaresizliklere, umursamazlıklara rağmen seslere renk  getirmişti Güncel FM…

Şimdi suçu ne?

Onun yaptığını, yapamayanlara yüzde 87  evet diyen bu şehir;

Ödüllendirmek için mi kesiyor sesini….

***

‘’Beni buralarda arama… arama anne

Saçlarına yıldız düşmüş….’’

Tehlikeli bir yazı mı yazdım  bilmiyorum ama ben çoktan ceketimi yağmurlara asmışım….

Not: Erzurum’un ilk özel radyosu, bu şehrin özgür sesi Güncel FM’in yayını dün  kesildi… Yazık… (Gerekçesini bilmiyorum…)

ORHAN BOZKURT

Dün binlerce insanın  coşkuyla alkışladığı o efsane bir masal gibiydi…

Öyle bir masaldı ki; Hayali cihan değer cinsinden…

Öyle bir masaldı ki: Eller havada eller sahadaydı…

Öyle bir masaldı ki; Hınca hınç dolmuştu tribünler…

Öyle bir masaldı ki; Eller havada, eller sahada, sahipler protokoldeydi…

***

40 yıl aradan sonra Türkiye 1.Ligi’ne çıktığımız ‘Ahan da geldik…’ diye manşetler atılan Cemal Gürsel’de  değildi  bu masal…

Dünyanın gözünü çevirdiği Erzurum’da sahneleniyordu son oyun…

Kahramanı kim, sahibi kim?

Nerede şampiyon, kimsenin bir şey bilmediği bu kentte eller havadaydı….

Yer beyaz, gök maviydi mavi olmasına da; formalar kiralık, gelen kahramanlar günü birlikti…

Sanki o binlerce kişi,  bir utancı paylaşmak, bir  günahtan arınmak duygusu ile akmıştı Üniversite Stadyumu’na!…

O coşku atmosferinde bir ses yankılandı;

Duyan oldu mu?..

Bir zamanların efsane takımının teknik direktörü , yaşlı bir adamın vefalı sesiydi kulakları çınlatan…

Sadi Tekelioğlu;  Erzurumspor’un şu an muhtarlıkla idare edilen takımlarla aynı ligde oynadığını haykırıyordu…

Eller sahada, eller havadayken coşkuyla… Bu masalımsı maçı Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Küçükler’de izliyordu…

Dün binlerce insanın  coşkuyla alkışladığı o efsane bir masal gibiydi…

Öyle bir masaldı ki; Eller havada, eller sahada, sahipler ise en ön sırasından protokoldeydi…

Orhan BOZKURT

Evet, yazmıyorum uzun zamandır…

Dahası o kadar çok yazacak şey varken; hiçbir şey yazamıyorum…

Hiç kimse olamıyorum ben…

Sıradanlaşamıyorum işte…

Öyle anlarım oluyor ki ekmeğini tamı tamına 22 yıldır, birilerinin sırtından değil yazıdan kazanan ben; anasız- babasız, sermayesi beyni ve kalemi olan ve o kılıç gibi kalemiyle  5 kardeş büyüten ben; susa kalıyor  yazamıyorum…

Ekmeksiz, çaresiz aç ve susuz kalabiliyorum ama;  bir yazı işçisi olarak ‘hiç kimseyim’ diye sahtekarlık yaparak kendimle gurur duyamıyorum…

Bu lanet yazı işçiliği de, böyle bir erdemli virüs işte…

Derya- denizken etrafın; hiç kimse olamadığın, birey olduğun ve adam gibi adam olabildiğin için bazen ben gibi susa kalırsın böyle…

Hani; şekerin tatlı, biberin acı, Erzurum’un soğuk olduğunu bilirsin ya…!

Ve…

Mesela yine bilirsin adamların adam olduğunu da, adamların hiç kimse olamadığını…

Ve kızarsın, kendi  kendine ya…

Hani vatan haini o şairin de mısralarında kendine kızdığı gibi;

‘…yani sen elmayı seviyorsun diye

elmanın da seni sevmesi şart mı?…’

Ve eklersin ardı sıra:

Ya sevdiklerin hıyarsa…

Elma diye bildiğin tat, aslında ekşimsi çürük bir armutsa…!

Ve…

Sen, sap gibi ortada kala kalıp, tüm duruluğunla hiç kimse olamayan adam olmaya çabalıyorsan…

… Ve hayat; aslında senin hayal etmediğin  kadar çirkin her kimselerle doluysa…

… Ve umutları daha taze bahar  olan bir  soğuk kış günü yüreğinin  tüm sıcaklığını hissederek koynuna bastığın, bıyıkları yeni terlemiş  yurdumda kul Mustafalar, yediğin balıkların kılcığı boğazına batmasın diye  biyoloji okurken evinin önünde, yani senin başkentinin göbeğinde  kalleşçe bıçaklanıyorsa…

Sen kimsin?

Bazen susmak, susa kalmak; amentü gibi gerçeği bilip de lal olmaktır…

Ben gibi işte…

Ya da sen…

İyisi mi biz susa kalalım…

… Ve kırk yıldır sırtımıza yüklediğiniz o günahlar gibi bununda vebali boynumuza kalsın!…

Orhan BOZKURT

Ne demiş atalar;

Körler sağırlar, bir birini ağırlar!…

Lafımız ortaya yarası olan gocunur, olmayan alıp voltasını salınır…

Anlamak çözmek, karar vermek mümkün değil…

Bakalım ‘atalar’ daha daha ne demiş, belki bir hayrı olur…

***

Affetmek büyüklüğün şanından ve aman diyene kılıç kalkmaz, demişler misal, bak şahane…

Ama o da ne?

Bir başka ata grubu da, intikam soğuk yenir, keser döner sap döner gün gelip hesap döner, bugün sana yarın bana, demiş, hay Allah…

Dost dediğin de kara günde belli olur, demişler, ne güzel…

İyi de, düşenin niye dostu olmaz, üstelik düşene tekme de neyin nesi?

İyilik yap denize at, falan iyi de, ‘besle kargayı, acıma yetime, merhametten maraz…’ üçlüsü ne ayak?

Sürüden ayrılanı kurt kapıyorsa, kurunun yanında yaş niye yanıyor ve her koyun niye kendi bacağından asılıyor ki?..

İki elin sesi varsa, nerede çokluk orada niye yokluk, hı?

Hadi yalan söyleyenin mumu sönüyor, beter olsun da, doğru söyleyen niye köy bulamıyor kardeşim?

Ne yapmak istemiş bu atalar?

***

Hiçbir şey, sadece onlar da kutuplaşmış, ikilik-ayrışma-didişme denen nane bize onlardan miras…

Nabza göre şerbet dolaşıyor genetik olarak damarlarımızda…

Onlar da ‘işine geldiği gibi…’ tayfasındanmış ve…

Atamız neyse biz de o neticede…

Devam edersek, iki çıplak bir hamama yakışır diyen de biziz, iki gönlü bir samanlıkta basan da, anasına bakıp kızına talip olan da biziz, beş parmağın bir olmadığını fark etmiş süper zekalar da…

Ve hiç düşünmüyoruz aslında…

Erken kalkan yol alıyorsa şeytan bunun neresinde?..

Damlaya damlaya göl oluyor da taşıma suyla değirmen niye dönmüyor?..

Zararın neresinden dönersek kar madem, battı balık niye yanpiri gidiyor?…

***

Hadi ‘ata’ denen yüce şahıslar zamanında demiş, biz niye ısrar ediyoruz ki, iyi insan lafı üstüne gelir, demek varken, niye sinsice iti an çomağı hazırla diyoruz ki, öğrenmenin yaşı yoksa eğer ağacı yaşken bükmenin mantığı ne, hiç merak etmez miyiz, armut dibine düşerse mumun da dibine ışık vermesi lazım gelmez mi, cana geleceğine mala gelsin diyen de biz, mal canın yongası diyen de, öfke baldan tatlıysa öfkeyle kalkan şen şakrak oturmaz mı, madem perşembenin gelişi belli, dereyi görmeden paçayı sıvayanla niye maytap geçiyoruz?

***

Bal tutan parmağı yalar, devletin malı deniz, yemeyenin malını yerler, öksüz hırsızlığa çıkmış ilk geceden ay doğmuş ve benzeri ‘suç ve suçluyu öven’ atalar da bizim atalarımız, ‘Alma mazlumun ahını’ diyen de…

Haliyle…

Bir tavır, bir karar, bir duruş arifesinde…

Aşağı tükürsen sakal yukarı tükürsen bıyık…

***

Gördüğünüz üzere, sizin şahitliğinizde başvurduk atalarımıza, belki kafamızı açarlar diye, ama heyhat…

Netice, hüsran…

Vaziyet dersen;

Dam üstünde saksağan vur beline kazmayı…

Dedik ya biz buyuz işte; körler sağırlar birbirini ağırlar!..

Anlayana sivri sinek saz, anlamayana bırak davulu zurnayı bu sözler de az!..

Orhan BOZKURT

Adı üstünde kalkınma ajansı; bir nevi üç ilin DPT’si, plan program yapacak, aklında fikri olup da cebinde akçesi eksik olanlara sermaye sağlayıp yerel kalkınmaya düzen ve istikrar getirecek. Peki nasıl yapacak bunu?… 20 trilyon olduğu söylenen SADAKA gibi bütçesiyle mi?… İktisatçı, işletmeci, ziraat mühendisi yerine uluslararası ilişkiler mezunlarıyla şişirilen stajer personeliyle mi?…

Bir dizi kaygı ve eleştirimizi geçtiğimiz günlerde yazmıştık ama KUDAKA bizleri muhatap görüp bir açıklama yapma gereksinimi henüz duymadı… Küresele yetişmeyi yerelin koordinasyonu ile sağlayacaksa bu kuruluş, yerel dinamiklerin işiten kulağı, düşünen aklı, söyleyen dili olan yerel basını niye dikkate almaz, orası meçhul…

Geçenlerde bu KUDAKA’nın bir bombasının daha farkına vardım… Yazmaya ancak fırsat oldu.Kuzeydoğu Anadolu Kalkınma Ajansı’nın internet sitesinde (www.kudaka.org.tr) yeralan iki tane ihale ilanı var. Merak edip ilanları okuduğumda hayretler içerisinde kalıp ‘yuh’ diyesim tuttu. İlanların konusu; “Onarım İşi”  ve “Araç Kiralama…”

Tamam, olabilir, kamu kurumları-kuruluşları ihaleye çıkar. Mmaç nedir, en iyi işi en ucuza yaptırmak. Gelin görün ki; KUDAKA’nın ihale ilanlarının son maddeleri aynen şöyle:

“Kuzeydoğu Anadolu Kalkınma Ajansı, 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu ile 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu hükümlerine tabi olmadığından, mal ve hizmet alımı ile yapım işlerine ilişkin işi ihale edip etmemekte, kısmen ihale etmekte veya dilediğine kısmen veya tamamen vermekte serbesttir… Kamu oyuna duyurulur. İletişim: rifataltan@gmail.com”.

Hayda… Bu ne pehriz, bu ne lahana turşusu!..

İhale edilen iş hakkında ajans genel sekreteri kiminle ne yazışacak gmail üzerinden; dahası bu para halkın parası değil mi? Kalkınma ajansı, yani genel sekreter hem ihale ilanı veriyor hem de işi istediğime veririm, haberiniz olsun diyor.

Allah alla dedim; aynı sitede yer alan son yönetim kurulu toplantısı hakkındaki bilgilere bakınca da az buz çaktım manzarayı: Özelleştirme Yüksek Kurulunun kararıyla Şubat ayında Kalkınma Ajansına devri gerçekleşen Cumhuriyet Caddesi üzerindeki eski TEKEL binasının devir bedeli olan 2 milyon 155 bin 865,03 TL’nin Özelleştirme İdaresi Başkanlığına ödenmesine, karar verilmiş. Binanın tadilat işini de Sayın Genel Sekreter Rıfat Altan gmail üzerinden yazışarak istediğine verecekmiş…

Şimdi, hani derler ya balık baştan kokar; hakikaten de öyledir, balık çürümeye ve kokmaya kafasından başlar. Olacak iş değil, eski tabiriyle 2 trilyon 155 milyara bina satın alınıyor, binanın tadilatı ise (hem de lojmanlarıyla birlikte) gene trilyonlara ihale edilecek… Hizmet binası ile lojmanlarına trilyonlar harcayan ajansın heniz daha resmi bir e-posta adresi bile yok, gmail’den resmi yazışma yapacak. Genel sekreter de ihale yapıyomuş gibi yapıp işi istediğine verecek. Malum merkezi hükümetten gelen SADAKA, pardon bütçe 20 trilyon, daha şimdiden gitti mi 5-6 trilyonu konak yaptırmaya, 3-4 trilyonu personel maaşına, lap-top felan almaya, bir o kadar da 4X4 jeep kiralamaya hem de şoförüyle… Erzurum, Erzincan ve Bayburt’taki girişimciler ise avuçlarını yalayarak kalkınma projeleri beklesin…

Hadi bunlar bir yana; Tekel işçileri Ankara’nın göbeğinde aylarca sokaklarda yattı, aç kalmamak sefil olmamak için; Başbakan ne dedi, para yok, razı olacaksınız, sorun hala çözülemedi; lazım olan para da toplamda 40-50 trilyon….

Gelin görün ki, Erzurum’da devasa Tekel binası en az 15-20 trilyon edecekken, 2 küsür trilyona Rıfat Altan’a veriliyor bölgenin kalkınma bütçesiyle kendisine konak yaptırsın diye. Tekel işçisi sefalete mahkum olurken, memleketin girişimcisi kimin umurunda…

Ne derler böylesi alengirli işler için; çok su kaldırır çoook…

Bizim gmail küdakasıda pardon Kuzeydoğu Anadolu Kalkınma Ajansı’da anlaşılan bu gidişle daha çok su kaldıracak çoook…

Orhan BOZKURT

Yüreğim de yetmiyor emin olun.

Yazmasam kendimi kandırabilecekmişim gibi geliyor… Yazınca da gerçeği kabulleniyormuşum gibi oluyor. Belirli bir andan sonra yazmak kötü hissettiriyor…

İşte her ne kadar da kötü hissetsem de kendim ve kentimin iklimine göre kış olsa da mevsim… Kendi iklimime göre baharın ilk demindeyim…

Gökyüzü yağmur olup yere iniyor. İlerlemek imkânsız… Yağmur damlaları şiddetle yere çarpıp diz boyu yukarı sıçrıyor. Suya batıyor diz kapaklarım. Ayaklarımı kontrol etmem zor. Bir çalıya tutunup duruyorum…. Kapatarak gözlerimi kafatasımı delen yağmurun sesini dinliyorum. Doğa, sözcüklerini öfkeyle art arda dizerek söyleniyor sanki…

Beş dakika!..

Sadece beş dakika!..

Ardından tatlı bir güneş ışığı yayılıyor her yana!..

Kendimi kızgın babası tarafından affedilmiş bir çocuk gibi hissediyorum ve sana sesleniyorum anne;

korkma
öl anne

öldün diye döktüğümüz yaşlar hiç
senin ölümünle
doğan biz
bin bir izken kirlendik
kir olduk,
iz bırakmadan
hiç olduk

anne.

siz öldünüz
biz
yaşamayı unuttuk,
öksüz kaldık
büyüdük
emzirseler de
aç kaldık
büyülenmeden çiğ sütlere
yürüdük

anne.

nerede babam,
hani o büyük nutuk
yetim de kaldık
ölüyoruz
işte anne

neden bu suskunluk
kadın değil miydin
doğururken sen bizi,
ölürken şimdi
bir kez de kendin için
bağır anne…

***

Önce annemin, sonra bütün acılarımı dindiren bacılarımın ve asırlardır Anadolu’mun üstünde dimdik ayakta kalan, ‘sırtından sopası, karnından sıpası eksik olmayan’ bütün yurdum kadınlarının günü kutlu olsun…

Orhan Bozkurt

Listede ne var biliyor musunuz?

8 tane okulunu yeni bitirmiş Uluslararası İlişkiler mezunu; inanmayan girsin baksın KUDAKA’nın sitesine (www.kudaka.org.tr) ya da Erzurum, Erzincan ve Bayburt Valiliklerinin web sitelerine.

50 trilyon, pardon 50 milyon bütçeli kurumun adında kalkınma kelimesi geçince insanın aklına, iktisat, işletme ve bölgemizin ekonomik gerçekliği nedeniyle ziraat mühendisi gibi meslekler geliyor… Ancak, açıklanan listede 3 iktisatçı, 2 işletmeci ve 1 ziraat mühendisi var.

Sorduk, soruşturduk; geçtiğimiz hafta sözlü mülakat sınavına çağırılanlar arasında olması gereken bölümlerden çok aday varmış; hem özel sektörde hem de kamuda uzun yıllar iş deneyimi olan, üstelik bölgeyi de çok iyi bilen…

Yani, bizim KUDAKA,  yerel kalkınmayı mı sağlayacak, yoksa 8 tane diplomat adayına 4-5 milyar maaşla , sadaka  kültürü gereği staj mı yaptıracak, orası belli değil. Dahası, bu çiçeği burnunda diplomat, pardon, yerel kalkınma uzamanı adayı arkadaşlar, bizlerin kurtarıcılığına talip olan bu gençlerin hemen hemen hepsi de bölgemizden ve bölgemizin yaşadığı ekonomik sorunlardan bi habermiş…

Gene sorduk soruşturduk, bizim ellerden  de değillermiş. Yani, ne mezun oldukları bölümlerin bu kuruluşla alakası var, ne adam akıllı iş tecrübeleri, ne de bölge hakkında bir bilgileri …

Duramadık, yeniden sorduk soruşturduk, diğer kalkınma ajansları arasında en çok tecrübesiz ve bölge dışından uluslararası ilişkiler mezunu personeli KUDAKA istihdam edecekmiş…. En azından bu bir gurur kaynağı!!!

Bitme noktasına gelmiş tarım-hayvancılığımız, parmakla sayılan sanayimiz, perişan haldeki KOBİLERİMİZ, emekleyen bir hizmet sektörümüz ve 8 tane koç gibi diplomatik kalkınma uzmanımız var artık…

Helal olsun sana KUDAKA!…

Haftalar önce Erzurumajans.com’da da yayınlanan Palandöken Gazetesi köşe yazarlarından Berna Karatay’ın yazısını okuyanlar anımsar (http://www.erzurumajans.com/haber_detay.asp?haberID=2628). Sayın Karatay çok önemli kaygıları dile getirmişti; burada tekrarlamaya gerek yok. Lakin, çok acıdır ki sanırım dile getirdiği ve hepimizin paylaştığı kaygıları hızla gerçekleşmeye başladı bile…

KUDAKA daha kurum olmadan sadaka dağıtmaya başlamış…

Ne diyelim?… “Yazıklar olsun” bu memlekete bunu reva görenlere, yazıklar olsun!…

Orhan Bozkurt

***

Bitse de gitsek demeyin yine de, elimizin ayarı yok abarttık, ama siz umudu yitirmeyin, bulunur her derdin dermanı, 2010 var daha, 11 var, 12 var, var oğlu var…
Bizim Ömer Baba’nın dediği gibi,
-Karabük’te kol gibi demirler düzeliyor, bunlar ne ki?..

Kimi büyümüş de küçülmüş, kimi çok bilmiş, kimi nazlı utangaç, kimi pimi çekilmiş bomba, kimi dut yemiş bülbül, kimi cırlak, kimi zırlak…
Fakat hepsi anasının kuzusu, babasının kıymetlisi…Hepsi gül dalından narin, hepsi yumurtadan yeni çıkmış civciv…Ne cıvıltıları biter, ne zırıltıları, ne sesleri biter, ne dertleri…

Örtmenim acıktım…
Örtmenim sıkıştım…
Örtmenim anamı özledim…

Yıllar önce… Tam yirmi yıl önce, çalıştığım gazetede yine dikiş tutturamamış, okuduğum yüksekokuldan kaçarcasına vekil öğretmen olarak bir dağ köyüne sığınmıştım. Orada geçirdiğim altı ayda öğrendim bu ülkede öğretmen olmanın değerini.

Her çocuk bir mucizedir.. Bir köy ilkokulunun, birden beşe kadar birleştirilmiş tek sınıflı, tezek kokulu, sıraları arasında ‘bir şeyler yapmalıyım’ diye dolaşırken o otuz üç mucizeye, öğrenecek daha çok şeyi varken öğretmenlik yapmak; hayatın ilk basamaklarında o otuz üç benzemeze yoldaş olmak ise mucizeler ötesi…

Basit diyen, küçük gören biri öğretmen olsun o sınıfa, balatayı sıyırmadan, beyni su kaynatmadan bir ders arası için kendini bahçeye atmayı başarsın, madalyası benden, söz…

Öğretmenlik her yerde, her ülkede zordur.Türkiye’de ise akla ziyan bir meslek…Bu ülkede zor yetişir öğretmen, zor iş bulur ve zordur hayatı…

Bir sınıfta en az otuz üç çocuğa sadece okuyup yazmayı değil; oturup kalkmayı, insan olmayı öğretecek, yetmeyecek yetenek avcısı olacak, arkeolog titizliği, madenci sabrıyla öğrencideki cevheri bulup çıkaracak… O’nun önünü açacak, cesaret, özgüven aşılayacak…

Bazen en yakın arkadaş, bazen ana baba olacak, ama asla rol çalmayacak…

Sinirleri çelikten ama bakışları çiçekten olacak, terbiye edecek ama incitmeyecek, yola getirecek ama diktatör olmayacak…

Becerinin feriştahına, bilgi-birikiminin en derinine, süper zekâya, muhteşem formasyona, kusursuz diksiyona sahip olacak…

Heyecanlı, duygulu, yürekli, şefkatli, sevgi dolu olacak ve bunlardan da ötesi, en önemlisi hep mesleğine sevdalı kalacak…

Başka?

Derdi varsa içine atacak, kan tükürüp kızılcık şerbeti içtim diyecek, yüzünde hep güller açacak…

Başka? Başka adı Milli Eğitim olan, şu sulanmış, laçka, yapboza dönen yalama olmuş sistemin bir parçası olmanın yükünü omuzlayacak…Bu çürümüş yapıyı ayakta tutma uğruna biraz daha iki büklüm olacak beli ama ses etmeyecek, hep içine atacak…

Ayrıca…

İdareyle, ekstra ama yasal kılıfa uydurulmuş vazifeleri yerine getirmekle, müfredattaki çatlakları sıvamakla cebelleşecek…

Bitti mi, asla…

Bir de veli denen arıza kitleyle boğuşacak, kaprisli bencil ana babaların gönlünü hoş tutacak, fahri psikologluk hizmeti sunacak…

Senin anlattığın 1989’in Türkiye’si, bugün AB’nin eşiğinde olan Türkiye’deyiz… Yıl… 2009… Çok değişti ülkemiz… Gelişti… Anlattıkların nostaljik duygulardan öte bir şey değil…

Haklısınız…

İşte yıl 2009…

Benim anlattıklarımın aynısını yapmak zorunda olan öğretmenlerimiz, peki bugün  ne alıyorlar, bu fedakârlığın karşılığında?

Köle şartlarında çalışmak, köle düzeyinde maaş almak, kendisi gibi 15-16 yıl okumuş ama ‘kadro’ belasına evinde oturan şanssız öğretmen adayından şanslı olduklarına şükür ederek, resmen üç kuruşa, boğaz tokluğuna evlatlarımızın beynine ışık, ilk adımlarına fener oluyorlar…

Yarısı ek iş yapıyor, bir öğrencisi görecek diye ödü koparak…
Yarıdan çoğu kirada…
Yüzde 80’i borçlu, bankaya, eve, arabaya, eşe dosta…
Giyinemiyor, gezemiyor, tozamıyorlar…
Çocuklarımıza insan gibi yaşamayı öğreten öğretmen ne yazık ki bugün insan gibi yaşayamıyor…

Bugün Öğretmenler Günü; yine süslü janyanlı laflar edecek büyükler, ‘Türk öğretmeni şöyle müthiş, böyle emsalsiz’ falan diye…

Müthiş ve emsalsiz Türk öğretmenini, devlet okullarını beğenmeyip çocuklarını Özel Kolejlerde, Amerika’da, İngiltere’de okutanlar edecek bu lafları…

Öğretmene zaten ‘gününü’ göstermişler…
Şimdi de kutluyorlar…
Vah öğretmenim canım benim…

2011’e doğru giden bu tarihi kentin geleceğinden,

Eğitim alanındaki ciddi projelerden,

Değişik alanlardaki, özel ve kamu kurumlarının yatırımlarından örnekler vererek; umutlu yarınlara ağır ama emin adımlarla giden Erzurum’u anlatacaktım..

Ama yine her şey alt-üst oldu…

Önce bütün ülkeyi yasa boğan, içimizi acıtan Musa cinayeti… Ardından; bütün insanlığın ortak mirası Yakutiye Medresesi’ndeki o restorasyon katliamı…

Planladığım yazı uçtu gitti…

Evet… Erzurum’da güzel şeyler de oluyor olmasına da;

Bu koca kentin bazı unvanları ağır, birikimleri hafif yöneticileri fırsat vermiyor ki;

O güzellikleri öne çıkarıp, sizlerle paylaşalım…

Haberleri okumuşsunuzdur; bilmem kaç profesör, bilmem kaç sanat tarihçi, bilmem kaç kurul ve komisyondan geçen proje sonucu koca Yakutiye’nin başına pimapen geçirilmiş,  700 yıllık taş duvarlarının üzerine doğalgaz tesisatı döşenmiş…

Söyleyin Allah aşkına;

Şimdi biz ne yapalım?

Erzurum’un tarihi binaları Rus işgalinde bile bu kadar acımasızca tahrip edilmemişken susalım mı?

Yoksa İlla da duymak istediğinizi mi bağıralım:

Erzurum’da çok güzel şeyler oluyor!…

Dinlenen dinlenene…

- Alooo… Selami abi…

- Ne var?

- Müsaitsen önemli bir konu hakkında konuşacaktım…

- Konuş ama kısa tut…

- Niye abi?

- Dinleniyorum da ondan!

- Yapma be abicim, sende mi dinleniyorsun?

- Niye şaşırdın? Dinlenmek benim hakkım değil mi?

- İyi de hani sen dinlenme olaylarına karşıydın? Özel hayata müdahale olarak görüyordun…

- Ne alakası var kardeşim bu dinlenmenin özel hayatla… İnsanların dinlenmesi gayet insani bir haktır.

- Peki kim tarafından dinleniyorsun, var mı bu konuda şüphelendiğin yerler?

- Ne diyorsun oğlum sen, anlamadım…

- Yani diyorum ki, dinlendiğini nasıl anladın?

- Yatağa uzandığımda!

- Yatağa mı?

- Evet!

- Sen az önce dinlenmek derken, neyi kastetmiş abicim?

- Sen ne zannettin ki?

- Yahu bende telefonun dinleniyor zannettim bir an…

- Oğlum unutma! Söz dinlemeyenlerin telefonu dinlenir!

Sağlık Bakanı Akdağ…

Domuz gribi aşısı konusunda eleştirilen Sağlık Bakanı Dr. Recep Akdağ’la ilgili ilginç bir e-mail geldi, bir çocuk doktorumuzdan…

Akdağ’ın eleştiriye değil teşekkürü hak ettiğini belirtiyor ve çocuklarımız için yaptığı hizmetleri bakın nasıl sıralıyor:

“Bakan, iki yıldır sağlık ocaklarımızda, HİB menenjit aşısı, pnömokok aşısı, kabakulak ve kızamıkçık aşılarını tüm çocuklarımıza ücretsiz başlatmıştır.  Daha önce bu aşılar özel olarak ve bin TL’yi geçen maliyetle yapılabiliyordu.

İran’da bile 30-40 yıldır yapılıyordu bu aşılar.

Bu aşılardan önce en son programa alınan aşı Hepatit B idi. Çocuk hekimi Prof. Dr. Suat Çağlayan’ın çabalarıyla kazanılmıştı. Üzerinden 15 yıl geçti. Aradaki hiçbir sağlık bakanı, çocuklarımıza bu konuda sahiplenmedi. Dr. Osman Durmuş dahil!”

Ceylan kız: Buba ben koyun otlatmaya gidiyom, ver elin öpem de helalleşelim…

Bubası: Niye ki gınalı guzum…

Ceylan kız: E burası Erzurum buba…

***

Hatırlarsınız sosyal demokrat bir arkadaş vardı, hani İSKİ’ci., 40 yıllık karısını 20’sindeki tazeye değişmişti… Sonrada, davalar, hapisler rezil rüsva olmuştu…

Hani acayip itikatı sağlam bir BELPA’cı vardı, resmi nikahlı 4 çocuklu eşi ve imam nikahlı öbür eşini üçüncü kadınla aldatan…

Bir de BELBİM’ci vardı hani, türbanlı neticeyi evde bırakıp laik ‘Hatice’yi dereden geçiriyordu, kucakta…

***

Ve son olarak da…

Erzurum’un evli barklı Valisi(her ne kadar 1.5 yılık görev süresi boyunca eşi hanımefendiyi kimse yanında görmemiş ise de…), İl Genel Meclisi Başkanımızla  Dadaşken Çamlığı’nda, günün en hayırsız saatinde baş başa fakat ‘resmi bir iş görüşmesi’ yaparken görülmüş polis tarafından…

Vali, ‘Ben Valiyim’ demiş…

Polis, ‘Valla mı, ben de başbakanım’ demiş…

Vali’nin Vali olduğu, polisin de başbakan olmadığı karakolda anlaşılmış…

Vali demiş ki,

- Yanlış anlamayın, Ben o hanıma bilgi notunu gösteriyordum arabada…

Demek ki neymiş, Burası Erzurum…

***

Hatırlayın, bir dönem iktidar vekilleri, seri halde sekretere, danışmana ve birincisi evdeyken ikinciye meyletmeye başlayınca bir iktidar büyüğü ne demişti?

- Bizim arkadaşlar bu meselelerde biraz tecrübesiz…

Sonra da eklemişti:

- Ben bir paradan korkarım bir de kadından…

***

Esasen özgüveni, iradesi olan erkeğin korkacağı şey değil ikisi de… Fakat millet olarak bizde ikisi de mevcut değil maalesef…

Ha, kaçak kesim mevzusu, ezelden beri dünyanın her yerinde var, bizde de var, ama bizim erkek nesli daha bir dayanıksız uçkur meselesinde, iş karı-kız konusuna kitlendi mi irade hak getire, hele ki makam-para sahibi, güç-kudret sahibi olunca…

Bir ‘tekelik’ ruhu ki evlerden uzak, üstelik plansız programsız, çala kalem, vur-kaç sistemi…

Hasılı tongaya düşünce de silme inkar…

-İftira…

-Tuzak…

-Komplo…

-Sadık ve de masum bir evli erkeğe hain tezgah…

-Ben yapmadım, miki yaptı…

***

Kardeşim, Erzurum’un en tenha, karanlık ormanında, göz gözü görmezde, bir arabada bir erkek Vali, bir kadın İl Genel Meclis Başkanı…

Sabahı bekleyememişler, o kadar ivedi…

-Mühim bir mevzuda istişarede bulunuyorduk…

Ya tamam, geçtik açık sözlülükten, kırılan cevize sahip çıkmaktan falan da…

Koca bir mülki amirin, ‘çiçek sulayıcı’ Kamer Genç’ten daha yaratıcı olmasını beklerdik…

***

Uzatmayalım, uzattıkça üzülüyor insan, bağlayalım artık…

Her daim olur böyle vakalar…

Türk Polisi yakalar!..

Her şey rüya…

O kadar hayal ki; gece ‘Tarihin Arka Odası’nı izleyen birisi sabah, belediyeden izin alarak ‘benim dedemin kızı burada yatıyor…’ diye 50 yıllık okulun bahçesine, o okulda okuyan çorcukların boyundan büyük mezar taşları dikiyor… Öyle bir şehirde yaşıyoruz ki her şey hayal!…

Adam; on binlerce oy alıp, belediye başkanı seçiliyor. Gece rüyasında göremeyeceği koltuğa oturmuş ya… Sabah şehrin göbeğinde olmayan dağları deviriyor. Ahaliside onu alkışlıyor…. Oysa herkes bilir ki; bu kadim şehir dağların eteğinde kurulmuş. Göbeğinde dağ mı bulunurmuş!..

Dedik ya; öyle bir şehirde yaşıyoruz ki her şey hayal!… Gece mi, gündüz mü belli değil…

Bundan tam 41 yıl önce bir grup insan bir araya gelip bir kulüp kuruyor…

Gelin görün ki; 41 yıldır birileri onu sömürüyor.

Ne diyelim;

41 bin kez maşallah…

Nasılsa adı Erzurum!..

Kimin umurunda!…

Öyle bir şehirde yaşıyoruz ki her şey hayal!…

Birilerinin elinde kılıç sağa da sallıyor sola da…

Almış ya Evkaf’tan dükkanını, sanki babasından kalmış…  Cumhuriyet Caddesi’nin göbeğine masalarını salıyor… Yürüyene yol ne lazım!…

Ermeni olsa bunu yapmaz…

Her para basan adıyla büyümüyor… Bu tarihi şehre, Arzen’e yazık değil mi?

Mermerden döşesen basamaklarını ne olur?  Önünden vallahi insan yürüyemiyor…

Kimin umurunda?

Gece rüyasında görmüş Pirini, elvermiş Hazret…

Gündüz önüne çıkanı mı var?

Öyle bir şehirde yaşıyoruz ki her şey hayal!…

Saltanat köşkleri kuruluyor tepesine mal bulmuş Mağribiler gibi…

Dağlarına yaz ortasında kar yağar, kışın ortasında ise zavallı karı arar!…

Katletmişler, yok etmişler her şeyini; sadece akıllarında adı kalmış…

Gözleyeni mi var?

Öyle bir şehirde yaşıyoruz ki her şey hayal!…

Tek gerçeği; bir milyona varan nüfusunun; on binleri aç, on binlercesi işşsiz ve hala şehrini tanımayan yedi yere batası, yedi tane bakanı var…

Yazık ki ne yazık…

Harbiden sahipsiz kalmış bu şehir ne arayanı ne soranı var!…

Adı; Erzurum ya… Umut diye çilesine sarılmış…Abu hayat olan suyu zıkkım, derde derman havası zehir, sokakları çer-çöp, kaderine teslim olmuş yaşayanlarıyla ağlar…

Bu şehirde her şey sahiden masal!…

Aldılar işte elimizden onlarda olmayan her şeyimizi…
Babamızın bin bir güçlükle aldığı o naylon ayakkabılara, allı-yeşilli kazaklara, mintanlara sarılıp koyun koyuna uyuduğumuz sıcacık yataklarımızı soğuttular anne…

Ne?
Büyüdük mü?
Hayır…
Hayır anne!…
Biz büyüdüğümüz için değil, çok küçük kaldığımız için sahip olamadık bayramlarımıza.
Küçükler hep çaldırır değil mi anne?…

Hatırlar mısın?
Her bayram öncesi sobanın kıyısına koyduğun dev bakır leğende yeşil zeytinyağlı sabunla gıcır gıcır yıkardın bizi.
Ne de güzel kokardık. Düşünsene kokularımızı bile çaldılar anne!..
Sabun kaçardı da gözlerimize, kan çanağı olur, sızlardı ağlardık.
Şimdi ağlayamıyoruz bile…
Göz yaşlarımızı dahi çaldılar anne…

İşte yine bir bayram…
Arafalık toplamak için çocuklar yine sokaklarda, ama hepsi suskun. Kapılar yüzlerine kapanıyor tek tek. Bütün komşular tahammülsüz.
Sanki hiç arafalık toplamamışlar anne!..
Şimdilerde hiç kimse bayramlık giymiyor.
Bütün renkler siyah ve gri. Çocuklar karalara bürünmüş, renklerimizi de çaldılar anne…
Her bayram, “Büyüklerinizi ziyaret edin, ellerini öpün..” derdin ya!..
Şimdi elini öpecek büyük bulamıyoruz.
Büyüklerimiz bile çalınmış anne!..
Çocuklar çocuk olmadan büyüyor. Büyükler çocuklardan küçük ya da hiç kalmadı.

Biz bayramda ne yapalım anne?
Bayram için ne giyelim?
Hangi renk daha güzeldi, hangi sabun gözlerimizi sızlatmadan bizi mis gibi kokuturdu?
Talanların yaşandığı bir bayram sabahında gülelim mi ağlayalım mı?
Bayramda ne yapacağız anne?..
Bak gülümsememizi de çalmışlar.
Hırsızlar bayram falan dinlemiyor anne!.. Hep çalıyorlar.
Hırsızlar doymaz, çocuklar büyümez, büyükler bayram nedir bilmez mi anne?
Biz, hepimiz bayramları özlüyoruz anne, takvimlerdeki tatil günlerini değil…
Sizlerden sonra bayramlar bayram gibi olmuyor ki anne…

Unuttuk geçmişimizi…
Bayramlık değerlerimizi..
Bu günlerde yaptığımız tek şey özlemek anne…
El öpmek için dolaşıp bitiremediğimiz büyüklerimizi, onların sıcaklığını, doyumu özlüyoruz anne…
Sadece biz değil, çocuklar bile hiç yaşayamadıkları o bayramları özlüyor!..
Özlemlerimize de çalarlar mı anne?

Benim eğlence kaynağım yine medya…

Ramazan geldi mi, gazetelerin her sayfasına serpiştirilen mayo, bikini ve donlu kızlara mola veriliyor, Ege ve Akdeniz sahillerindeki bar-plaj türünden mekanlardaki faaliyetler de kesintiye uğruyor.

Bir aylıkta olsa tesettüre giriyor medyamız…

Hep açılım olacak değil ya!..

Şimdi gündem Ramazan kapanımı…

Üryan hanımların yerine ermişlerin, evliyaların, mübarek şahısların hikayeleri…

Hadisler, ayetler, menkıbeler, maniler…

On kupona; kıbleyi gösteren seccade,

Kuşe kağıda namaz rehberi…

On beş kupona; dijital tespih, ezan okuyan saatler…

***

Televizyonlar ise başka bir alem…

11 ay rafta tutulan her boy ve ebatta ulema, ilahiyat hocası gruplar halinde yine bir aylığına stüdyolara dolduruldu. Bilgiye aç ahalinin ufkunu açıyorlar bol keseden…

Ahali cepten ya da netten mesaj atıyor, olmadı telefonla bizzat soruyor;

-Hocam, kadayıf kuyruğuna kaynak yapan muhteremle dalaştık, dizim kanadı tentürdiyot sürsem orucum bozulur mu?

-Uykuda yellendim, ne edeyim?

Oysa eskiden ruj, diş macunu, sakız falan sorarlardı…

Eğlenceli tarafı, kocaman hocaların, yaşlı başlı adamların, acayip ciddi ifadeyle bu sorulara cevap vermeleri, hatta kendi aralarında kapışmaları…

Derken, Ramazan televolesi, mahrem mevzular…

-Hocam, yatakta oruç açılır mı?

-Hocam azıcık öptüm, oruç yandı mı?

Sanırsın karşısındaki Haydar Dümen’dir…

Şahsen, halkımızın balatayı bu kadar sıyırdığına ya da bu derece fikri şeyinde olduğuna inanmadığım için aklıma gelen şu:

Ya üç beş haylaz, yüzlerinden nur, seslerinden şerbet damlayan bu koca ilahiyat proflarını işletiyor,

Ya da bu abuk sorular format gereği stüdyolarda imal ediliyor…

Yoksa her şey sorulur da;

‘Yav, iyi de bu kadar inançlı bir toplumda bu kadar yalan, dolan, sahtekarlık, riya, rüşvet, hırsızlık vesaire ne ayaktır hocam, bir deyiver hele’ diye soran biri çıkmaz mı?

***

Ne yaptık ettik, işi politikaya getirdik ya helal olsun…

Bakın şimdi, bugün yarın iftarlar başlayacak, asıl eğlence orada…

Siyaset, iş ve bürokrasinin, görkemli-şahane sofralarda iftar açması…

Kulaklar müezzinde, kafa az yana yatmış huşu ve sabır içinde ezanı bekleyişleri, ‘Allah kabul etsin’ duasına titreyerek ‘Amiiiin’ demeleri, ‘fakirin durumunu yerinde tespit’ gayesiyle gecekonduya çat  kapı yapmaları…

Bunlar da Ramazan eğlencesi ama bizim değil onların …

Acı acı güldüren ise, haline bakmayıp, ‘Bak gördün mü, adam halk adamı, bizim gibi insanlarla aynı sofraya oturdu’ diyenler…

Tam Nasreddin’in torunları yani, güldürürken düşündüren cinsten…

***

Hasılı, Ramazan başladı…

Haliyle Ramazan eğlencesi de…

Kaç aydır gecen yok gündüzün yok…

Test-deneme-dersane-özel hoca-kurs derken, kaç mevsim ıskaladığını fark edemeden, strese, yorgunluğa bağlı elli çeşit derde düştün, sistem-dersane-veli üçgeninde 18’ine gelmeden sıyırmanın eşiğine geldin…

Manyağa döndürdüler seni…

Hepsi sadece bir imtihan, ÖSS için, adam olman, yırtman için, hesapta senin iyiliğin için…

Ama bak olmadı, kazanamadın…

Ana babanın gururu olacaktın oysa, şimdi elimizdekine bakalım…

Travmatik bir bünye ve kupkuru bir ‘düz’ lise diploması…

Ne hazin ne can sıkıcı değil mi?..

Hiçte değil; bak teselli-avuntu ayağı çekiyorsam ne olayım, takma kafana, boş ver…

***

Bak sana bir liste vereyim…

Sakıp Ağa… Henry Ford… Bill Gates… Mehmet Nazif Zorlu… Abdullah Kiğılı… Seda Sayan… Ankaralı Turgut… Frank Sinetra… Ebru Gündeş, Sibel Can, Serdar Ortaç… Bülent Ecevit… Mehmet Ali Birand… İbrahim Tatlıses… Al Pacino…

Kimi rahmetli olan  bu meşhur şahısların ortak özellikleri şu:

Hiç biri üniversite bitirmemiş, hatta bir kısmı ilkokul terk…

Ne ÖSS ne diploma, ama para onlarda, makam onlarda şan-şöhret onlarda… On binlere hükmetmişler, memleket yönetmişler, seversin sevmezsin ama hayranları birbirini dişliyor…

Ne vize ne final duymuşlar ama yanlarında çalışacak adamda iki diploma, üç dil arıyorlar…

Yani teselli, avuntu diye yazıyorsam şerefsizim ama neymiş, ‘bazen’ diploma hiçbir şeymiş…

Ha, okuyup memlekete hayırlı olacaktım da, olamadım, o yüzden ağlıyorum diyorsan, ağlama…

‘Yav,!.. Duymadın mı Ajdar Anik bile makine mühendisi?’ diye ağlıyorsan, yine ağlama…

Soytarı olmak için yüksek tahsile gerek yok ki…

Kazansaydın ÖSS’yi, elindeki kuru lise diploması kuru üniversite diploması olacaktı en fazla, beş sene daha ana babanın elindeki avucundakini yiyecek, yine işsiz ve daha bunalımda, daha bi manyak genç olacaktın, yırttın, dua et…

***

Hadi, film icabı o sabaha döndün, girdin aynı sınava, bu kez kazandın okudun profesör oldun, afferim…

Unutma Çiller de profesör, Erbakan da…

‘Kadın dövülebilir, 9 yaşında kız evlenebilir’ diyen arkadaş da…

‘Ben onlar gibi olmazdım’ diyorsan, o vakit Silivri’de olurdun…

Unutma bu işin senesi var, başka meslekler var, öyle diyorlar…

En mühimi, önünde sana verilmiş en değerli hediye, uzun bir hayat var…

Yani takma kafana, yerim ÖSS’yi, sana bir şey olmasın, diyorsak bir şey biliyoruz da diyoruz…

***

Madem iş moral gecesine dönüştü, hakkını verelim…

Herkes 8 birinciyi ve en başarılı il olan Tunceli‘yi  tebrik ediyor oysa benim tebriklerim 32 bin 135 sonuncuya ve bir önceki yıla göre 13 basamak birden zıplayarak 51′nci olan Erzurum’a..

Birincilikte ne var, çalışır, çabalarsın olur…

Ama 240 sorudan sıfır çekmek, 81 il arasında 51′nci olmak kolay mı?

Harbi büyük iş…

Maharet ister, gönülden bravo!…

Ne muhteşem, ne görkemli bir sonuç değil mi?